Categorie archief: Leiden

Drinken, eten en wellicht bidden in de Jopenkerk

jopen-lente-kleurAfgelopen zaterdag mocht ik mijn 67e verjaardag vieren. Vroeger was mijn verjaardag altijd op Koninginnedag, een drukke oranjekleurige dag met veel muziek en plezier. Tegenwoordig is het, dankzij onze nieuwe vorst Willem-Alexander, een doorsneedag. Geen vlaggen, geen muziek, geen vrijmarkt, geen drukke binnenstad. Gewoon een saaie dag zoals alle andere dagen van het jaar. Eerlijk is eerlijk, ik moest daar wel even van afkicken.

En om dat afkicken op een goede manier te begeleiden stelde eega voor om eens wat biertjes te gaan proeven in de Haarlemse Jopenkerk. Een heiligdom, waar vroeger ongetwijfeld stevig tot de oppermacht werd gebeden, maar waar tegenwoordig hop en mout worden aanbeden.

Bij binnentreden van dit heiligdom bleek dat het aantal kerkgangers in Haarlem buitengewoon hoog te zijn. Wellicht dat de vrome blijheid, die de heilige Jopen uitstraalt, daar een belangrijke rol in speelt. Hoe dan ook, de bankjes waren bijna tot op de laatste plaats gevuld en met enig zoeken ontwaarden wij in de donkere nissen nog een tweetal plaatsen.

Al snel werden wij opgemerkt door de dienstdoende koorknapen en -meiden (ja, deze kerk kent ook koormeiden, het is een zeer eigentijdse kerk), die ons met een mysterieuze glimlach het gezangboek aanreikten. In dit boek stonden niet alleen de miswijnen vermeld, maar ook een groot aantal misbieren.

Na het zondige snoepen en proeven van de drank en spijs verlieten wij met een hemels gevoel deze kerk. Ondanks mijn ietwat atheïstische inslag leek het mij een goed idee om volgeling te worden van deze kerk.

Jopenkerk-binnen_origin

 

De Leidsche Mondialen overzichtstentoonstelling afgelopen

De grote overzichtstentoonstelling van de Leidsche Mondialen is tot een eind gekomen. De hele maand april hebben 20 Mondialen het beste van hun werk aan het Leidse publiek getoond. Voor het eerst werd dit gedaan in een galeriesetting, zodat de getoonde werken allemaal zo goed mogelijk tot hun recht kwamen.

En voor het eerst dat zoveel Mondialen op een plek te zien waren. Hetgeen ons tot de conclusie brengt dat de kwaliteit van de Leidsche Mondialen buiten kijf staat. De opening werd op zondag 3 april verricht door de bekende Leidse dichter/radiopresentator Han Ruijgrok.

 

De kleine schatten van het Leidse stadhuis

Onlangs kreeg ik een korte rondleiding door het stadhuis van Leiden om de aanwezige kunstschatten te bewonderen. En die zijn er te vinden, maar allemaal redelijk modern. Want het oude stadhuis brandde in 1929 helemaal af, behalve de imposante voorgevel, die uit de zestiende eeuw stamt.

Daarachter was echter alles verwoest en zo begon in 1935 de nieuwbouw naar een plan van architect Blaauw. Voor de oorlog was de herbouw grotendeels klaar, maar na de oorlog moest nog worden afgebouwd. Dit betekende ook dat de nieuwbouw werd voorzien van nieuwe kunst, want al het oude was in vlammen opgegaan.

We begonnen met het trappenhuis dat van boven tot beneden is voorzien van een groot paneel met gebrandschilderde glazen. In de middelste strook zitten de wapens van de burgemeesters sinds de Franse overheersing en in de zijpanelen de wapens van Leidse regentengeslachten uit de periode daarvoor.

IMG_0667

Zo zie je hieronder een detail uit het grote venster, dat overigens is ontworpen door de Haagse glazenieer Pieter Hofman. Dit kleine paneel is van burgemeester Van Limburg Stirum, die van 1851 tot 1858 kennelijk burgemeester van Leiden was. Opvallend zijn de wildeman en wildevrouw, die beiden met knots aan de zijkanten staan. Meer over dit wapen hier.

