Categorie archief: Films

La Odisea – de zoektocht naar je eigen geld

Waardering: 3 uit 5.

Ergens op het Argentijnse platteland ligt het dorpje Alsina. Veel inwoners zijn voor een betere toekomst weggetrokken naar Buenos Aires. Oud profvoetballer Fermin Perlassi, wereldberoemd in het dorpje vanwege een doelpunt dat hij ooit heeft gemaakt. Er staat dan ook een standbeeld van hem in het dorpscentrum.

Samen met zijn vrouw heeft Fermin zijn oog laten vallen op een oude graansilo. Hij denkt dat als deze silo weer in gebruik wordt genomen, met bijbehorende fabriek, er weer veel mensen werk kunnen vinden en dat dit goed is voor de toekomst van het dorp.

Maar….. hij heeft onvoldoende geld om de boel te kopen. Maar hij bedenkt dat het als coöperatie kan worden gedaan en legt zijn idee voor aan een aantal dorpsbewoners. Die willen allemaal wel mee doen en geven hun bijdrage aan hem. Fermin bergt het geld, 150.000 dollar, op in een kluis bij de bank in de dichtstbijzijnde stad. Met dit geld hoopt hij een banklening te krijgen waardoor de silo kan worden gekocht.
De bankdirecteur haalt hem echter over om het geld op een bankrekening te zetten. Hij kan er dan voor zorgen dat de lening binnen een paar dagen rond is.

Maar dan slaat de crisis ongenadig toe. De Argentijnse ‘corralito’ wordt ingevoerd en dat betekent dat alle banktegoeden worden bevroren. Er mag elke week slechts een klein bedrag worden opgenomen.
Van een eerlijke bankbediende hoort Fermin dat de bankdirecteur, samen met een advocaat, alle gelden de dag voor de ‘corralito’ contant hebben opgenomen en achterover gedrukt.

Het geld is dus weg. Maar Fermin en kornuiten laten het er niet bij zitten en gaan op jacht naar hun tegen geld.

‘La odisea’ is een lekker wegkijkende film, die met humor en spanning een inkijkje geeft in de tijd dat Argentinië niet aan de rand van de afgrond stond, maar er al was ingedonderd. Er zit een mooi tempo in de film en je ruikt het Argentijnse platteland. De karakters worden niet al te veel uitgediept, maar er zitten wel een paar fraaie typetjes bij.

Een film om gewoon een middagje of avondje te ontspannen.

Never, Rarely, Sometimes, Always

Waardering: 4 uit 5.

Deze filmtitel is ontleend aan de antwoorden op een checklist van een abortuskliniek in Manhattan.
Regisseur/schrijver Eliza Hittman heeft een ontroerend en gevoelig drama gemaakt over twee tienermeiden in het huidige Amerika.

We leren de 17-jarige Autumn kennen als ze bij een talentenshow echt zingt, in tegenstelling tot de andere deelnemers. Ze lijkt niet echt populair want ze krijgt een scheldwoord naar haar hoofd geslingerd. Later smijt ze de schreeuwer een glas water in het gezicht. Ze is dus niet gemakkelijk te intimideren.
Toch maakt Autumn geen vrolijke indruk, eerder een beetje afstandelijk en melancholisch.

Maar al snel komen we er achter waar dit aan ligt. Ze is namelijk zwanger. Dat blijkt als ze een kliniek bezoekt. Daar krijgt ze ook een afschuwelijk Pro Life filmpje te zien. En passant krijgt ze foldertjes mee over adoptie.
Autumn wil niet dat haar ouders van haar zwangerschap weten. En in de staat waar ze woont, is een abortus voor een 17-jarige zonder ouderlijke toestemming onmogelijk.

Dus stapt Autumn met haar nichtje Skylar en een veel te zware koffer in de bus naar New York. Daar komt ze erachter dat ze al langer zwanger is dan haar in de kliniek is verteld. Hierdoor moet ze naar een andere plek en duurt het allemaal dagen langer dan gepland.
Geld hebben ze in beperkte mate, onderdak is te duur, dus zoek je ‘s-nachts een bowlingbaan of een gokpaleis op.

Never Rarely Sometimes Always is een film die je niet snel vergeet. Heel rustig verteld, zonder sensatie, zien we de tocht van de twee meiden. We ervaren dat het voor zulke meiden niet gemakkelijk is om je staande te houden. Maar ze slaan zich door alle tegenslagen heen en komen veilig weer thuis.

