Categorie archief: Voelen

Writing 101, wat is dat nou weer?

44pcxOqBBXpJVXu2.jpgBloggen is soms een lastig iets. Er zit iets in je hoofd, je denkt “dat sla ik even op”, maar tegen de tijd dat je er iets mee wilt doen, dan is de gedachte verdwenen. Ja, ik weet het, de slimmeriken onder ons roepen dan dat je een klein boekje bij je moet hebben, maar dat heb ik dan meestal niet. Of je wordt ‘s-nachts wakker en denkt ‘eureka’ (hoewel, ik geeft het toe, iemand anders dat vroeger ook heeft gedacht) en dan is het ook weer weg. Lastig, lastig, lastig.

En uiteindelijk komt er van al die prachtige dingen helemaal niets terecht. Welnu, WordPress zelf heeft hier nu wat op gevonden met een soort workshop en die heet Writing 101. Waarom deze naam is gekozen, geen idee. Maar dat is ook niet belangrijk, want wat houdt die workshop nu in. Je krijgt elke dag een opdracht toegestuurd, twintig dagen lang, om iets ergens over te schrijven. Mooi, denk je, maar dat kun je zelf toch ook wel verzinnen. En daar zit hem nu net de kneep, want hoe goed ik ook van wil ben, meestal komt er dus gewoon niets van terecht. En nu moet het dus, hoewel moeten een groot woord is. Want het is geen verplichting en je krijgt er ook geen diploma of getuigschrift van.

Maar goed, nu dus de eerste opdracht. Die is om jezelf gewoon even vrij te maken, even gewoon te schrijven wat in je opkomt. Nou wilt u niet weten wat er allemaal in mij opkomt, dus zal ik mij hierin proberen te beheersen. En dat schrijven, doe dat dan gewoon twintig minuten lang. Dat is eigenlijk best wel heel lang om achter elkaar spontaan woorden achter elkaar te zetten en wel zodanig dat het ook nog aardig of leuk of interessant of zo is. Of ja, misschien hoeft dat wel helemaal niet en gaat het alleen maar om het schrijfproces.

Goed, ik ben vandaag een paar uur bezig geweest met het transscriberen van een interview dat ik met iemand anders heb gedaan voor het project De Stem van Leiden. Met dat project wordt geprobeerd om een mondelinge geschiedenis op te tekenen van de gewone Leidenaar. We gaan dus naar, in dit geval een 97-jarige dame, toe, zetten ons recordertje aan en beginnen een gesprek. Uiteraard niet zo maar, maar wel met een logische volgorde. Van geboorte tot dood, zeg maar.

En daar vul je zo maar pardoes een of twee uurtjes mee, afhankelijk van het spraakwatertje van de geïnterviewde. En daarna moet het interview worden uitgeschreven, transscriberen heet dat met een duur woord. En dat is een proces waar zweetdruppeltjes bij komen kijken, want daar gaan heel wat uurtjes in zitten. Je luistert dus de opname af, bijna zin voor zin en schrijft dat dus netjes op.

Doel van dit geheel is om een stukje geschiedenis vast te leggen, zowel gesproken als geschreven. Daarbij moet het leven van alledag aan bod komen, vanaf de kindertijd. Soms komen allerlei herinneringen weer naar boven, leuke maar ook minder leuke.

Maar het is wel leuk om hieraan mee te doen om zo het verleden tastbaar vast te leggen. Kunnen generaties na ons zich weer verbazen over hoe het er vroeger aan toe ging.

Tot zo ver het verhaal over mijn bezigheid vandaag. Overigens zie je in de kop van dit blogbericht een foto van het Valkenburgsemeer. Daar fietsten eega en ik enige tijd geleden langs, onder een prachtig zonnig en warm februarizonnetje. Via het meer binnendoor richting Wassenaar, een leuk weggetje (aanrader) en dan via de Wassenaarse Slag door de duinen naar Katwijk en dan weer terug, voor een deel over de oude Voorschoterweg in Valkenburg. Oude jeugdherinneringen komen dan weer boven, want zo fietste je vroeger naar het Katwijkse strand. En zo ging ik vliegtuigen kijken bij het toenmalige marinevliegkamp.

poesAnyway, het is vandaag ook al weet twee jaar geleden dat we onze poes hebben begraven. Een minuutje stilte past hier. ’t Was een best beessie, dat helaas op een dag was verdwenen, een paar weken heeft rondgezworven door andere buurten en toen door een auto is aangereden. Ik moet nog vaak aan die poes denken, want het was een hele aardige poes, voor iedereen. Goed van vertrouwen liep ze gewoon met iedereen mee.