IMG_0668

Vervolgens kwamen we in de gang bij de raadzaal, waar de glas-in-lood wapens zijn te vinden van de laatste burgemeesters van Leiden. Hieronder twee van deze wapens, van de bekendste oud-burgemeester Cees Goekoop (die al een familiewapen had) en van de laatste interim-burgemeester Wolter Lemstra. Van deze laatste een modern werk, omdat het gemeentebestuur het niet meer vond passen om met ‘ouderwetse’ wapens verder te gaan.

 

 

IMG_0670

IMG_0669

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Oordeel zelf maar wat je het mooiste vindt. Als je dan in de raadzaal komt zie je boven de hoofddeuren twee glas-in-lood ramen, ontworpen door Chris de Moor. Het ene raam beeldt de stadhuisbrand uit en het andere raam het stadhuis na de brand. Beide ramen zijn niet altijd goed zichtbaar, omdat men op de bovengang nog wel eens de neiging heeft om er iets voor te zetten en dan zie je alleen maar donkere plekken.

IMG_0673

IMG_0671

 

 

 

 

 

 

 

In de raadzaal zie je ook een aantal fraaie gobelins van Chris de Moor, gemaakt door de wever Edmond de Cneudt uit Soest. Deze voorstellingen symboliseren het dagelijks leven in Leiden. Hieronder zie je de voorstelling die de Sociale Zorg symboliseert. Ziekenverplegers en een moeder tegen de achtergrond van een kerk.

IMG_0672

Daarna kwamen we terecht in de kamer van burgemeester en wethouders. Daar kom je niet elke dag, maar daar vinden we wel unieke kunst, namelijk drie intarsia’s van M.C. Escher. Een intarsia is een inlegwerk van hout, waarbij eerst materiaal uit een vlak wordt verwijderd, waarna het wordt ingelegd met kleine stukjes hout. Als je goed kijkt kun je zien dat deze klok uit heel veel kleine deeltjes bestaat. Een enorm tijdrovend werk. De afbeelding betekent natuurlijk de voortvliedende tijd.

IMG_0675

Daarna liepen we door naar de hal, waar je binnenkomt als je via de grote trap aan de Breestraat binnenkomt. Op zich al een indrukwekkende hal met allemaal geel Italiaans marmer en marmeren vloeren met spiegelbeeldige tekeningen erin. Heel bijzonder als je dit eens rustig bekijkt. Dan besef je ook welk een vakmanschap hiervoor nodig is geweest. Maar door het kijken naar die vloeren mis je een prachtige windroos van Hildo Krop met allemaal vrouwenfiguren, waarbij de vrouw van het noorden de Poolster draagt.

IMG_0677

Tot slot komen we dan in de Burgerzaal, waar o.a. de huwelijken worden voltrokken. Ook deze zaal is helemaal in marmer uitgevoerd. Sinds kort hangt daar een nieuw kunstwerk van de Leidse kunstenaar Casper Faassen. Aan weerszijden hangen wit-marmeren portretmedaillons van de koninginnen Wilhelmina en Juliana, gemaakt door Oswald Wenckebach.

IMG_0680

En daarmee kwamen we aan het eind van een inspirerende rondleiding door het Leidse stadhuis. Een huis waar de Leidse burger met recht trots op mag zijn.

Helemaal bovenaan zie je nog een schilderij van Dirk Nijland, dat we onderweg zomaar tegenkwamen. Het stond in de hoek van een kleine hal en moet nog een definitieve plek vinden. Het is een gezicht op Leiden vanuit het noorden en de Leidenaar zal ongetwijfeld een aantal gebouwen herkennen.

 

 

Bree56 culinaire aanwinst in Leiden

Vorige week was er weer een Leidse Restaurantweek en HW en eega vonden dat een mooie gelegenheid om weer eens uit eten te gaan. Probleem is dan altijd waar naar toe te gaan. Een aantal restaurants ken je al en dus kijk je vooral naar de nieuwelingen. Een van die ‘relatieve’ nieuwelingen is Bree56, een soort zusterrestaurant van Bree33 naast de Trianon bioscoop. Bree56 zit, zoals de naam al doet vermoeden, op de Breestraat in het pand waar jarenlang De Troubadour was gevestigd. Een bekende naam voor veel Leidenaren, die daar wel eens een vorkje geprikt hebben.

