Hieronder de reviews van de vrijdag-ontdekdag.

Film 5: Stillleben (Still Life)

De film begint met het schrijven van een briefje. Een briefje vol pedofiele gedachten. Daarna zien we een vader die zijn zoon helpt met het leggen van een parketvloer. Vader gaat weg en zoon achtervolgt hem. Vader gaat naar een prostituee en geeft haar het briefje. Hij wil kennelijk dat ze een kindrol speelt. Het vreemde is echter, dat hij het meisje in de brief Lydia noemt. De naam van zijn dochter.
De zoon gaat ook naar diezelfde prostituee en haalt het briefje uit haar tas. En zo wordt het geheim van de vader openbaar.
De film laat zien wat er daarna binnen het gezin gebeurt. Dat is niet al te veel. Iedereen is geschokt, zoon denkt dat vader iets met zijn zusje heeft gedaan. Maar zus ontkent dit stellig. En moeder, die snapt er helemaal niets van en gaat ogenschijnlijk over tot de orde van de dag.

Maar wat de regisseur ons wil voorleggen is of je pedofiele gedachten mag hebben. Want de vader heeft verder helemaal niets gedaan, alleen maar gedachten gehad. En vroege jeugdfoto’s van zijn dochter bekeken. Een intrigerende vraag. Ook in breder perspectief. Zijn je gedachten van jezelf of wil de overheid bijvoorbeeld ook weten wat je denkt. Stillleben is in dat opzicht een belangwekkende film, maar de uitwerking is nogal simpel. En het einde een beetje lachwekkend. En dat doet afbreuk aan het verhaal.
Mijn waardering is een 6,5.

Film 6: Future Lasts Forever

Sumru is een jonge Turkse studente etnomusicologie, die vanuit Istanboel naar Diyarbakir in het zuid-oosten van Turkije reist. Ze wil daar voor haar scriptie hele oude elegieën gaan opnemen om die te bestuderen en om de verhalen, die er bij horen, vast te leggen. Maar tegelijkertijd neemt ze ook allerlei getuigenissen op van Koerdische mensen, waarvan familieleden zijn verdwenen. In de Turkse geschiedenis was er, nog niet zo lang geleden, een periode waarin veel Koerdische mensen werden opgepakt, die nooit meer terug keerden.

Door deze getuigenissen komt ook haar eigen historie weer naar boven, want zij had een Koerdische vriend die ook is verdwenen. Dus eigenlijk is de trip naar Diyarbakir ook een zoektocht naar haar verdwenen vriend.

Future Lasts Forever is daarom vooral een politiek geëngageerde film. Opvallend is hoe vrij er over dit soort zaken kan worden bericht. Tijdens de Q&A na afloop vertelde regisseur Alper dat de film binnenkort ook in Turkse bioscopen te zien zal zijn. Het is een mooi gemaakte film, goed geacteerd, met een helder verhaal.

Mijn waardering is een 7,5.

Film 7: Clip

Na het zien van Clip bleef ik even totaal verbouwereerd zitten. Dit was een film die je lang bij blijft. Een film over Servische middelbare scholieren, jongens en vooral meiden, die rondhangen, feesten, met veel drank, sex en drugs. Een knalharde film, vaak met handshots opgenomen, die laat zien hoe tieners in deze wereld opgroeien. Een harde wereld, waarin de toekomst onzeker is. Waarin de familie niet meer de hoeksteen is. Waarin tieners hun eigen weg moeten zien te vinden.

Jasna, een mooie meid van 16, verveelt zich in een saai stadje. Dus gaat ze op een woeste ontdekkingstocht, waarbij niets te veel is. Gevoelens lijken te worden uitgeschakeld en ze doet dingen, die u uw dochter liever niet ziet doen. Rauwe seks wordt openlijk in beeld gebracht, van haar moeder en haar doodzieke vader moet ze niets hebben. Filmpjes maken met je telefoon en je vriendinnen, in het begin nog onschuldig, maar allengs meer opschuivend richting porno. Zoals te zien in veel clips op onze muziekzenders. Een indringend beeld van een nieuwe generatie, die eigenlijk alles onder handbereik heeft.

Totdat je beseft dat deze tieners ook in Nederland wonen. En dezelfde dingen doen. En oordelen lastig wordt, want we kunnen het wel niets vinden. Maar vroeger hebben wij ook onze weg in de wereld moeten vinden. Alleen was die wereld voor de wat ouderen onder ons veel veiliger en overzichtelijker. Een uitstekende film, die je wel aan het denken zet over jeugd en toekomst.

