Altijd feest op Koninginnedag
Op Koninginnedag is het altijd feest. Niet omdat Hare Majesteit jarig is, welnee, maar omdat ik zelf jarig ben. Jawel, hoppa, borf, gurgel. En dat al 63 jaar lang. Ai, nou weet u ook al mijn leeftijd. Liet ik die daar pardoes zo maar vallen. Nou ja, maakt niet uit.
Al op jonge leeftijd kwam ik erachter dat mijn verjaardag een special was. Altijd vlaggen, vroeger zingen bij de aubade, spelletjes en wat dies meer zij.
Zo ook dit jaar dus. Allemaal mensen in het oranje, vlaggen alom en een feestelijke stemming in de stad. En dat allemaal voor mij. Minzaam schrijdend door de stad merkte ik op de Nieuwe Rijn een nieuwsoortig waterpolo op, met een kano. Grappig om te zien.
Ode aan een buurman uit vervlogen tijden
Jaren geleden, in de eerste helft van de roemruchte jaren 70, verkeerde ik een beetje in de toenmalige Leidse scene (zoals dat toen heette). Veel muziek, jointjes en ander gerief, maar vooral een tijd met vreselijk veel muziek. In die jaren was ik ook nog eens een soort manager van For M, een roemrucht rock en blues-bandje (waar de nog steeds bekende Leidse gitarist Chris Koenen ook in speelde). In die band speelde, als het uitkwam ook Frits Wanrooij, die naast mij op kamers woonde op het Noordeinde.
In 1975 ben ik Frits uit het oog verloren, maar onlangs werd ik op een filmpje gewezen op Vimeo. En dat was een filmpje over Frits, een buitengewoon muzikaal en aimabel mens.
Als een ode aan Frits hierbij het filmpje.
De Meelfabriek en Peter Zumthor
De Meelfabriek, een door velen verguisd en door anderen bejubeld bouwwerk van massieve proporties in Leiden, wordt helemaal gerenoveerd. Het gaat een prachtig pand worden met allerlei functies, die uiteenlopen van een hotel tot appartementen en wellness.
De man die dit allemaal in goede banen gaat leiden is de bekende architect Peter Zumthor, een Zwitser. Als je het gebouw ziet dan kun je je wel indenken waarom voor een Zwitser is gekozen, want het gebouw is werkelijk een monumentale ‘berg’. En daar heb je bergbeklimmers voor nodig, of misschien ook wel hemelbestormers.
Nu is die Zumthor niet zo maar iemand in het wereldwijde architectenlandschap. Lees de rest van dit bericht
Filmfestival Rotterdam: zondag afsluitdag
Na vijf films op de donderdag en drie vervolgfilms op vrijdag leek het HW en eega goed om op zondag het festivalbezoek af te sluiten met twee heel verschillende films. Dit betekende wel dat HW de rechtstreekse uitzending van Feyenoord – Ajax moest missen. En dat hij natuurlijk ook niet wilde weten hoe de score zou zijn voordat Studio Sport zou beginnen.
Gevolg was ook dat HW en eega ‘s ochtends samen met nogal wat Feyenoord supporters op het station stonden. Een rood-wit ontwaken zullen we maar zeggen. Gelukkig moesten de supporters ook nog ontwaken, dus groepsgezang en dergelijke ontbrak. Lees de rest van dit bericht
Filmfestival Rotterdam: vrijdag ontdekdag
Na de Previewdag donderdag, waar allemaal films werden getoond die ook in de Nederlandse bioscopen in roulatie gaan, is het vrijdag tijd voor de wat onbekendere film. Drie stuks staan er op het programma, stuk voor stuk onbekende pareltjes, maar ook heel verschillende films qua thema.
Hieronder de reviews van de vrijdag-ontdekdag.
Lees de rest van dit berichtFilmfestival Rotterdam: de VPRO Previewdag
De VPRO Previewdag is gewoontegetrouw de eerste dag voor HW en eega van het Rotterdams Filmfestival. Vroeger was er ook nog een Discoverydag, maar die is ineens van het programma verdwenen. Reden onbekend, want de zaal zat gewoon altijd vol.
Maar daarom niet getreurd, want de Previewdag is ook mooi. Zes films op rij, van 10 uur in de ochtend tot ongeveer half twaalf ‘s avonds. Net laat genoeg om de gewone reguliere trein terug te kunnen halen.
Zes prachtige films, waarvan hier per film de review volgt.
Lees de rest van dit berichtTijd voor vierkante oogjes: het Filmfestival Rotterdam
De vierkante oogjesdagen zijn weer aangebroken, het Filmfestival Rotterdam is vandaag weer begonnen. Als filmliefhebber wil ik dit traditiegetrouw niet missen.