Dus Bree56 werd het. Domein van chefkok Tom van Aken. De formele naam is Bistro Bree56. Een bistro is van oorsprong een kruising tussen een restaurant en een kroeg, maar ik moet zeggen dat Bree56 me meer aan een restaurant doet denken dan aan een kroeg. Het is ook zeker geen eetcafé, hoewel het interieur daar misschien wel iets van weg heeft. Geen gedekte tafels met zilveren bestek, maar gewone houten tafels en stoelen. Eenvoudig, maar wel passend in de omgeving. De geest van De Troubadour zweeft er wellicht af en toe nog rond.

Als starter koos ik voor de Terrine van eend uit de Veluwe, met krullen eendenlever, op een salade van knolselderij, poeder van rode biet en een compôte van appel. De terrine, een dun plakje gebonden eend, smaakte fris in combinatie met de onderliggende knolselderij. De krullen eendenlever smolten bijna op je tong en de smaak was zachtromig. De appelcompôte, in de volksmond ook wel appelmoes genoemd, was zoals die hoort te zijn. Bijzonder was de rode bietpoeder, want als je die ergens bij aanstipte kreeg je ineens een volle bietensmaak in de mond. Een verrassende en sterke opener.

IMG_0682

Eega koos als starter voor de Geroosterde coquille met zacht gegaarde kalfswang, crème van aardpeer en een schuimige saus van witlof en truffel. Eega is dol op coquilles, ook wel sint-jakobsschelp genoemd, en de combinatie met een zacht stukje vlees was wonderbaarlijk. De crème en het schuim zorgden voor de afronding met verschillende smaken. Opvallend was dat in beide voorgerechten de verschillende smaken duidelijk te herkennen waren. Om dit allemaal te kunnen proeven waren kleine hapjes belangrijk. Hiermee kwam het onderscheid goed naar voren.

IMG_0683

Na deze voortreffelijke opening volgden de hoofdgerechten. Eega had gekozen voor de Op de huid gebakken dorade-filet met kokkels, een mousseline van Opperdoes, tamme kastanjes en een saus van sauvigon blanc. Eega houdt van alles wat uit de zee komt, zoals je misschien al had geraden. Hier twee zeegerechten bij elkaar, de dorade (een soort zeebaars) en kokkels (een schelpdier). De combinatie was ragfijn, stevig en zacht, gebakken en zilt. Afgemaakt met een mooie puree van de Opperdoes, waarschijnlijk Nederlands lekkerste aardappel. Een smaakvolle combinatie, afgerond met een licht druivensausje.

IMG_0685

HW daarentegen had gekozen voor een steviger vleesgerecht, de Rouleau van polderhoender met een terrine van Zeeuws spek en aardappel, crème van bospeen en beurre noisette met gerookte amandelen. Zo’n rouleau is feitelijk een rol van kippenvlees. Heerlijk van smaak met een vettig randje eromheen, met daarnaast een mooie combinatie van zoutig spek en malse aardappel. Met als toevoeging de ietwat zoetige smaak van bospeen. Alleen de gerookte amandelen vond ik iets minder passen, omdat alles zacht en smeltgaar is en de amandelen daartegen te hard afsteken.

IMG_0684

En dan is het al weer tijd voor het dessert, oftewel de toetjes. HW had gekozen voor een Taartje en schuim van Gin & Tonic met een bombe van limoen, siroop van mint en een sorbet van komkommer. De ietwat bittere smaak van de tonic werd prima in toom gehouden door de friszurige smaak van de limoen en de geweldige frisheid van komkommer. Volle smaken kwamen hier tot volle glorie, zodat de mond verbaasd uitriep “geweldig heerlijk!”.

