De VPRO Previewdag is gewoontegetrouw de eerste dag voor HW en eega van het Rotterdams Filmfestival. Vroeger was er ook nog een Discoverydag, maar die is ineens van het programma verdwenen. Reden onbekend, want de zaal zat gewoon altijd vol.
Maar daarom niet getreurd, want de Previewdag is ook mooi. Zes films op rij, van 10 uur in de ochtend tot ongeveer half twaalf ‘s avonds. Net laat genoeg om de gewone reguliere trein terug te kunnen halen.
Zes prachtige films, waarvan hier per film de review volgt.
Lees de rest van dit berichtDe vierkante oogjesdagen zijn weer aangebroken, het Filmfestival Rotterdam is vandaag weer begonnen. Als filmliefhebber wil ik dit traditiegetrouw niet missen.
HW en eega beginnen morgen, zoals al vele voorgaande jaren, met de VPRO Previewdag. Zo’n dag begint om 10.00 uur en rond half twaalf ‘s avonds zijn we dan uitgekeken. In de tussentijd hebben we dan 6 films gezien, waaronde een aantal fraaie toppers. Deze zes films zijn:
En als we dan donderdagnacht thuis komen, wordt het vrijdagochtend al weer vroeg opstaan. Want vrijdag volgen er nog drie films.
Zaterdag wordt dan weer filmvrij. Per slot van rekening moeten de vierkante oogjes weer rond worden, moet de voorraadkast worden aangevuld, wacht radiowerk met het verslag van Montfoort tegen ARC en ‘s avonds een verjaardagsfeestje in het Theehuis de Leidse Hout.
En de zondag? Ik ben bang dat we dan weer in Rotterdam zitten.
Uiteraard volgen de filmreviews zo snel mogelijk.
Stommer dan stom en nog eens zonder kleur ook. Wat brengt iemand er toe om in deze tijd van grote effecten, kiloknallers en supersone helden een stomme film te maken. En dan ook nog eens in zwart-wit.
Want The Artist is dat allemaal. Stom en zwart-wit. Stom, in die zin dat er wel muziek in zit. Want vroeger kregen de stomme films de muzikale begeleiding in de bioscoop zelf. En ik moet zeggen dat het in eerste instantie een vreemde gewaarwording is. Acteurs, die wel tot elkaar spreken maar zonder geluid. En af en toe tekstbordjes tussendoor, voor de snelle uitleg.
Maar eigenlijk heb je die uitleg niet nodig, want het verhaal is zonder gesproken woord prima te volgen. Vreemd om je te beseffen dat je eigenlijk al die teksten niet nodig hebt, als het een goed verhaal is. Een goed verhaal behoeft in de film geen uitleg, alleen slechte verhalen hebben dat nodig.
En The Artist heeft een dijk van een verhaal. Een klassiek Hollywoodverhaal, dat zich afspeelt rond 1927 en de jaren daarna. Het jaar dat de eerste geluidsfilm, The Jazzsinger, verscheen die voor een revolutie in filmland zorgde.
Na een terugblik op het voorbije jaar moet er logischerwijs een vooruitblik komen op dit nieuwe jaar 2012. Een jaar waarin meer duidelijk wordt over de euro, de eurozone, Griekenland, de extra bezuinigingen en de vraag of Rutte die overleeft.
Maar daar gaat het hier niet over, hoewel deze vraagstukken op zich en stuk voor stuk interessante onderwerpen zijn voor een mooie verhandeling. Nee, het gaat hier om mijn geheel en totaal eigenste vooruitblik op mijn 2012.
Allereerst en het meest van belang is de vraag waar ik op 1 april 2012 werk. Want dan zit na ruim 11 jaar mijn werk bij de ISDR (Intergemeentelijke sociale dienst De Rijnstreek) er op. De stekker is er uit getrokken. Niemand snapt precies de redenen, maar het is wel een feit. Een prima, flexibele, weinig ambtelijke organisatie de nek omgedraaid. Omdat politieke bestuurders dat beter uitkomt. Voordeel nul komma nul, waarschijnlijk gaat het ze zelfs meer kosten.
Aan het begin van het jaar is het traditie om even een korte blik over de schouder op het teloor gegane jaar te werpen. Wat mij betreft een jaar van uitersten, hoewel… zo dramatisch was het nou ook weer niet.
De grootste en mooiste gebeurtenis was natuurlijk de geboorte van kleinzoon Eli in september. Het manneke woont weliswaar aan de andere kant van de wereld, in Manado, maar op de foto’s ziet hij er prima uit. Mooie grote ogen, een reeds wijze blik, groeit als kool, wat wil een mens nog meer (nou wandelen door het Plantsoen en naar de vogeltjes en eendjes kijken bijvoorbeeld). Binnenkort gaan we Skypen en kan de jonge held al vast Nederlands leren (hahaha).
Bij deze gebeurtenis viel natuurlijk al het andere in het niet. Wat was al dat andere dan?
The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2011 annual report for this blog.
Here’s an excerpt:
The concert hall at the Sydney Opera House holds 2,700 people. This blog was viewed about 14.000 times in 2011. If it were a concert at Sydney Opera House, it would take about 5 sold-out performances for that many people to see it.
nov 13
Deze galerij bevat 11 foto's.