Mijn waardering is een 8,5.

Maar daarom niet getreurd, want de Previewdag is ook mooi. Zes films op rij, van 10 uur in de ochtend tot ongeveer half twaalf ‘s avonds. Net laat genoeg om de gewone reguliere trein terug te kunnen halen.

Zes prachtige films, waarvan hier per film de review volgt.

Een jong stel trekt al backpackend door de Georgische Kaukasus. Over een aantal maanden gaan ze trouwen, maar voor die tijd dus nog even spannend rondtrekken door een bijna verlaten gebied. Met een Georgische gids gaat het stel op pad. Giebelend en woordspelletjes spelend trekken ze door de majestueuze natuur. Over kabbelende stroompjes, langs steile rotswanden, over groene grasvlakten. Maar ineens, in een afgelegen gebied, ontmoeten ze een paar streekbewoners.

En dan gebeurt er iets, wat de relatie tussen de man en de vrouw voorgoed verandert. Eén ogenblik in de tijd is er slechts voor nodig om alles op zijn kop te zetten.
Daarna trekt het stel met de gids weer verder. Of gaan ze terug. We weten het niet. Maar ook de relatie tot de natuur is ineens anders, hoewel die er wel hetzelfde uit ziet. Geen gegiebel meer, maar zwijgend verder trekken.
Een mooi thema in een goede film, die iets te lang duurt. En dat is jammer want daardoor verdwijnt de spanningsboog. Lonely people on the loneliest planet.
Mijn waardering is een 6,5.

Film 2: Le Havre

In de haven van Le Havre wordt een container ontdekt met Afrikaanse vluchtelingen. Een tiener, Idrissa (Blondin Miguel), kan ontsnappen en zwerft door de stad. Daar ontmoet hij een oudere schoenenpoetser(André Wilms), die hem onderdak verschaft. De politie is druk op zoek naar de jongen, maar de rijen in de volkswijk sluiten zich. De schoenenpoetser krijgt hulp van veel buurtgenoten. Uiteindelijk krijgt hij voldoende geld bij elkaar via een benefietconcert, zodat de jongen illegaal met een vissersboot richting moeder (illegaal in Londen) kan gaan. Allemaal goede mensen dus, daar in Le Havre. Behalve een rotte buurman die steeds de politie belt. Prachtige rol overigens van als een unieke inspecteur (Jean-Pierre Darroussin), die uiteindelijk meehelpt.

Kaurismäki neemt hier, op zijn geheel eigenwijze, stelling in de vluchtelingenproblematiek. Wel oppakken, maar niet voor oplossingen zorgen. Geen geschikte film voor de heer Wilders. Subplot met een zieke echtgenote, die aan het eind al dan niet overleden is. Al met al een echte Kaurismäki film, droogkomisch. Doet soms een beetje denken aan de Tati-humor.
Mijn waardering is een 7,5.

Film 3: Shame

Brandon (Michael Fassbender) is jong, geslaagd, heeft een goede baan en een mooi appartement. Verder neukt hij alles wat los en vast zit, kijkt voortdurend porno op zijn laptop en op zijn werk. Het toilet is voor hem een plaats om zich een paar keer per dag af te trekken. Op een dag staat zijn jongere zus (Carey Mulligan) voor de deur. Zij zingt, drinkt, maakt lol, doet het ook al na een ontmoeting met mannen. En haar armen zitten vol littekens van zelfmoordpogingen.
Als Brandon dan eindelijk een vrouw ontmoet die echt om hem geeft, dan blokkeert hij volledig. Zijn plassertje wil niet stijf worden en waar hij anders alles kan, lukt nu niets. Een grote sof.
Langzaam wordt duidelijk dat Brandon geen echt contact kan leggen, niet met vrouwen maar ook niet met zijn zus.
Regisseur Steve McQueen lijkt ons hier een spiegel te willen voorhouden. De jonge succesvolle mens groeit op in luxe en weelde, maar wordt beetje bij beetje gevoelsarmer. Dat is uiteindelijk een tragische constatering, die, als we een beetje ons best doen, wel om ons heen kunnen zien. Een zware film, met een getormenteerde Michael Fassbender in de hoofdrol.
Mijn waardering is een 8.