IMG_0687

Eega had, als vrouw, uiteraard gekozen voor een chocoladeachtig nagerecht, drie bereidingen van hazelnoot, een Madeleine doordrenkt met siroop van sinaasappel/rum en sorbet van pure chocolade. Verrassend gemaakt met een heel klein bloempotje, waar de chocoladebrokjes uitliepen, een smeuiige madeleine vol sinassmaak met op de achtergrond het rumkadertje.

IMG_0688

Kortom, een avondje genieten van culinaire hoogstandjes, die te weinig in Leiden worden vertoond. In dat opzicht is Bistro Bree56 een absolute aanwinst voor de smaakliefhebbers van Leiden en omstreken. En dat alles voor een competitieve prijs van 33 euro per menu. Je zou bijna willen dat alle restaurants een dergelijk beleid hanteren.

Toen wij er waren zat de zaak helemaal vol, niet in het laatst met een groep studenten/studentes. En dan wil het geluidsniveau wel eens omhoog gaan, met als resultaat dat je jezelf bijna niet eens kunt verstaan. Wellicht kan hier nog iets aan worden gedaan, iets meer demping is prettig voor het oor en tilt de eetbeleving naar een nog hoger niveau.

HW en eega weten nu al dat ze zeker vaker bij Bree56 gaan komen.

The Royal Dutch Scam speelt Steely Dan tijdens Leidse Jazzweek

Het was al weer een aantal jaren geleden dat ik de Leidse Jazzweek had bezocht. Persoonlijk ben ik niet zo’n liefhebber van uitpuilende cafeetjes, waar dan ergens in de verte tussen de mensenmassa geluid werd geproduceerd door onzichtbare muzikanten. Plus dat de term “Jazzweek” de lading grotendeels niet meer dekt. Het is inmiddels een allegaartje geworden van muzikale stijlen, waar op zich niets mis mee is, maar een “Jazzweek” is volgens mij toch iets anders.

Dit jaar had ik het programma weer eens nauwgezet bestudeerd, met uitzondering van de kroegentocht die aan mij dus niet is besteed. En daar zag ik warempel een klein hoogtepunt, want op vrijdag 22 januari speelde The Royal Dutch Scam in de Tuinzaal van de Burcht. Een 10-koppige band, die alleen maar nummers speelt van Steely Dan, met toevoeging van jazzy improvisaties. Een band ook met roots in de Leidse regio. Opgericht door Lo van Gorp (zang/sax), die er tijdens een jamsessie in het Leidse jazzcafé De Twee Spieghels achterkwam dat de toen aanwezige muzikanten allemaal gek waren op de muziek van Steely Dan. En zo is het gekomen…….

Dat was dus een mooie reden om de Jazzweek weer eens te bezoeken. Ergo, rond een uur of acht lopend naar de zaal, door de gestaag vallende regen. Aanvangstijd: 20.30 uur, zaal open 20.00 uur. Maar aangekomen bij de zaal bleek die nog potdicht te zitten. Foutje, bedankt. Aanvangstijd bleek een uur later te zijn. Dan maar weer door de regen teruglopen naar huis, want ik had geen zin om een uur in een café te gaan zitten wachten.

Afijn, een uur later opnieuw door de regen naar de zaal, die nu wel open bleek. En ja hoor, even na half tien verschenen Lo van Gorp en kompanen op het podium. En begon het grote genieten, de herkenning van de oude Steely Dan nummers, maar ook de bijna perfecte uitvoering door The Royal Dutch Scam. Allemaal muzikanten die hun sporen verdiend hebben. Met o.a. de uitstekende gitarist Thomas Bekhuis en de felle saxofonisten Tom Beek en Arjan Muusz. En niet te vergeten de drijvende krachten, Boudewijn Lucas op bas en Mark Stoop achter de trommels. Plus nog eens drie swingende achtergrondzangeressen.

Het geluid, zo belangrijk bij Steely Dan, was kristalhelder, perfect ingesteld voor de zaal. Eindelijk weer eens een band die het prima voor elkaar heeft.

Twee uur genieten dus en onderstaand filmpje geeft slechts een kleine impressie van dat genieten.