Sidney Flanagan als Autumn en Talia Ryder als Skylar spelen de sterren van de hemel. Hun gezichten spreken boekdelen en geven uiting aan hun innerlijke gevoelens. Hun spel is mede de kracht van deze film. De scène waarin Autumn de vragen uit de titel beantwoord, tonen dat ze op dat moment echt wordt geconfronteerd met zaken waar ze liever niet aan denkt.

Ik vond het een sterke film met een uitmuntend verteld en in wezen eenvoudig verhaal. Het laat zien hoe empatisch de medewerkers van de klinieken in New York zijn, in tegenstelling tot die buiten de grote stad.

Picciridda – groot worden op een zonnig Italiaans eiland

Waardering: 4 uit 5.

Picciridda betekent kleine meid in het Italiaans en het is het filmdebuut van regisseur Paolo Licata. Eind jaren 50 woont de kleine Lucia in een klein dorpje op een mooi en vooral zonnig Italiaans eilandje (de film is opgenomen op Sicilië). Ze woont daar samen met haar vader, moeder en broertje. Maar de werkloosheid is hoog en de armoede groot. Daarom besluiten Lucia’s ouders om, samen met haar broertje, naar Frankrijk te trekken en daar te gaan werken.

Trauma 1: Je ouders met broertje met een boot zien vertrekken naar verre oorden om achter te blijven bij je oma, Nonna Maria. Oma is een norse, forse vrouw. Zwijgzaam maar met enig aanzien in het dorpje. Vooral omdat ze de overledenen mooi kan opmaken voor de begrafenis. De verhouding tussen Lucia en haar oma is moeizaam, maar langzaam zien we toch dat ze elkaar gaan waarderen.

Trauma 2: In de familie bestaat een onuitgesproken haat. Lucia mag van oma niet omgaan met haar tante Pina en haar nichtje Cettina. Waarom dit niet mag blijft onuitgesproken. Als Lucia hier naar vraagt krijgt ze geen antwoord. Ooit is er iets gebeurd, waardoor de twee grote zussen (Maria en Pina) niet meer met elkaar praten. Lucia vind ze wel aardig en snapt er niet veel van.

Trauma 3: Lucia heeft wel een vriendinnetje, maar op school laten haar klasgenoten haar links liggen. Ze wordt zelfs een beetje gepest. Thuis heeft ze vriendschap gesloten met een zwarte kip, die ze vertroeteld.

Trauma 4: Er overkomt Lucia iets waarover ik hier niets ga vertellen, omdat dit cruciaal is voor het verhaal.

In deze moeilijke omstandigheden zien we Lucia langzaam, via verdriet en eenzaamheid, opgroeien tot een sterk meisje. Uiteindelijk vertrekt ze ook naar Frankrijk, omdat haar ouders het daar goed hebben gedaan. Als ze na meer dan tien jaar terugkeert, is haar oma overleden. Dan ook pas komt ze achter het onuitgesproken geheim.

Picciridda is een bijna toeristisch aandoende film. Mooie zonnige beelden, soms zelfs met een gouden glans. Je verlangt onmiddellijk naar de Italiaanse lucht. Het verhaal wordt helder en duidelijk verteld, bijna op een boekachtige manier. De twee hoofdrolspeelsters, Marla Castiglia als het jonge meisje Lucia en Lucia Sardo als Nonna Maria, spelen een geweldige rol. Ook de bijrollen zijn prima bezet. Je voelt je thuis in het dorpje, alsof je er zelf rondrijdt op je Solex. De ogen van de hoofdrolspeelsters weerspiegelen hun innerlijk. Soms wordt het drama iets te melodramatisch aangezet.

Al met al is Picciridda een mooi drama, goed in beeld gebracht met een uitstekende cast. Kortom, een prima zomerfilm.

Rundfunk: Jachterwachter – melige grove ongein op de camping

Waardering: 3 uit 5.

Rundfunk is een soort jong cabaret van twee mensen, Yannick van de Velde en Tom Kalmthout. Ze hebben aardig wat succes vergaard met een tv-serie, veel bekeken door jongeren.

Hun humor is uitermate melig en volkomen absurd en idioot. Deze termen moeten worden genoemd, want iets anders is het niet. Daarnaast is het bij tijd en wijle knap grof. Feitelijk dus een typisch Nederlands product dat in het buitenland geen schijn van kans zou hebben. Is het intelligent absurdisme à la Monty Python? Nee, verre van dat. Het doet eerder denken aan een tv-serie als The Young Ones, de serie met Rik Mayall, grofgebekt, brutaal en onzinnig.