Film 4: Nana

Nana speelt zich af rond een Franse varkensboerderij. Door de ogen van de 4-jarige Nana (Kelyna Lecomte) zien wij haar wereld en komen we te weten wat er speelt. Zo ontdekken we langzaam dat haar vader en moeder nogal wat echtelijke problemen hebben. Feitelijk speelt Nana de wereld van de volwassenen na. En omdat dat door de ogen van een kind is, ontbreekt de emotionele lading.
Valérie Massadian heeft een heel bijzondere film gemaakt, zonder geschreven dialoog en bijna niet geregisseerd. Een film verteld door kinderogen en dat is heel bijzonder. Absoluut de moeite waard om te gaan zien.
Mijn waardering is een 8.

Film 5: The Descendants

Een gegoed Amerikaans gezin in Hawaii. Alleen ligt moeder in coma in een ziekenhuis, na een ongeluk met een speedboot. Vader (George Clooney) krijgt nu ineens de zorg voor twee opgroeiende dochters, Alexandra (Shailene Woodley) en Scottie (Amara Miller). Beide dochters, 16 en 10 jaar oud, zijn redelijk onhandelbaar. Hoe dat komt wordt langzaam duidelijk. Duidelijk wordt ook dat de stervende moeder andere dingen deed dan alleen een liefhebbende echtgenoot zijn. Vader en dochters gaan op een zoektocht naar de waarheid en komen daarbij zichzelf tegen. Tegelijk ontdekken ze elkaar en uiteindelijk ontstaat er een hechte band.

Tussendoor speelt nog een grote grondzaak die om veel geld draait. Grond die afstamt van oude voorouders van vader en die de familie te gelde wil maken. The Descendants raakt een aantal thema’s die voor Amerikaanse begrippen gevoelig liggen. Zoals de behandeling stop zetten van een comapatiënt en boze verwijten naar het hoofd slingeren van de comapatiënt. Maar zoals gebruikelijk in de klassieke Hollywoodfilm wordt dit afgewisseld met knappe humor.

Uitstekend spel van Clooney en vooral zijn twee dochters. Regisseur Alexander Payne (vooral bekend van Sideaways) heeft weer een sterke kaskraker afgeleverd, een lach-met-een-snikfilm.

Mijn waardering is een 8.

Film 6: Play

En voor deze film hadden we even geen puf meer, na de drie prima voorgaande films. Konden we toch nog rond elf uur thuis zijn, want vrijdag begint de eerste film al om 9.30 uur.

• The Loneliest Planet (van Julia Loktev)
• Le Havre (van Aki Kaurismäki)
• Shame (van Steve McQueen)
• Nana (van Valérie Massadian)
• The Descendants (van Alexander Payne)
• Play (van Ruben Östlund)

En als we dan donderdagnacht thuis komen, wordt het vrijdagochtend al weer vroeg opstaan. Want vrijdag volgen er nog drie films.

Zaterdag wordt dan weer filmvrij. Per slot van rekening moeten de vierkante oogjes weer rond worden, moet de voorraadkast worden aangevuld, wacht radiowerk met het verslag van Montfoort tegen ARC en ‘s avonds een verjaardagsfeestje in het Theehuis de Leidse Hout.

En de zondag? Ik ben bang dat we dan weer in Rotterdam zitten.
Uiteraard volgen de filmreviews zo snel mogelijk.

Want The Artist is dat allemaal. Stom en zwart-wit. Stom, in die zin dat er wel muziek in zit. Want vroeger kregen de stomme films de muzikale begeleiding in de bioscoop zelf. En ik moet zeggen dat het in eerste instantie een vreemde gewaarwording is. Acteurs, die wel tot elkaar spreken maar zonder geluid. En af en toe tekstbordjes tussendoor, voor de snelle uitleg.

Maar eigenlijk heb je die uitleg niet nodig, want het verhaal is zonder gesproken woord prima te volgen. Vreemd om je te beseffen dat je eigenlijk al die teksten niet nodig hebt, als het een goed verhaal is. Een goed verhaal behoeft in de film geen uitleg, alleen slechte verhalen hebben dat nodig.

En The Artist heeft een dijk van een verhaal. Een klassiek Hollywoodverhaal, dat zich afspeelt rond 1927 en de jaren daarna. Het jaar dat de eerste geluidsfilm, The Jazzsinger, verscheen die voor een revolutie in filmland zorgde.