Een saai weekje van een oudere niet-werkende (deel 2)

Uyl van HooglandEen verhaal in twee delen, dat is kennelijk nodig om het saaie leven van een oudere niet-werkende gedurende iets meer dan een week in beeld te brengen. Hoe saai kan het leven wel niet zijn?

Goed, na de cursus Kunstgeschiedenis op de dinsdagavond was het vrijdagmiddag tijd voor de Kerstborrel van de Leidsche Mondialen. Altijd op de laatste vrijdagmiddag van de maand, maar dit keer een weekje eerder vanwege de Kerstdagen. En altijd bij de Uyl van Hoogland, roemrucht café aan de voet van de Hooglandse Kerk. Een steeds weer gezellig treffen met een meestal vast groepje Mondialen.

In de tussenliggende dagen nog even koffie gedronken bij de eigenaresse van de galerie, die we elke zomer huren voor Beelden in Leiden. Een leuk gesprek over onze geschiedenis en over kunst uit het Verre Oosten, waarin zij gespecialiseerd was/is.

Cultuur071 2Van de Mondialenborrel was het een korte wandeling naar de foyer van de Stadsgehoorzaal. Daar vond de live-opname plaats van Cultuur071, het culturele radioprogramma van Sleutelstad FM. Met als muzikale gasten ’t Valies, The Stream, Damian van Noort en The Christmas Chicks. En daarnaast veel pratende hoofden aan tafel, onder leiding van Han Ruijgrok en Gideon Roggeveen. Een mooi begin van een mooi weekend.

Dat op de zaterdag begon met het ophalen van onze kerstboom bij Vrij Groen. Daar hebben ze een kerstbomenasiel, waar je een boom met kluit kunt stallen. En met een beetje mazzel slaat de boom aan en heb je een jaar later een prachtboom. We hadden bericht gehad dat onze boom het had overleefd, dus gingen we ’s ochtends welgemoed op pad. Helaas had ik niet goed gelezen dat de bomen pas vanaf de middag konden worden opgehaald zodat we onverrichterzake weer huiswaarts konden gaan. Maar niet getreurd, dan maar gauw even naar GroenRijk in Alphen, want dat tuincentrum heeft altijd een mooie kerstuitstalling.

IMG_0637Daarna weer snel naar huis voor een boterhammetje en weer op pad naar Vrij Groen. Toen we daar aankwamen bleek onze boom helemaal bruin te zijn. Dus niet echt een kerstboom. Heel jammer, maar dat betekende wel dat we afscheid van deze boom hebben genomen. Dan maar snel ergens anders een boom kopen. Op naar Ranzijn Leiderdorp, maar daar hadden ze geen enkele boom met kluit. Om vervolgens toch weer in Alphen uit te komen, bij GroenRijk, voor een nieuwe boom. Uiteindelijk werd het een Servische spar, die schijnen redelijk goed te kunnen worden herplant. Maar al met al waren we dus onbedoeld de hele dag kwijt aan een kerstboom.

’s Avonds op de bank, met de pen in de aanslag, voor het Groot Dictee der Nederlandse Taal. Geschreven door Joris Lieve, met een aantal Vlaamse woorden, die lastig werden verondersteld voor de kaaskoppen. Na afloop bleek ik 11 fouten te hebben, maar ook 11 fouten in de “Onze Lieve Vrouw van Altijddurende Bijstand”. Ik had daar nergens hoofdletters geplaatst, plus hier en daar nog een koppelstreepje. In die zes woorden dus zo maar 11 fouten, dat komt vast omdat ik niet met de bijbel ben grootgebracht. Kortom, alles bij elkaar dus 22 fouten en dat vind ik wel iets te veel. Zonder dat kerkelijke woord was ik op 11 fouten blijven hangen en dat zou een goede score zijn geweest. Overigens brak er na afloop nogal wat kritiek los op zowel dictie van de voorlezers als op het dictee als zodanig. Wordt volgend jaar weer vervolgd.