Rundfunk heeft wel een eigen stijl, het is niet een op een te vergelijken met iets anders. Het verhaal speelt zich af op een totaal verloederde camping, waar de Wachtopzichter (Yannick van de Velde) de boel een beetje op orde probeert te houden.

Dankzij de ongelooflijke idiote tokkiegasten wil dat maar niet lukken. En dan is daar ineens Ronnie Bosboom Jr. (Tom Kalmthout), een beroemd voormalig kindsterretje, op de vlucht voor zijn roem. Beiden zijn eigenlijk onvolwassen volwassenen, die altijd de wensen van andere hebben opgevolgd. Aan zichzelf kwamen ze niet toe. En ze belsuiten elkaar te helpen.

Kortom, genoeg stof voor ontzettend veel idiote sketches (tot aan de geboorte van Jezus aan toe), die met een dunne rode draad aan elkaar verbonden zijn en een dun verhaaltje vormen.

Is het leuk? Ik moet daarop het antwoord schuldig blijven. Ik kon mezelf niet betrappen op een lach, hooguit af en toe een glimlach. Te veel van deze meligheid is misschien te veel om te verwerken. De typetjes zijn bij vlagen humoristisch, er zitten wat thema’s in als je goed kijkt (kindermishandeling, anorexia, overmatige sex, nog meer sexgrappen, enz.). Maar al met al ben ik er niet warm van geworden.

Joker, donker en verontrustend

Begin jaren 80 in Gotham City. Een vervuilde stad, want de vuilnisdienst staakt al weken. De ratten hebben vrij spel, temidden van de grote stapels afval. De mensen zijn wanhopig, misdaad stijgt. De werkloosheid is hoog en de armoe groot.

Ergens in die stad woont Arthur Fleck. Een man die als clown werkt via een soort uitzendbureau. Het is zijn ambitie om stand-up comedian te worden. Hij woont thuis bij zijn ziekelijke moeder Penny. Hij zit voor een spiegel en schminkt zich als clown. Een traan loopt over zijn wang door de make up. Een gewone man, een droevige clown. Een man die door niemand wordt gezien. Bestaat hij eigenlijk wel, vraagt hij zich wel eens af.

Regisseur Todd Philips en scenarist Scott Silver hebben met Joker geen aansluiting gezocht met de comics en eerdere films. Ze hebben Arthur Fleck oftewel de Joker een geheel eigen leven gegeven. Weliswaar zien we Thomas en Martha Wayne, en zoontje Bruce (de latere Batman), en zelfs nog even butler Alfred Pennyworth voorbij komen, maar anders dan dit is er geen binding met Batman.

Joker is donkere, misschien zelfs een verontrustende film, waarin we een individu zien ondergaan en die langzaam transformeert tot de gevreesde misdadiger. De stad speelt een eigen rol, dreigend, donker, onveilig. Ook de muziek van Hildur Gudnadottir draagt bij aan de unheimische sfeer.

Joaquin Phoenix speelt een geweldige rol als de getormenteerde Arthur. De pijn is in zijn ogen te lezen. Telkens volgt weer een teleurstelling en we zien zijn worsteling om het goede te doen. Maar als dit niet lukt dan zie je ook de langzame verandering. En uiteindelijk de opluchting…..

Ook Frances Conroy als moeder Penny is memorabel. En niet te vergeten Robert de Niro als Murray Franklin, de Amerikaanse Jeroen Pauw. 

Een belangrijk thema in de film is ook de opstand tegen de rijke elite, een zeer hedendaags thema.

Al met al een prachtige film, maar ik verliet de bioscoop wel met een beetje depressief gevoel.

 

The Wife, een draak van een film

Ze bestaan nog, draken van films. Films, volgehangen met clichés, treurige verhalen met onnozele subplots, goedbedoeld acteerwerk.

The Wife is een alom geprezen film. Thematiek hedendaags, Oscar-waardig acteerwerk van vooral Glenn Close. Dat vertelden de verhalen, de kritieken mij. Kortom, een goede reden om deze film te bekijken.