De hoofdpersoon in The Artist is George Valentin (Jean Dujardin), een grote ster in de stomme film. Bioscopen lopen vol voor hem en zijn prachtige klassieke kop. Op de filmset ontmoet hij een jonge vrouw met filmaspiraties, Peppy Miller (Bérénice Bejo), bubbelend van plezier en blij met elk klein rolletje. De ontmoeting heeft gevolgen want de twee voelen zich tot elkaar aangetrokken.

Het drama in de film zit hem er in dat de ster Valentin niet gelooft in de geluidsfilm. Hij steekt alles in een nieuwe grote stomme film, regisseert en produceert zelf, maar de film flopt grandioos. Want het publiek wil alleen nog maar geluidsfilms. En Peppy, die schrandere meid, heeft dat natuurlijk al lang door en klimt langzaam naar de top van Hollywood.

Valentin raakt totaal aan lager wal, vrouw kwijt, villa kwijt, geld kwijt. En tot overmaat van ramp moet hij zijn trouwe chauffeur Clifton (een prachtige rol van James Cromwell) ook nog ontslaan. Alleen het hondje Uggie blijft hem trouw. Een geweldig hondje dat zelfs zijn leven redt (grappig dat je het geblaf ook niet hoort).

Overigens komt af en toe het geluid van de omgeving wel door, heel vernuftig om te laten horen hoe de werkelijkheid in elkaar steekt. Uiteraard eindigt de film, zoals het hoort. Peppy redt George van de ondergang en samen gaan ze een fantastische toekomst op het doek tegemoet.

Acteren in een stomme film vraagt veel van de acteurs, want je moet je gevoelens op een andere wijze overbrengen op het publiek. En Jean Dujardin is werkelijk een meester hierin. Met zijn gezicht en zijn lichaamstaal snapt iedereen wat hem beroert en bezielt. Ook de andere acteurs zijn goed op dreef. Overigens mag Uggie niet vergeten worden, een Oscarwaardig hondje.

The Artist is met veel aandacht gemaakt. Tot in de kleinste details waan je jezelf in de jaren twintig en dertig. Regie en camera zijn sterk en uiteraard neemt het geluid een speciale plek in.

Een film die zeker de moeite waard is om te bezoeken. Maar je moet wel tegen een stomme film kunnen…

Deze film, een Oscarkandidaat, krijgt van mij een waardering van een 7½. Meer informatie bij de IMDB.

Maar daar gaat het hier niet over, hoewel deze vraagstukken op zich en stuk voor stuk interessante onderwerpen zijn voor een mooie verhandeling. Nee, het gaat hier om mijn geheel en totaal eigenste vooruitblik op mijn 2012.

Allereerst en het meest van belang is de vraag waar ik op 1 april 2012 werk. Want dan zit na ruim 11 jaar mijn werk bij de ISDR (Intergemeentelijke sociale dienst De Rijnstreek) er op. De stekker is er uit getrokken. Niemand snapt precies de redenen, maar het is wel een feit. Een prima, flexibele, weinig ambtelijke organisatie de nek omgedraaid. Omdat politieke bestuurders dat beter uitkomt. Voordeel nul komma nul, waarschijnlijk gaat het ze zelfs meer kosten.

Maar goed, het is een feit en daar moet je mee leren leven. Dus fiets of rijdt ik op 1 april 2012 ergens anders naar toe. Waarschijnlijk weet ik rond 1 februari wel zo’n beetje waar ik terecht kom. Leuk, nee, leuk is anders. Uitdaging? Ach, na 36 jaar werken bij diverse sociale diensten ligt dat toch weer wat anders. Is het niet echt een uitdaging meer. U hoort hier te zijner tijd meer over.

Tweede vooruitzicht voor 2012 is dat kleinzoon Eli zijn eerste verjaardag gaat vieren. Ook heel bijzonder natuurlijk, hoewel de kleine man zich er zelf waarschijnlijk niet van bewust is. Maar zo’n eerste verjaardag blijft natuurlijk speciaal.

Derde vooruitzicht, eh… was er ook een derde vooruitzicht. Eh, geen Elfstedentocht in 2012 en Nederland wordt geen Europees kampioen voetbal. En op de Olympische Spelen in Londen halen we maar een minimaal aantal medailles. Maar het wordt weer een prachtige zomer, met heerlijke Lakenfeesten in Leiden. En verder gebeuren er nog heel veel leuke andere dingen in Leiden.