HW en eega beginnen morgen, zoals al vele voorgaande jaren, met de VPRO Previewdag. Zo’n dag begint om 10.00 uur en rond half twaalf ‘s avonds zijn we dan uitgekeken. In de tussentijd hebben we dan 6 films gezien, waaronde een aantal fraaie toppers. Deze zes films zijn:
- The Loneliest Planet (van Julia Loktev)
- Le Havre (van Aki Kaurismäki)
- Shame (van Steve McQueen)
- Nana (van Valérie Massadian)
- The Descendants (van Alexander Payne)
- Play (van Ruben Östlund)
En als we dan donderdagnacht thuis komen, wordt het vrijdagochtend al weer vroeg opstaan. Want vrijdag volgen er nog drie films.
Zaterdag wordt dan weer filmvrij. Per slot van rekening moeten de vierkante oogjes weer rond worden, moet de voorraadkast worden aangevuld, wacht radiowerk met het verslag van Montfoort tegen ARC en ‘s avonds een verjaardagsfeestje in het Theehuis de Leidse Hout.
En de zondag? Ik ben bang dat we dan weer in Rotterdam zitten.
Uiteraard volgen de filmreviews zo snel mogelijk.
Net gezien: The Artist
Stommer dan stom en nog eens zonder kleur ook. Wat brengt iemand er toe om in deze tijd van grote effecten, kiloknallers en supersone helden een stomme film te maken. En dan ook nog eens in zwart-wit.
Want The Artist is dat allemaal. Stom en zwart-wit. Stom, in die zin dat er wel muziek in zit. Want vroeger kregen de stomme films de muzikale begeleiding in de bioscoop zelf. En ik moet zeggen dat het in eerste instantie een vreemde gewaarwording is. Acteurs, die wel tot elkaar spreken maar zonder geluid. En af en toe tekstbordjes tussendoor, voor de snelle uitleg.
Maar eigenlijk heb je die uitleg niet nodig, want het verhaal is zonder gesproken woord prima te volgen. Vreemd om je te beseffen dat je eigenlijk al die teksten niet nodig hebt, als het een goed verhaal is. Een goed verhaal behoeft in de film geen uitleg, alleen slechte verhalen hebben dat nodig.
En The Artist heeft een dijk van een verhaal. Een klassiek Hollywoodverhaal, dat zich afspeelt rond 1927 en de jaren daarna. Het jaar dat de eerste geluidsfilm, The Jazzsinger, verscheen die voor een revolutie in filmland zorgde.
De Vooruitblik
Na een terugblik op het voorbije jaar moet er logischerwijs een vooruitblik komen op dit nieuwe jaar 2012. Een jaar waarin meer duidelijk wordt over de euro, de eurozone, Griekenland, de extra bezuinigingen en de vraag of Rutte die overleeft.
Maar daar gaat het hier niet over, hoewel deze vraagstukken op zich en stuk voor stuk interessante onderwerpen zijn voor een mooie verhandeling. Nee, het gaat hier om mijn geheel en totaal eigenste vooruitblik op mijn 2012.
Allereerst en het meest van belang is de vraag waar ik op 1 april 2012 werk. Want dan zit na ruim 11 jaar mijn werk bij de ISDR (Intergemeentelijke sociale dienst De Rijnstreek) er op. De stekker is er uit getrokken. Niemand snapt precies de redenen, maar het is wel een feit. Een prima, flexibele, weinig ambtelijke organisatie de nek omgedraaid. Omdat politieke bestuurders dat beter uitkomt. Voordeel nul komma nul, waarschijnlijk gaat het ze zelfs meer kosten.
Een terugblik
Aan het begin van het jaar is het traditie om even een korte blik over de schouder op het teloor gegane jaar te werpen. Wat mij betreft een jaar van uitersten, hoewel… zo dramatisch was het nou ook weer niet.
De grootste en mooiste gebeurtenis was natuurlijk de geboorte van kleinzoon Eli in september. Het manneke woont weliswaar aan de andere kant van de wereld, in Manado, maar op de foto’s ziet hij er prima uit. Mooie grote ogen, een reeds wijze blik, groeit als kool, wat wil een mens nog meer (nou wandelen door het Plantsoen en naar de vogeltjes en eendjes kijken bijvoorbeeld). Binnenkort gaan we Skypen en kan de jonge held al vast Nederlands leren (hahaha).
Bij deze gebeurtenis viel natuurlijk al het andere in het niet. Wat was al dat andere dan?