Gelukkig had ze al een min of meer gezegende leeftijd, ze heeft van het leven genoten.

En daarna kwam dus onze huidige poes. Een heel ander typje.

Maar goed, terug naar Writing101. Ik denk dat ik wel heb voldaan aan de opdracht, 20 minuten maar wat schrijven.

En mocht je er niets aan vinden, geen kip (of man of zo) overboord. Hindert niet, ik heb nog veel boekbesprekingen, filmbesprekingen en andere zaken liggen. Maar morgen eerst de tweede opdracht.

O3krp7Tb8ZP6b0tP.jpg

Kunstroute Leiden, vol verrassingen

Gisteren was de eerste dag van de Kunstroute Leiden, die dit jaar al weer het 20-jarig bestaan viert. Het is een open atelierroute met ruim 140 deelnemers. Dat is dus een heel groot aanbod, waaruit je een al dan niet verstandige keuze moet maken. Op zich al moeilijk genoeg, ware het niet dat The Big Draw Leiden er ook nog is en een Verrassend Winkelweekend. Kortom, het hoofd tolt weer helemaal om.

Maar ik besloot om gisteren dan toch maar een paar deelnemers van de Kunstroute te bezoeken. Om te beginnen Studio Varf op de Hogewoerd, net om de hoek van mijn woonstraatje. In die studio werkt Hans van der Velde op een manier die niet zo veel meer voor komt. Hij werkt namelijk vanuit de oude technieken van de grote meesters, waarbij hij zich vooral richt op het kleurgebruik. Ambachtelijke kunst dus. Hieronder zie je een “grisaille” van hem. In een “grisaille” worden geen natuurlijke kleuren gebruikt, maar worden schakeringen van één kleur (meestal grijs of bruin) gebruikt.

 

Hans van der Velde - GrisailleVanaf de Hogewoerd liep ik langs de Nieuwe Rijn richting stad en zo kwam ik terecht in het atelier van Ans Zuyderhoudt. Hoe vaak ik hier al langs ben gelopen, weet ik niet meer, maar dit atelier was me nooit opgevallen. Zij maakt bijzondere vormen met hoogdruk, waarbij laag over laag wordt aangebracht. Op die manier ontstaan grillige, kleurrijke vormen die op de een of andere manier aan de natuur doen denken. Nieuw zijn in Photoshop bewerkte foto’s, die een heel nieuwe kijk geven op bv. de golfbrekers bij Haamstede. Persoonlijk vond ik die erg mooi. Hieronder een tekening die ze maakte voor haar atelierraam, en waarin je de golfbrekers ook herkent (of niet natuurlijk).

Ans Zuyderhoudt

Van de Nieuwe Rijn via de Middelstegracht naar de Kaasmarkt was een aangename wandeling. In de tuin van de oude Kaasmarktschool had ‘Lampie’ Wouda een kinetisch waterkunstwerk gerealiseerd. Kinetisch betekent in dit geval, dat de beweging centraal staat. Het werk van Wouda bestond uit een grote bak met water en een bouwwerk met drie tuingieters, die konden kantelen. Via slangen werden de gieters gevuld, waarna ze door het eigen gewicht kantelden en gingen sproeien. Daardoor ontstond een soort klein straalbuis-effect en ging het geheel langzaam draaien. En als de gieter leeg was, moest die door een contragewicht weer terug kantelen. Hier en daar moest nog een beetje bijgesteld worden, maar de bedoeling was duidelijk. Ik heb daar, in die oude tuin, toch even volkomen geïntrigeerd staan kijken naar kantelende gieters.