Nog meer vooruitzichten. Vast wel, maar zijn ze interessant en belangrijk. Neu, laat maar even zitten. Nog wel een paar voornemens. Vorig jaar 89 blogs, dit jaar worden dat er meer dan 100. En ik ga andere bloggers wat beter terug volgen. Minstens twee keer per maand naar de bioscoop voor een mooie film. En iets meer bewegen (was al een oud voornemen, niet gelukt), misschien kan ik vanaf 1 april wel fietsend naar mijn werk (zou mooi zijn). En achteloos nog een paar kilootjes kwijt raken (afgelopen jaar van 83 naar 78), richting 75.

Dan ben ik weer helemaal tevreden. En is 2012 geslaagd! PROOST!

De grootste en mooiste gebeurtenis was natuurlijk de geboorte van kleinzoon Eli in september. Het manneke woont weliswaar aan de andere kant van de wereld, in Manado, maar op de foto’s ziet hij er prima uit. Mooie grote ogen, een reeds wijze blik, groeit als kool, wat wil een mens nog meer (nou wandelen door het Plantsoen en naar de vogeltjes en eendjes kijken bijvoorbeeld). Binnenkort gaan we Skypen en kan de jonge held al vast Nederlands leren (hahaha).

Bij deze gebeurtenis viel natuurlijk al het andere in het niet. Wat was al dat andere dan?

Nou, dat was zoiets als dat je werk verdwijnt en je niet precies wat er voor in de plaats komt. Hoewel je zelf in een projectgroep meewerkt aan het “einde” is en blijft het een vreemde gedachte dat je werk zo maar wordt opgeheven. Doordat elders een besluit wordt genomen en tot op de dag van vandaag nog niemand goed heeft kunnen uitleggen waarom en wat het voordeel er van is. Als één van de starters van de organisatie in 2001 voel je het als een soort van ‘kindermoord’. Maar goed, het is een gegeven dat in den beginne voor veel onrust in mijn hoofd zorgde. In de loop van het jaar raakte ik gewend aan het idee, zodat de rust in het hoofd terug kwam.

Uiteraard werden vorig jaar weer het Rotterdams en het Leids Filmfestival bezocht. Veel films gezien, meestal van prima kwaliteit, soms kon je er een vraagteken bij plaatsen. Ik heb ook nog een cursus Filmanalyse gedaan. Dat was leuk, en je gaat er soms met andere ogen door naar films kijken. Leerzaam dus.

Een ander memorabel moment was de oprichting van de Stichting Beelden in Leiden. Een groep van 7 enthousiaste amateurs neemt zich voor om jaarlijks een beeldententoonstelling te organiseren op de Hooglandse Kerkgracht. Prachtig idee, maar de realisatie duurt langer dan vooraf gedacht. Het huidige kunstklimaat, geschapen door ons ‘fantatische’ kabinet, werkt niet helemaal mee. Maar er wordt nog steeds hard aan gewerkt en wellicht krijgen we het toch voor elkaar om in 2012 voor het eerst iets te realiseren.

Droevig was het het jaar 2012 ook. Een goede vriend overleed plotseling, zo maar tijdens zijn werk. Een collega, die ineens te horen krijgt dat zijn ziekte niet meer echt behandelbaar is. Een collega, wiens echtgenoot ineens overlijdt. Dat zijn van die dingen die je niet zomaar van je af kunt zetten. Waardoor je bij wijze van spreken ook je eigen lijf ineens anders gaat voelen.

Begin 2011 had ik twee voornemens. Meer bloggen, eigenlijk elke dag. En zie, ik ben op 89 blogs uitgekomen. Dus dat is niet elke dag en het voornemen is dus niet gehaald. Het andere voornemen was om wat meer te gaan bewegen. Daar is eigenlijk door alle drukte nog minder van terecht gekomen, jammer, maar het is niet anders. Wel ben ik blijvend lichter geworden door een tijdelijk ander eetpatroon. Daardoor heb ik het gevoel dat ik mijn gewicht nu relatief gemakkelijk kan sturen. Kilootje er bij, even knutselen en het kilootje is er ook weer vanaf.