Zondag was het tijd om even een voetbalwedstrijd van Feyenoord te kijken, maar daar werd ik niet echt vrolijk van. Slordig spel zorgde voor een verdiende nederlaag tegen NEC. Dan maar even snel naar de drijvende kerstmarkt op de Nieuwe Rijn, altijd een gezellige en drukke bedoening.

Daarna snel naar de première van de nieuwe podcast Door dik en dun van MakersRadio, oftewel Haring & Van Es. De première vond plaats bij Vooraf en Toe, naast de kerstmarkt. Koptelefoon op en luisteren maar, naar het verhaal van twee studentes wiskundige biologie, die vrienden worden. Maar waarvan eentje later het contact met de realiteit verliest, een gevolg van een bipolaire stoornis, waardoor de vriendschap zwaar op de proef wordt gesteld. Als je even tijd hebt, luister dan even. Overigens zijn de eerdere drie podcasts van MakersRadio ook zeer de moeite waard.

Snel naar huis, want de Nederlandse handbaldames stonden in de WK-finale. Een ongekend succes voor deze relatief kleine sport en een geweldige prestatie van een groepje bloedfanatieke vrouwen. Helaas miste ik de eerste helft, waarin een beslissende achterstand was opgelopen, maar kon ik wel genieten van een prachtig knokkend team in de tweede helft.

En daarmee kwam er een einde aan een druk weekje. Om nog maar niet te spreken over de week, die nog komen ging. En weet u inmiddels hoe het saaie leven van een niet-werkende eruit ziet.

Een saai weekje van een oudere niet-werkende

Of hoe kom je het leven door! (deel 1)

Vaak hoor ik of lees ik verhalen over oudere mensen. Dat die zo actief zijn of dat het de ‘profiteurs’ zijn van deze tijd. ‘Zij’ kunnen genieten en de ‘anderen’ moeten hiervoor inleveren. Vreselijke mensen dus eigenlijk.

Laat ik hierover nu eens een boekje open doen, vanuit mijn eigen praktijk. En jullie meenemen op een klein reisje door de tijd van ongeveer anderhalve week. Wat heb ik in die tijd gedaan?

Onder het genot van de nieuwe plaat van Guy Garvey, de zanger van Elbow, zet ik mij daarom  achter dit kleine Apple toetsenbordje.

Anderhalve week geleden begon het weekend met een feestje van een van de Leidsche Mondialen. Dat is een groep kunstenaars uit Leiden, die op verschillende plekken in Leiden hun werk tonen. Hubert van der Meij, die werkt onder de naam Hepas Atelier, had een nieuwe atelierruimte betrokken in Katwijk. Een prachtige grote ruimte, waar vroeger een muziekkorps had lopen marcheren. Het zat gezellig vol met familie en andere Mondialen en zo aan het eind van een lange donkere dag smaakte de erwtensoep prima. Op de een of andere manier vind ik het werk van Hubert wel aansprekend met die felle kleuren. Hij noemt het zelf ‘spontane kunst’ omdat hij gewoond ergens begint en hij dan wel ziet waar hij uit komt. Onderstaand werk Koetje in de war heb ik dan ook ‘spontaan’ meegenomen.

IMG_0614

Daarna was het tijd voor het weekend. Omdat ik nog steeds sportverslaggever ben voor Studio Alphen stonden er twee voetbalwedstrijden op het programma. Dat waren Koudekerk – BSC ’68, een lokale derby met twee koplopers, en De Zouaven – Alphense Boys in het verre Grootebroek (vlakbij Enkhuizen). De zaterdagwedstrijd werd gespeeld onder het genot van harde wind en regen, maar het was leuk om weer eens een aantal oude bekenden uit Rijnwoude te ontmoeten. Een beetje onverwacht won BSC met 0-2. Trainer Alex Redel van Koudekerk was dan ook zeer ontevreden over het spel van zijn ploeg, vertelde hij in het interview na de wedstrijd.