Park Cronesteijn, 10 minuten lopen vanuit de stad. een prachtig rustig natuurgebied. De eerste foto is van het Plantsoen, het fraaie singelpark dat om de hoek van ons huis ligt. En de boomhut is op de Cronesteijnkade. Zo zie je maar dat de jeugd nooit verandert.
Een week geleden is het nog maar, het 6e Leids Film Festival. En zoals altijd was het weer een knus en intiem festival. Geen grotestadsfestival, maar een kleinere variant. Ik moet zeggen dat ik dit jaar over het algemeen heb gesmuld van de films, die ik heb gezien.
Ik heb ook heel veel films niet gezien. Zoals die uit het programma “Camera Japan” of de oudere films in het programma “Cinemythology“. Evenmin heb ik wat meegekregen van “Law & Film” en “Science & Cinema“. “De Hollandse Nieuwe” en “The Reel China” zijn ook zwijgend aan mij voorbij gegaan.
Wat ik wel zag, waren elf films uit de “Iron Herring” competitie en uit het hoofdprogramma “Panorama“. De films die ik zag kregen een gemiddelde waardering van 7,8 van mij. En dat eigenlijk is best hoog en betekent dus ook dat er veel moois te zien was. Mijn favorieten waren Tyrannosaur en We Need to Talk About Kevin, twee totaal verschillende films maar wel ontzettend boeiend. Ook twee films die een beroep doen op je morele oordeel.
En raar maar waar, de film die mij het minst kon boeien, Avé won de Iron Herring. Dat zul je altijd zien, een totaal dwarse jury. Jammer is wel dat het juryrapport niet op de website van het filmfestival is terug te vinden. Dus weet je ook niets over de motivatie van de jury.
De publieksprijs ging naar The King of Devil’s Island, een hele sombere Noorse film die ik zelf beoordeelde met een 6,5.
Het festival was druk dit jaar. Ik kreeg de indruk dat veel voorstellingen uitverkocht waren of dat in ieder geval de zaal heel goed gevuld was. Puntje van kritiek is dat de openingstijden van de kassa’s wel op de website vermeld staan, maar niet de sluitingstijden. Kan ook handig zijn voor de filmklanten, heb ik zelf gemerkt (dichte kassa).
Maar, al met al, een geweldig geslaagd filmevenement. Hopelijk wordt de zevende versie net zo goed (of net nog iets beter). Misschien komen we elkaar dan in 2012 wel tegen, bij de Trianon of het Kijkhuis (of een andere exotische locatie).
Zondag, de laatste dag al weer van het Leids Film festival. Een goede reden om deze dag eens flink uit te pakken met vier films.
Kamen, een kunststudent, krijgt bericht dat zijn vriend is overleden. Hij gaat liftend op weg naar diens woonplaats. Net buiten Sofia krijgt hij ongevraagd gezelschap van het jonge meisje Avé. Ze krijgen samen een lift en onderweg vertelt zij allemaal leugentjes over hen beiden. Dat houdt ze voortdurend vol. Zo ontwikkelt zich een Bulgaarse road-movie door een lelijk landschap.
Zolang de twee samen reizen zit er vaart in het verhaal, samen met wat humor. Maar vanaf het moment dat ze bij het huis van de vriend aankomen, vertraagt het verhaal. Daarmee verdwijnt de spanning. De opbloeiende verhouding tussen Kamen en Avé kan dit niet meer opvangen en de film dooft dan ook als een nachtkaars, zachtjes vlakkerend. En passant komen we nog wel te weten waarvoor Avé eigenlijk op de vlucht is. Of is het een zoektocht?
Mijn waardering is een 6. Lees de rest van dit bericht
Zaterdag, een dag om veel films te gaan zien. Al drie films gereserveerd, maar er zit nog een gaatje tussen. Wellicht de kans om “Uber uns all” te zien, maar die blijkt al helemaal vol te zitten. Want, beste lezers, het is hartstikke druk bij het Leids Film Festival. Blijft dus gewoon bij drie films op deze mooie dag.
Ik heb me altijd afgevraagd wat ouders doormaken van een kind, dat een zinlose moordpartij begaat. Zoals de schietpartij in een Alphens winkelcentrum of op een school, zoals regelmatig voorkomt. Wat doet dat met je als ouder, hoe kijk je dan tegen je eigen ‘vlees en bloed’ aan.
Dat is het onderwerp van We Need to talk About Kevin, een uiterst ongemakkelijke film, ‘utterly disturbing’ zouden de Engelsen zeggen. Lees de rest van dit bericht
Waarchtig wetenswaardig! Bent u wellicht van plan nog meer van dit soort stukjes te maken? Ik hoop h
Drukke, drukke tijden! Ik ga je recenties tegemoed zien? Lijkt me leuk!
Zal echt wennen worden, wie weet krijg je iets heel leuks en anders heb je gelukkig de meeste jaren
Jeetje joh.... en nu??
Toch wel een bewogen jaar met ups en downs zo te zien. Hoe loopt het verder af met jou baan, nog gee
Hé, er staat hier weer wat nieuws! Dat je vijf keer de Opera in Sydney weet te vullen is op zich al
Een late gelukkig nieuwjaarswens dus, ook voor jou!!
Een dag of wat geleden kwam ik zappend bij de EO en zag en hoorde zo'n zoetgevooisd praatje aan. Nu
|