Het verhaal

Joe en Joan Castleman (Jonathan Pryce en Glenn Close) zijn een ouder echtpaar, al meer dan veertig jaar bij elkaar. Hij is een beroemd schrijver met grote succesromans op zijn naam. Zij is zijn liefhebbende echtgenoot op de achtergrond. Ze hebben twee kinderen, zoon David (Max Irons) en dochter Susannah (Alex Wilton Regen).

Het is nacht in huize Castleman, waar Joe zenuwachtig wacht op een telefoontje. Hij wordt genoemd als mogelijk winnaar van de Nobelprijs voor de Literatuur. Trrring, trrrrring, daar gaat de telefoon en ja hoor, de Nobelprijs is aan hem toegekend.

De vreugde is groot in huize Castleman, maar aan de gezichten van Joan en zoon David zien we al dat er wat broeit.

Het gezin vertrekt met een speciale vlucht naar Stockholm voor de ceremonie. Dochter Susan blijft achter, want ze staat op het punt van bevallen.

In Stockholm aangekomen komt het echtpaar terecht in het grote circus, dat gepaard gaat met de uitreiking van zo’n prestigieuze prijs. Pers, tv, fotografen, cocktailparty’s, ontvangsten, het overspoelt het echtpaar. Joe, die we inmiddels hebben leren kennen als een narcissistisch mannetje, geniet van dit alles. Maar Joan, gepositioneerd als tweederangs vrouwtje, wordt met het uur chagrijniger. En zoon David trekt het ook al niet meer.

Er ontstaan spanningen, die tijdens het galadiner na de uitreiking van de prijs tot een hoogtepunt komen. Joan loopt daar boos van tafel en besluit om John te verlaten.

De problemen

Zoon David wil ook schrijver worden en heeft een eerste concept geschreven van zijn verhaal. Zijn moeder heeft dit gelezen en vindt het wel goed, maar zijn vader ontwijkt steeds zijn wanhopige vraag wat hij ervan vindt. Een duidelijk vader-zoon probleem. De vader is bang dat zijn zoon hem gaat overvleugelen en de zoon zoekt de erkenning van zijn beroemde vader. Waar hebben we dit vaker gezien, gehoord, gelezen. Was het niet Freud die hier al over schreef. Wat mij betreft een clichéprobleem dat niets toevoegt aan de film. Cliché een…

Dan de verhouding tussen Joe en Joan. Zij was studente in zijn klas. Zij werd verliefd op hem en hij verliet zijn gezin voor haar. Cliché twee…. Naarmate de tijd verstrijkt leren we dat Joe vele affaires heeft met jongere vrouwen. Kennelijk een probleem van beroemde hoogleraren. Cliché drie…..

Halverwege de film wist ik al waar de clou zat. Als je goed oplet, dan ligt het allemaal heel erg voor de hand. Want zij blijkt in het begin van de film een veelbelovend schrijfster, terwijl hij er maar wat op los knoeit. Guess what? Zij heeft al zijn boeken geschreven, dus eigenlijk had zij de Nobelprijs verdiend. Cliché vier…..

In de film wordt gesteld dat uitgevers niet geïnteresseerd zijn in vrouwelijke schrijvers. Doe mij maar een lekkere jonge joodse schrijver, roept een uitgever in de film. Cliché vijf….

Mijn beoordeling

Zoals al in de inleiding vermeld, hangt de film van de clichés aan elkaar. Het is voor mij dan ook onbegrijpelijk dat de film zo hoog wordt beoordeeld door de critici. Wellicht speelt hierin mee dat de achtergestelde rol van de vrouw aan de orde wordt gesteld. Dat is wel zo, maar dat wordt zo doorzichtig gedaan dat een goede discussie over deze film niet meer mogelijk is.

De getroebleerde zoon is zo over the top, dat we deze maar weg denken.

De man-vrouw verhouding komt wat mij betreft slecht uit de verf. Onze Joan heeft haar leven lang gezwoegd, heeft alle affaires van Joe geslikt en dan komt ze nu, bij de toekenning van de grote erkenning, tot de conclusie dat het wel genoeg is geweest. Rijkelijk laat voor zo’n intelligente vrouw, zou ik zeggen. Weinig overtuigend is haar gedrag.

Ook het spel van Glenn Close kon mij niet echt boeien. Ik moest voortdurend denken aan een of andere Britse vorstin met zo’n uitgestreken gezicht zonder emotie. Die kleine trekjes had ze eerder moeten hebben. Kortom, weinig geloofwaardig in deze tijd.