De volgende dag vroeg op pad naar Grootebroek. Eerst om Amsterdam heen, de tunnel door en dan het weidse Noordhollandse polderlandschap in. Purmerend voorbij en dan rechtsaf bij Hoorn, waarna je na enige tijd bij Grootebroek komt. De Zouaven, bekend van Frank en Ronald de Boer (die begonnen daar hun voetballoopbaan), blijkt een gezellige vereniging met dorpse allures. Tijdens de pauze geen obligaat kopje slappe koffie, maar zelfgemaakte erwtensoep. Waarna uw verslaggever weer goedgevuld op de tribune kan plaatsnemen voor de 2e helft. Een lastige wedstrijd voor koploper Alphense Boys, want er wordt met moeite een 3-3 gelijkspel behaald. Na afloop een kort interview met een teleurgestelde trainer en daarna nog even een biertje in de bestuurskamer. En dan snel de auto in voor de lange terugreis.

Tussendoor nog even naar de feestelijke avondopenstelling van het Rijksmuseum van Oudheden geweest, waar ik hier al eerder over schreef.

Vervolgens op een doordeweekse dag een ochtendje brainstoeien over een idee van een goede kennis. Hij maakt zich zorgen over de verwildersing van de maatschappij. Zijn uitgangspunt is dat mensen een veel grotere invloed op het bestuur horen te hebben en de vraag is dan hoe je dat zou kunnen bereiken. In zijn visie zou een medium als Facebook daar een rol in kunnen spelen. Een interessante gedachte, waar heel wat mitsen en maren bij zijn te bedenken. Ik vind zelf ook dat de mensen vaak door de politiek worden bedot en dat het loont om de politiek weer dichter bij de burgers te brengen. Mensen moeten de kans hebben om fatsoenlijk te kunnen meepraten. Hoe dat dan precies moet, dat zou ik ook niet 1-2-3 weten, maar verandering is nodig.

Daarna ’s avonds weer naar het Leidse Volkshuis voor de cursus Kunstgeschiedenis over de kunst vanaf 1900. Deze avond vooral aandacht voor het Dadaïsme, het surrealisme en nog een stukje De Stijl.48_dada_siegt_Raoul_Hausman

Het verhaal van deze week wordt al weer te lang, dus morgen het tweede deel van het saaie weekje van een oudere niet-werkende.

 

 

Klassieke wereld, beelden uit het verleden

Rijksmuseum van Oudheden gaat weer open

Gisteravond mochten wij de feestelijke avond ter gelegenheid van de nieuwe vaste tentoonstelling van het Rijksmuseum van Oudheden bezoeken. Komende dinsdag, 15 december, is de vaste tentoonstelling na 7 maanden verbouwen, ook voor het publiek weer toegankelijk.

Dat wil overigens niet zeggen dat het museum dan al klaar is met de verbouwing. Na de oplevering van deze eerste fase volgt fase 2. Hierin worden de ruimtes voor tijdelijke tentoonstellingen ingericht en de opening hiervoor staat gepland in april 2016. And last but not least volgt dan nog fase 3 met de verbouwing van de zalen voor de Egyptische collectie, die eind 2016 klaar moet zijn.

Anyway, gisteravond mochten we dus Klassieke Wereld aanschouwen, waarin de Grieken, Etrusken en Romeinen zich weer aan de gemeenschap toonden. Naast de vele klassieke beelden ook prachtige sieraden, kannen en kruiken, vazen en amforen ook Romeinse altaren en sarcofagen.

Het is elke keer weer een vreugd om te zien hoe fantastisch mooi de sieraden van de Etrusken waren. En welke geweldige handwerkkunst uit het oude Syrië en Irak kwamen. En dat doet je beseffen dat de oude culturen in het Midden-Oosten, het huidige oorlogsgebied, een bron van rijke cultuur is geweest.

En dat doet je weer beseffen dat het westelijke superioriteitsdenken eigenlijk nergens op gebaseerd is.

Hieronder zie je een aantal van die mooie artefacten. Vanaf dinsdag 15 december dus weer te zien in het Rijksmuseum van Oudheden.

Leiden International Film Festival (LIFF) gaat van start

Vandaag begint het Leiden International Film Festival aan haar tiende editie. Een jubileumjaar zou je dus kunnen zeggen. Van 30 oktober tot en met 8 november kan weer worden genoten van een buitengewoon divers programma. De hoofdmoot vormt de “American Indie Competition”, waarin films worden gedraaid van jonge Amerikaanse regisseurs.