Natuurlijk waren er ook de talloze jaarlijkse events, zoals Parkpop, de Leidse Marathon, weekendjes weg, de vakantie en nog veel meer. Te veel om allemaal op te schrijven in deze terugblik.

Kortom, een bewogen 2011 waarin veel is gebeurd. Nu zien hoe 2012 wordt.

Here’s an excerpt:

The concert hall at the Sydney Opera House holds 2,700 people. This blog was viewed about 14.000 times in 2011. If it were a concert at Sydney Opera House, it would take about 5 sold-out performances for that many people to see it.

Click here to see the complete report.

Park Cronesteijn, 10 minuten lopen vanuit de stad. een prachtig rustig natuurgebied. De eerste foto is van het Plantsoen, het fraaie singelpark dat om de hoek van ons huis ligt. En de boomhut is op de Cronesteijnkade. Zo zie je maar dat de jeugd nooit verandert.

Ik heb ook heel veel films niet gezien. Zoals die uit het programma “Camera Japan” of de oudere films in het programma “Cinemythology“. Evenmin heb ik wat meegekregen van “Law & Film” en “Science & Cinema“. “De Hollandse Nieuwe” en “The Reel China” zijn ook zwijgend aan mij voorbij gegaan.

Wat ik wel zag, waren elf films uit de “Iron Herring” competitie en uit het hoofdprogramma “Panorama“. De films die ik zag kregen een gemiddelde waardering van 7,8 van mij. En dat eigenlijk is best hoog en betekent dus ook dat er veel moois te zien was. Mijn favorieten waren Tyrannosaur en We Need to Talk About Kevin, twee totaal verschillende films maar wel ontzettend boeiend. Ook twee films die een beroep doen op je morele oordeel.

En raar maar waar, de film die mij het minst kon boeien, Avé won de Iron Herring. Dat zul je altijd zien, een totaal dwarse jury. Jammer is wel dat het juryrapport niet op de website van het filmfestival is terug te vinden. Dus weet je ook niets over de motivatie van de jury.

De publieksprijs ging naar The King of Devil’s Island, een hele sombere Noorse film die ik zelf beoordeelde met een 6,5.

Het festival was druk dit jaar. Ik kreeg de indruk dat veel voorstellingen uitverkocht waren of dat in ieder geval de zaal heel goed gevuld was. Puntje van kritiek is dat de openingstijden van de kassa’s wel op de website vermeld staan, maar niet de sluitingstijden. Kan ook handig zijn voor de filmklanten, heb ik zelf gemerkt (dichte kassa).

Maar, al met al, een geweldig geslaagd filmevenement. Hopelijk wordt de zevende versie net zo goed (of net nog iets beter). Misschien komen we elkaar dan in 2012 wel tegen, bij de Trianon of het Kijkhuis (of een andere exotische locatie).

Kamen, een kunststudent, krijgt bericht dat zijn vriend is overleden. Hij gaat liftend op weg naar diens woonplaats. Net buiten Sofia krijgt hij ongevraagd gezelschap van het jonge meisje Avé. Ze krijgen samen een lift en onderweg vertelt zij allemaal leugentjes over hen beiden. Dat houdt ze voortdurend vol. Zo ontwikkelt zich een Bulgaarse road-movie door een lelijk landschap.
Zolang de twee samen reizen zit er vaart in het verhaal, samen met wat humor. Maar vanaf het moment dat ze bij het huis van de vriend aankomen, vertraagt het verhaal. Daarmee verdwijnt de spanning. De opbloeiende verhouding tussen Kamen en Avé kan dit niet meer opvangen en de film dooft dan ook als een nachtkaars, zachtjes vlakkerend. En passant komen we nog wel te weten waarvoor Avé eigenlijk op de vlucht is. Of is het een zoektocht?
Mijn waardering is een 6.