En gelukkig, Joe krijgt aan het eind een hartaanval en sterft. Kunnen Joan en David tevreden huiswaarts keren. Want Joan heeft weer stof voor een nieuw boek en David heeft een beetje erkenning van pappie gekregen. Maar tegelijkertijd een heel gemakkelijk einde van een film, die pretendeert een maatschappelijk probleem aan de orde te stellen. Hij is dood, mooi daar zijn we vanaf. Op naar de volgende scène.

Conclusie

Een saaie film met bordpapieren karakters. Weinig diepgang, geen karakterontwikkeling. Geen verrassingen, alleen maar voorspelbare droefheid ten top. Als de boeken van Castleman dit niveau hadden, dan had hij zeker geen Nobelprijs gewonnen.

The Wife draait momenteel in de bioscopen.

Dogman, een kleine exercitie in wraak op zijn Italiaans

Dogman posterDeze week zag ik de film Dogman van regisseur Matteo Garrone. De man die ons tien jaar geleden de rauwe misdaadfilm Gomorrah bracht. Dogman speelt zich in een gelijksoortige omgeving af. Een troosteloze wijk met mishandelde flatgebouwen, een smerig en verlaten strand, vieze straten, kleine onaanzienlijke winkeltjes, flakkerende lampen. Kortom, de mislukking van Italië (om het eens prozaïsch te zeggen). In deze wijk woont Marcello, een gescheiden man die een klein winkeltje heeft waar hij honden verzorgt. Vandaar de naam Dogman. Marcello is een een goedmoedige sloeber met weinig geld. Althans zo leren we hem in het begin kennen. Klein van stuk, enigszins gebogen van figuur, met morsige kleren. Een echt Italiaans typetje. Hij is gek op zijn dochter Alida en droomt ervan om samen met haar op vakantie te gaan naar de Maldiven. Hoewel geen van beiden ook maar enig idee hebben waar die liggen. Hij gaat wel regelmatig met haar duiken, vanaf een boot een stukje uit de kust. Kortom, een aardige man die een moeilijk leven heeft in een moeilijke wereld. Dogman met boefMaar dan komt Simone op de proppen. Een grote vent met een stierennek, een brute lomperd die zich alleen maar met zijn vuisten gewelddadig kan uiten. Marcello beschouwt Simone als een soort vriend en dan blijkt dat Marcello coke handelt. Daarom komt Simone langs. Die wil coke en wel zo snel mogelijk en steeds meer. De relatie tussen Marcello en Simone lijkt op vriendschap, maar is eigenlijk toch gebaseerd op angst. Angst voor het tomeloze geweld van Simone. Op een gegeven moment wil Simone vanuit Marcello’s hondenzaakje de muur naar de naastgelegen goudhandel doorbreken om te kunnen inbreken. Hoewel Marcello tegensputtert voert Simone dit plan toch uit. Gevolg: Marcello wordt opgepakt omdat hij weigert te verklaren dat Simone het heeft gedaan. Angst voor de gevolgen van het verraad, misplaatste loyaliteit richting Simone, trots of een mix hiervan. Wie zal het zeggen, maar Marcello verdwijnt een jaar achter de tralies. Als Marcello vrijkomt wil hij zijn deel van de buit van Simone. Die lacht hem uit en dan zint Marcello op wraak. Die er dan ook komt. Ik zal daar verder niets over verklappen.

Wat vind ik er van

Dogman lijkt enigszins op een neo-realistische film, in de traditie van De Sica. Gewone mensen in hun omgeving, de arme werkende klasse. Maar langzamerhand sluipt daar de misdaad en het bijbehorende geweld binnen. Een tikkeltje Gomorrah wordt toegevoegd. In dat opzicht eigenlijk niets bijzonders, behalve het geweldige spel van Marcello Fonte als de kleine scharrelaar Marcello. Zo’n rol speel je eens in je leven en dan heb je het gehad. Maar na de terugkeer uit de gevangenis, de wraakperiode, ontspoort de film. Marcello neemt volkomen ongeloofwaardige besluiten, gaat vreemde dingen doen, zijn dochter is ineens geheel uit beeld verdwenen. Kortom, het verhaal begint langzaam ongeloofwaardig te worden. Natuurlijk is het begrijpelijk dat hij zijn plek in zijn eigen leefomgeving terug wil en weer geaccepteerd wil worden, maar de weg die hij hiervoor kiest is vreemd. Dogman kreeg over het algemeen ‘rave reviews’, hoewel niet overal. Maar voor mij stelde hij juist daarom teleur, ik had er meer van verwacht. Eigenlijk ging ik een beetje met een kater naar huis. Daarom 👍👍👍 van de vijf.