Zelf heb ik 27 films uitgekozen om te gaan kijken. Deze films zijn:

  • Le Tout Nouveau Testament
  • Black Mass
  • Stilyagi (Hipsters)
  • Youth
  • Our Little Sister
  • Louder Than Bombs
  • Son of Saul
  • The Lobster
  • The Gift
  • Zoom
  • Rams
  • Rock the Kasbah
  • Remember
  • Steve Jobs
  • The Connection (The French)
  • Station to Station
  • Urok (The Lesson)
  • Me and Earl and the Dying Girl
  • Victoria
  • Mistress America
  • The Fencer
  • Consumed
  • Virgin Mountain
  • El Club
  • Tangerine
  • A Perfect Day
  • Carol

Het kan natuurlijk dat er links of rechts nog een film sneuvelt, stomweg omdat ik geen zin meer heb om nog een film te kijken. Maar deze 27 films zijn het uitgangspunt van vele uren de wereld op een andere manier bekijken. En daar verheug ik me nu al uitgebreid op.

Elke dag komt er een verslag over de films die ik de voorgaande dag heb gezien.

Poëzie aan de deur

Plotseling gaat rond een uur of twee de bel. Dat kan de pakjesman van TNT niet zijn, want die komt altijd ‘s-ochtends om vooral pakjes voor de diverse buren af te leveren.

Het kan ook geen meteropnemer van een of andere energieleverancier zijn, want die zijn al geweest. En een collectant op dit tijdstip is ook hoogst onwaarschijnlijk. Dat weet ik nog uit mijn vroegere leven, toen ik nog met stroopwafels langs de deur ging (heel lang geleden al). Want je wacht altijd op het meest gunstige moment dat mensen ook thuis zijn.

Wat kan het dan zijn. Nieuwsgierig loop ik naar beneden en zie de donkere man voor de deur staan. Geen idee of het een Afrikaan, een Surinamer of een Antilliaan is. Op zijn arm draagt hij een dikke map met papieren. Toch een verkoper, denk ik. Meestal wimpel ik die zo snel mogelijk af.

Maar ik wil toch wel even weten wat hij dan te verkopen heeft. Als ik de deur open doe, verschijnt er een brede, hoopvolle glimlach op zijn gezicht. Hij begint te praten, met een beetje vreemd accent. Alsof het praten hem moeite kost. Het valt me ook op dat hij maar een tand in zijn mond heeft. Althans, dat is wat ik zie en wat mij opvalt.

Zijn manier van praten dwingt mij om geconcentreerd te luisteren. Hij vertelt dat hij een dakloze is, die geld probeert in te zamelen voor de nachtopvang. Die kost hem 4,50 euro. En hij heeft bedacht dat hij daarvoor zijn gedichten, zelf geschreven, gaat voordragen. En dat degene die naar hem wil luisteren dan minimaal 2 euro betaalt. Daarvoor krijg je dan ook nog het gedicht op papier, voorzien van naam en handtekening van de kunstenaar.

Ik vind dit een geweldig idee en zeg hem dat ik graag wil luisteren. Waarna hij op een geheel eigen, unieke wijze begint met het voordragen van het gedicht Je wereld zonder huis. Met onverbloemd enthousiasme en nauw verholen trots, wiebelend van zijn ene op zijn andere been, draagt hij zijn gedicht voor.

Ik geef hem 2,20 euro, alle kleingeld dat in huis is. Hij is er blij mee en ik neem me voor om hem een volgende keer 5 euro te geven. Als hij nog een keer langs komt. Ik krijg mijn gedicht en zie dat hij Glenn heet.

Hij blijft nog even staan en praat nog wat door. Kennelijk is hij verrast dat iemand naar hem wil luisteren. Nadat ik afscheid van hem heb genomen, hoor ik de bel bij de buren gaan. Ik hoor dat de deur na 10 seconden weer dichtgaat.

IMG_0553