Film nummer 9

Stel, je bent gelukkig getrouwd en je man is net aan de universiteit gepromoveerd. Reden voor een feestje met wat vrienden. Dan krijgt hij een mooie baan aangeboden in een ziekenhuis in Marseille. Je neemt ontslag als lerares en bereid je erop voor dat je hem een week later achterna gaat naar het zonnige zuiden. Je zwaait hem uit, het lijkt er op dat hij er toch wat tegenop ziet. De volgende dag staat de politie voor de deur met de melding dat je man zelfmoord heeft gepleegd op de parkeerplaats van het ziekenhuis in Marseille.
Wat gaat er dan door je heen? Ongeloof, ontkenning, maar de identificatie zorgt voor duidelijkheid. Maar dan kom je er achter dat hij helemaal niet is gepromoveerd en dat hij al jaren geleden met de studie is gestopt. Wie was de man waar je jaren mee hebt geleefd?
Dat is het thema van Uber uns das All. De vrouw (Sandra Hüller) probeert dit uit te vinden. Ontmoet dan een andere man, waar zij haar echtgenoot op projecteert. Begint een verhouding, een paar weken na zijn dood.
Wat gebeurt er dan? Is ze lichtelijk gestoord, kan ze de rouw niet verwerken? De film roept veel vragen op, maar beantwoord ze niet. Dat wordt aan de kijker over gelaten. Uieindelijk blijkt Uber uns das All een intrigerende film, die nog even in je hoofd blijft rondzingen. Zeker de moeite waard, vooral door het exceptionele spel van Sandra Hüller.
Mijn waardering is een 8.

Film nummer 10

Volgens de aankondiging is Drive een film over een stuntcoureur in Hollywood, die af en toe een klusje opknapt als bestuurder van een vluchtauto. Met natuurlijk een ‘love interest’ met een schone dame. Klinkt tamelijk onschuldig, toch? Nou, Drive is een iets andere film, een keiharde film waarin aardig wat lijken vallen en waar het bloed hier en daar van het scherm af spettert. En, o ja, er zitten ook een paar achtervolgingsscenes in de film.

Drive is een echte Hollywoodfilm. Snel gemonteerd, overdonderend geluid, flitsende beelden. Een held, zwijgzaam (uiteraard), die de schone dame en haar leuke zoontje beschermt. Daar natuurlijk ook een prijs voor betaalt want hij wordt door een aantal boeven achterna gezeten. Maar onze held kent alle vuile trucjes en vecht als de beste en wint dus ook. Helaas geen romantisch einde, want hij rijdt na een ultieme vechtpartij waarbij hij gewond raakt, eenzaam in zijn auto het beeld uit. In je hoofd zie je bijna de eenzame cowboy het verdorven stadje uitrijden richting prairie, alle boeven verslagen.

Van onze held weten we eigenlijk niets, geen achtergrond, waar hij vandaan komt. Wel weten we dat zijn hart op de goede plaats zit. Maar dat is dan ook alles. Zoals gezegd is de film prima gemaakt (Gouden Palm in Cannes voor de regie) maar is hij zeker niet vernieuwend in zijn genre.

Mijn waardering is een 7.

Film nummer 11

Na zoveel geweld kost het even moeite om je naar de afsluiter te slepen, van Trianon naar het Kijkhuis. De frisse lucht doet je even goed. En dan zit je klaar voor Terri, een film over een te dikke tiener, die samenwoont met zijn oude vergeetachtige oom in een huis buiten het stadje. Terri (Jacob Wysocki) wordt uiteraard op school gepest vanwege zijn dikheid en ook omdat hij graag in wijde pyjama’s naar school gaat. Want die zitten zo lekker.

De schooldirecteur, een prachtrol van John C. Reilly, wil Terri helpen met een eigen soort therapie. Dat doet hij ook met een paar andere outcasts op de school. Maar Terri is een heel nuchter iemand, die precies weet wat hij wel en wat hij niet wil. Door een vervelend akkefietje raakt Heather, een knap en populair meisje, haar status kwijt en wordt ook een outcast. Terri zorgt er voor dat ze op school mag blijven en zo ontstaat er een vreemd groepje rond Terri, die met elkaar gaan optrekken.

Je kunt de film beschouwen als een ‘high school comedy’, maar dat is het niet. Het is wel een komedie, maar met hele andere ondertonen. Want Terri gaat uiteindelijk over ‘andere’ tieners, die eigenlijk heel eerlijk en authentiek zijn. Altijd zichzelf blijven, respect hebben voor de ander, helpen waar het kan, maar wel hun eigen weg kiezen, met vallen en opstaan. De gewone leerlingen daartegenover zijn veel meer opportunisten, die anderen gebruiken om er zelf beter van te worden. Kortom, een film met een kleine inhoudelijke boodschap. Maar wel een hele humanistische boodschap. En daarom is Terri één van de betere films in dit genre. Ik heb er in ieder geval stilletjes van genoten.

Mijn waardering is een 8,5.