Proeven in de Red Carpet Lounge

Vorig weekend, net terug van het Theaterspektakel Stork 150!, mochten eega en ik aanschuiven in de Red Carpet Lounge aan de Stationsweg. Dit is een culturele pop-up in het voormalige ABN Amro bankgebouw. Dit van oorsprong lelijke gebouw staat op de nominatie om te worden gesloopt, maar tot die tijd hebben Gideon de Boer en Govert de Kok, eigenaren van Bioscopen Leiden, de mogelijkheid gekregen om er een tijdelijke cultuurtempel van te maken. En dat hebben ze met verve gedaan. Binnenkort opent de Red Carpet Escape in de oude bankkluis. Er is een tijdelijk filmmuseum, verzorgd door het Leiden International Film Festival. Er is karaoke, er worden films en documentaires vertoond.

De Nederlandse Filmnacht

Vrijdagavond 28 september is er de Nederlandse Filmnacht met de première van Niemand in de stad, het speelfilmdebuut van Michiel van Erp. Op tien locaties in het land kan deze film worden bekeken en de Red Carpet Lounge is er eentje van. Na afloop feest, maar eerst nog een Q&A met actrice Sofie Porro.

Proeven

Maar zoals gezegd waren eega en ik aanwezig voor de voorstelling Proeven van het theaterduo Siebel en Aten. Zoals de titel doet vermoeden was het geen gewone theatervoorstelling, maar moest er ook geproefd worden. Bij iedere scène werden er nieuwe hapjes opgediend, met bijbehorende bijzondere wijnen. Eten en drinken werd verzorgd door Shirley Boer.
Er werden fragmenten gespeeld uit theaterwerk van onder andere Dario Fo (Toevallige dood van een anarchist), Shakespeare (Hamlet, Richard III en The Tempest) en Ingmar Bergman (Scènes uit een huwelijk). Humoristisch, soms breed schmierend, maar vooral bij Bergman soms hartverscheurend en pijnlijk.
Bij een fragment moest ik erg denken aan teksten van een overleden vriend, Ton Jansen. Sommige van zijn teksten hadden zeker ook voor het theater bewerkt kunnen worden. De spijs en wijn was zeer verrassend. Hele bijzondere ingrediënten waren gebruikt, waaronder kwal, en de Georgische wijn zal me waarschijnlijk ook langere tijd bijblijven. Kortom, een zeer geslaagde avond in die fraaie Red Carpet Lounge. Jammer dat zo’n pop-up eind van het jaar weer moet verdwijnen.

Juliet, Naked – een vermakelijke romantische komedie 😍😍😍

Juliet posterAls het weer weer wat minder wordt, dan komt automatisch de bioscoop weer in beeld. Maar dan blijkt dat je net in een soort overgangsfase zit qua films. Van de zomerperiode met veel kinder- en gezinsaanbod tot de start van het nieuwe filmseizoen in september (dan komen meer premières los).

Het was dus even goed kijken wat er precies draait en we kozen voor “Juliet, Naked”. Een romantische komedie, die zich in het huidige Engeland afspeelt.

De film begint met een video op een website van Duncan (Chris O’Dowd), die hij heeft opgezet voor een min of meer uit het beeld verdwenen singer-songwriter, Tucker Crowe (Ethan Hawke). Duncan is een mega-fan van Tucker en in zijn video vertelt hij in het kort de geschiedenis van deze muzikant. Hij doet dat als een geobsedeerde expert, die is blijven hangen in één album met de titel “Juliet”. De inspiratie voor dit album was een pijnlijke liefdesaffaire van Tucker, die zo pijnlijk was dat hij verdween. Zijn smachtende fans in de steek latend. Dat is althans wat Duncan na grondig onderzoek gelooft.

Het lijkt dan even dat de film draait om Duncan, maar nee, daar komt zijn vriendin Annie (Rose Byrne) in beeld. Eigenlijk is ze en soort bijwagen voor de in Tucker geobsedeerde Duncan. Dan ploft er een envelop in de brievenbus, gericht aan Duncan. Maar Annie maakt hem per ongeluk open en het blijkt een akoestische versie van het album “Juliet” met de titel “Juliet, Naked”.

