KokoschkaVorige week bezocht ik de tentoonstelling Mensen en Beesten in het Rotterdamse Museum Boijmans. Werken van de schilder Oskar Kokoschka, en zoals de titel al doet vermoeden portretten van mensen en dieren.

Kokoschka is vooral bekend door zijn portret van de grote mandril, zoals afgebeeld op de tentoonstellingsaffiche. Mij intrigeerde vooral het felle kleurgebruik en de plaats in een oerwoudomgeving, de natuurlijke habitat. Want Kokoschka schilderde de mandril in de Londense dierentuin, waar het beest gewoon achter tralies zat. Maar door deze vrijheid krijgt de mandril ineens een geheel eigen persoonlijkheid. Een sterk intrigerende kop, bovenop het machtig gespierde lichaam, met de felle kleuren die een mandril kenmerkt.

En dus vertrok ik rond half tien richting station Leiden Centraal, om lekker relaxt met de trein naar Rotterdam te sporen. Jammer genoeg begon het onderweg te miezeren, waardoor het wandeltochtje iets minder plezant werd (zonder paraplu, dom natuurlijk).

1001004002649056Op mijn stapeltje met ietwat oudere boeken lag ook nog De Stilte van de Hel, het thrillerdebuut van Cody Mcfadyen uit 2006. Het is zo’n ouderwetse Bruna-pocket, die zo gemakkelijk in de hand ligt (ook qua gewicht).

Met De Stilte van de Hel introduceert Mcfadyen Smoky Barrett als leading character, die ook in zijn vervolgboeken de hoofdrol speelt. Smoky Barrett is een FBI-agente, die de leiding heeft over het CASMIRC-team in Los Angeles (Child Abduction and Serial Murder Investigative Resources Center). Kortom, ze gaat over de kinderontvoeringen en de seriemoordenaars, in het bijzonder over seriemoordenaars.

Het boek begint heftig met de huidige situatie van Smoky. Haar gezin is thuis aangevallen door een seriemoordenaar en haar man en dochter zijn daarbij omgekomen. Zelf is ze ernstig gewond geraakt. Via gesprekken met haar psycholoog komen we erachter wat zich zo ongeveer heeft afgespeeld, voor zover het geheugen goed wil meewerken.

logo-LIFFMijn zevende dag van het Leiden International Film Festival is ook de drukste dag. Vier films op rij, twee in de middag en twee in de avond. Van Shakespeare via een high school drama, een Frans liefdesdrama tot een komisch liefdesdrama. Veel stijlverschillen dus. Maar vanwege geen zin meer de laatst geboekte film maar geskipt.

PelecanosAlles gebeurt ooit voor de eerste keer. Zo ook het lezen van een thriller van George Pelecanos, een veel gelezen Amerikaans schrijver. Vaak zag ik zijn naam op boeken in de boekwinkel maar op de een of andere manier vond ik het nooit aantrekkelijk genoeg om er eentje aan te schaffen.

De grote afrekening wordt op de omslag aangemerkt als een literaire thriller. Nu heb ik altijd al een beetje moeite met dit begrip, maar volgens mij valt dit boek zeker niet onder het begrip ‘literair’. Tot zover de ontwaarding van dit begrip.

Het verhaal speelt zich af in Washington, D.C. De twee hoofdpersonen, Derek Strange en Terry Quinn, werken elk afzonderlijk en samen als een soort privé detectives hoewel ze zichzelf afficheren als ‘detectives’. Daarmee overdonderen ze vaak hun tegenpartij die dan denkt dat het politiemensen zijn. Maar dat waren beiden in het verleden.

Lee Child - De VijandZo, ik heb ook een Jack Reacher thriller gelezen. ’s Werelds best verkochte thrillerserie, en ik was er nog nooit aan toegekomen. Lee Child moet inmiddels wel zo’n beetje de best verkopende schrijver ter wereld zijn, want elk boek is een enorm succes.

De Vijand is het achtste boek in de serie, die inmiddels 18 boeken omvat en waarvan er één is verfilmd. Waarom het boek De Vijand heet is mij niet helemaal duidelijk, want ik mag er vanuit gaan dat er in elk boek een vijand voorkomt.

Het verhaal speelt zich begin 1990 af, net nadat de Berlijnse muur is gevallen. Jack Reacher, majoor bij een speciale eenheid van de Militaire Politie, is net overgeplaatst van Panama naar Fort Bird, een grote basis in North Carolina. Het blijkt dat veel van zijn collega’s ook op hetzelfde tijdstip zijn overgeplaatst. Niemand weet de precieze reden.