Lampie Wouda - Waterwerk

Van de Kaasmarkt dwars door de drukke stad naar de Oude Vest, naar het oude Coninckshof uit 1773. Daar was een beeldentuin ingericht door Atelier Morslevend van kunstenaar Simone van Olst. De vele beelden, van Simone zelf maar ook van vele cursisten, kwamen mooi uit in deze historische context. Beelden van vele soorten steen, meest non-figuratief. Bijna allemaal te koop voor leuke, interessante prijzen. Overigens zit er wel veel eenheid in de tentoongestelde werken, de reden waarom ontgaat mij. Hieronder een van de afwijkende beelden, een Dromedaris van Braziliaans speksteen, gemaakt door Kees en te koop voor 350 euro.

Kees - DromedarisVan de Oude Vest nu voor het laatste bezoek, via de geheel opgeknapte Breestraat, naar het pand waar vroeger boekhandel de Slegte in zat. In dit grote pand zit nu tijdelijk Even Open, een soort creatief pop-up warenhuis waarin kunstenaars en creatieve ondernemers elkaar tijdelijk hebben gevonden (en misschien wordt het wel blijvend, in de een of andere vorm). In de winkel vindt je eigenlijk van alles, van schilderijen tot kinderkleding en alle creatieve kunstvormen daar tussen in. Echt zo’n zaakje waar je een uur kunt ronddwalen en waar je dan van alles kunt tegenkomen. Hieronder een doorzicht van dit creatief warenhuis.

Pop-up warenhuis Even Open

En daarmee zat de eerste dag van de Kunstroute er op. Vandaag, zondag 28 september, is er nog een tweede dag, tot 18 uur.

 

 

 

 

Boos!!

Ik ben boos. Dat komt niet zo heel vaak voor, maar nu begin ik echt boos te worden.

Want ik ben boos omdat:

  • er een vliegtuig pardoes, zo maar, met onschuldige mensen aan boord is neergeschoten. Maakt me niet uit door wie, maar dit is gewoon gekkenwerk.
  • er in de Gazastrook weer wordt gevochten en gewone mensen daar steeds maar weer de dupe van zijn. Maakt me niet uit wie er vechten, maar het is gewoon gekkenwerk.
  • er in Zuid-Soedan onophoudelijk wordt gevochten en de gewone mensen daar steeds meer in de verdrukking raken. Maakt me niet uit wie er vechten, maar het is gewoon gekkenwerk.
  • er in Syrië en Irak altijd maar weer wordt gevochten en de gewone burgers, mannen, vrouwen en kinderen, daar altijd maar weer het slachtoffer van zijn. Maakt me niet uit wie er vechten, maar het is gewoon gekkenwerk.
  • er op verschillende andere plekken in Afrika (Congo, Centraal-Afrikaanse Republiek, Mali) wordt gevochten en de gewone mensen daar steeds weer het slachtoffer van zijn. Maakt me niet uit wie er vechten, maar het is gewoon gekkenwerk.

OLYMPUS DIGITAL CAMERANog bozer wordt ik van het feit dat niemand er wat aan doet. Financiële belangen, machtsbelangen, geopolitieke belangen, eigenbelang, altijd is er wel een belang dat het onmogelijk maakt om er wat aan te doen.

En wij, rijke westerlingen, kijken toe en zwijgen. Af en toe storten we wat op giro 999, maar daarna kijken we weer de andere kant op. Dat maakt me helemaal boos.

Daarom ben ik ook boos op mezelf.

 

Testbericht

Dit is een testbericht.

Mensen en Beesten, Kokoschka in Boijmans

KokoschkaVorige week bezocht ik de tentoonstelling Mensen en Beesten in het Rotterdamse Museum Boijmans. Werken van de schilder Oskar Kokoschka, en zoals de titel al doet vermoeden portretten van mensen en dieren.

Kokoschka is vooral bekend door zijn portret van de grote mandril, zoals afgebeeld op de tentoonstellingsaffiche. Mij intrigeerde vooral het felle kleurgebruik en de plaats in een oerwoudomgeving, de natuurlijke habitat. Want Kokoschka schilderde de mandril in de Londense dierentuin, waar het beest gewoon achter tralies zat. Maar door deze vrijheid krijgt de mandril ineens een geheel eigen persoonlijkheid. Een sterk intrigerende kop, bovenop het machtig gespierde lichaam, met de felle kleuren die een mandril kenmerkt.