Duncan is weer helemaal in de zevende hemel en vind eigenlijk dat er een soort wereldwonder is geschied. Een nieuw album van Tucker, geweldig. Annie reageert door een kritische recensie van het album op Duncan’s website te plaatsen. U begrijpt, dat leidt tot enige spanning in huize Duncan/Annie.

Door toeval reageert Tucker op deze recensie en er ontwikkelt zich een internetrelatie tussen Annie en Tucker. Terwijl Duncan stiekem een affaire heeft met en dweperige nieuwe docente op zijn school, komt Tucker naar Engeland en ontmoet Annie.

Van hieruit ontwikkelt zich een hele aardige komedie, die de zaken vooral vanuit het vrouwelijke perspectief benadert. Rose Byrne speelt verrukkelijk en krijgt mooi weerwerk van Ethan Hawke. Chris O’Dowdals emotioneel idioot verdwijnt wat naar de achtergrond maar zorgt af en toe nog wel voor de komische noot.

“Juliet, Naked” is zeker geen meesterwerk, maar is vooral een amusante komedie die hier en daar de spot drijft met onze moderne samenleving. Verantwoordelijkheid, relatieproblemen, blinde verering, fakeberichten zijn enkele van deze aspecten.

Als je zin hebt in een onbekommerde film, dan kan ik je “Juliet, Naked” aanraden. Nog te zien in het Leidse Trianon.

 

Under the Silver Lake: mooie huls, maar waar gaat dit over…

Under the Silver Lake“Under the Silver Lake” is een prachtig geproduceerde film van een dikke twee uur. Achtergrond is Hollywood, met zijn mooie natuur en zijn grote villa’s. Maar de grote vraag is waar de film nou precies over gaat.

In de beginscene zien we een koffietent met “Beware the Dog Killer” op het raam gekalkt. Sam (Andrew Garfield), een slimme en knappe jongen, wandelt naar zijn appartement. Zo’n beetje luxe complex rondom een zwembad, je kent dat wel uit andere films. Hij heeft geen werk en ook weinig geld. Vaak zit hij met een verrekijker de vrouwelijke buren te begluren. Dan verschijnt daar ineens een mooie blonde meid met een hondje, Sarah (Riley Keough). Hij maakt kennis met haar en wordt ter plekke een beetje verliefd.

Maar, de volgende dag is ze verdwenen en is haar appartement ineens helemaal leeg. Sam besluit dan ook zoek naar haar te gaan en deze zoektocht is het verhaal van deze film. Sam is gevoelig voor symboliek, voor codes en voor verborgen boodschappen. Op zijn zoektocht komt hij dit allemaal tegen. Hij ontmoet de meest krankzinnige figuren, die allemaal een vreemd verhaal hebben. Het gaat te ver om dat hier allemaal te beschrijven.

Hij gaat naar vreemde underground feesten, waar hij van meisjes in roze catsuits nieuwe aanwijzingen krijgt. En passant meent hij te worden gevolgd door de Dog Killer, ook dat nog.

En zo kijken we ruim twee uur naar een surrealistische zoektocht door de krachten van Hollywood, op zoek naar Sarah. We zien heel veel, maar worden niet veel wijzer van alle aanwijzingen en andere zaken. Daarom is de vraag ook wat de regisseur met deze film voor ogen had. Misschien is het een pastiche, want de film zit vol verwijzingen naar oude Hollywoodfilms en -sterren. Janet Gaynor wordt regelmatig genoemd, zelfs Kurt Cobain komt een paar keer voorbij.

Een echt verhaal zit er niet in. Als kijker wordt je meegesleept in de zoektocht. terwijl je hersenen proberen te ontdekken wat de logische lijn is. Maar die is er dus niet en dat is wellicht dan ook de charme van deze film. De muziek is blij vlagen prachtige Hollywood bombast (alleen het begin al is om te smullen, wat dat betreft).

Als je van een mooi verhaal houdt, dan is deze film niet voor jou. Maar als je wilt worden meegenomen op een vage reis met vage mensen met vage puzzels, dan is dit misschien de film die je anders nooit zou zien.

Under the Silver Lake, duur 139 minuten.

Met Andrew Garfield, Riley Keough (kleindochter van de grote Elvis), Riki Lindhome en Grace van Patten.

🤩🤩🤩

Gezien in het Kijkhuis, Leiden.

Andrew Garfield en Grace van Patten