En dus vertrok ik rond half tien richting station Leiden Centraal, om lekker relaxt met de trein naar Rotterdam te sporen. Jammer genoeg begon het onderweg te miezeren, waardoor het wandeltochtje iets minder plezant werd (zonder paraplu, dom natuurlijk). Lees verder Mensen en Beesten, Kokoschka in Boijmans

Net gelezen: “De stilte van de hel” van Cody Mcfadyen

1001004002649056Op mijn stapeltje met ietwat oudere boeken lag ook nog De Stilte van de Hel, het thrillerdebuut van Cody Mcfadyen uit 2006. Het is zo’n ouderwetse Bruna-pocket, die zo gemakkelijk in de hand ligt (ook qua gewicht).

Met De Stilte van de Hel introduceert Mcfadyen Smoky Barrett als leading character, die ook in zijn vervolgboeken de hoofdrol speelt. Smoky Barrett is een FBI-agente, die de leiding heeft over het CASMIRC-team in Los Angeles (Child Abduction and Serial Murder Investigative Resources Center). Kortom, ze gaat over de kinderontvoeringen en de seriemoordenaars, in het bijzonder over seriemoordenaars.

Het boek begint heftig met de huidige situatie van Smoky. Haar gezin is thuis aangevallen door een seriemoordenaar en haar man en dochter zijn daarbij omgekomen. Zelf is ze ernstig gewond geraakt. Via gesprekken met haar psycholoog komen we erachter wat zich zo ongeveer heeft afgespeeld, voor zover het geheugen goed wil meewerken.

Lees verder Net gelezen: “De stilte van de hel” van Cody Mcfadyen

De regenboogman

Tony Auth Editorial Cartoon on GoComics.com

LIFF dag zeven: van Shakespeare via opgroeien naar oud worden

logo-LIFFMijn zevende dag van het Leiden International Film Festival is ook de drukste dag. Vier films op rij, twee in de middag en twee in de avond. Van Shakespeare via een high school drama, een Frans liefdesdrama tot een komisch liefdesdrama. Veel stijlverschillen dus. Maar vanwege geen zin meer de laatst geboekte film maar geskipt.

Lees verder LIFF dag zeven: van Shakespeare via opgroeien naar oud worden

Net gelezen: “De grote afrekening” van George Pelecanos

PelecanosAlles gebeurt ooit voor de eerste keer. Zo ook het lezen van een thriller van George Pelecanos, een veel gelezen Amerikaans schrijver. Vaak zag ik zijn naam op boeken in de boekwinkel maar op de een of andere manier vond ik het nooit aantrekkelijk genoeg om er eentje aan te schaffen.

De grote afrekening wordt op de omslag aangemerkt als een literaire thriller. Nu heb ik altijd al een beetje moeite met dit begrip, maar volgens mij valt dit boek zeker niet onder het begrip ‘literair’. Tot zover de ontwaarding van dit begrip.

Het verhaal speelt zich af in Washington, D.C. De twee hoofdpersonen, Derek Strange en Terry Quinn, werken elk afzonderlijk en samen als een soort privé detectives hoewel ze zichzelf afficheren als ‘detectives’. Daarmee overdonderen ze vaak hun tegenpartij die dan denkt dat het politiemensen zijn. Maar dat waren beiden in het verleden.

Lees verder Net gelezen: “De grote afrekening” van George Pelecanos

Net gelezen: “De Vijand” van Lee Child

Lee Child - De VijandZo, ik heb ook een Jack Reacher thriller gelezen. ’s Werelds best verkochte thrillerserie, en ik was er nog nooit aan toegekomen. Lee Child moet inmiddels wel zo’n beetje de best verkopende schrijver ter wereld zijn, want elk boek is een enorm succes.

De Vijand is het achtste boek in de serie, die inmiddels 18 boeken omvat en waarvan er één is verfilmd. Waarom het boek De Vijand heet is mij niet helemaal duidelijk, want ik mag er vanuit gaan dat er in elk boek een vijand voorkomt.

Het verhaal speelt zich begin 1990 af, net nadat de Berlijnse muur is gevallen. Jack Reacher, majoor bij een speciale eenheid van de Militaire Politie, is net overgeplaatst van Panama naar Fort Bird, een grote basis in North Carolina. Het blijkt dat veel van zijn collega’s ook op hetzelfde tijdstip zijn overgeplaatst. Niemand weet de precieze reden. Lees verder Net gelezen: “De Vijand” van Lee Child