Tagarchief: architectuur

De kleine schatten van het Leidse stadhuis

Onlangs kreeg ik een korte rondleiding door het stadhuis van Leiden om de aanwezige kunstschatten te bewonderen. En die zijn er te vinden, maar allemaal redelijk modern. Want het oude stadhuis brandde in 1929 helemaal af, behalve de imposante voorgevel, die uit de zestiende eeuw stamt.

Daarachter was echter alles verwoest en zo begon in 1935 de nieuwbouw naar een plan van architect Blaauw. Voor de oorlog was de herbouw grotendeels klaar, maar na de oorlog moest nog worden afgebouwd. Dit betekende ook dat de nieuwbouw werd voorzien van nieuwe kunst, want al het oude was in vlammen opgegaan.

We begonnen met het trappenhuis dat van boven tot beneden is voorzien van een groot paneel met gebrandschilderde glazen. In de middelste strook zitten de wapens van de burgemeesters sinds de Franse overheersing en in de zijpanelen de wapens van Leidse regentengeslachten uit de periode daarvoor.

IMG_0667

Zo zie je hieronder een detail uit het grote venster, dat overigens is ontworpen door de Haagse glazenieer Pieter Hofman. Dit kleine paneel is van burgemeester Van Limburg Stirum, die van 1851 tot 1858 kennelijk burgemeester van Leiden was. Opvallend zijn de wildeman en wildevrouw, die beiden met knots aan de zijkanten staan. Meer over dit wapen hier.

IMG_0668

Vervolgens kwamen we in de gang bij de raadzaal, waar de glas-in-lood wapens zijn te vinden van de laatste burgemeesters van Leiden. Hieronder twee van deze wapens, van de bekendste oud-burgemeester Cees Goekoop (die al een familiewapen had) en van de laatste interim-burgemeester Wolter Lemstra. Van deze laatste een modern werk, omdat het gemeentebestuur het niet meer vond passen om met ‘ouderwetse’ wapens verder te gaan.

 

 

IMG_0670

IMG_0669

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Oordeel zelf maar wat je het mooiste vindt. Als je dan in de raadzaal komt zie je boven de hoofddeuren twee glas-in-lood ramen, ontworpen door Chris de Moor. Het ene raam beeldt de stadhuisbrand uit en het andere raam het stadhuis na de brand. Beide ramen zijn niet altijd goed zichtbaar, omdat men op de bovengang nog wel eens de neiging heeft om er iets voor te zetten en dan zie je alleen maar donkere plekken.

IMG_0673

IMG_0671

 

 

 

 

 

 

 

In de raadzaal zie je ook een aantal fraaie gobelins van Chris de Moor, gemaakt door de wever Edmond de Cneudt uit Soest. Deze voorstellingen symboliseren het dagelijks leven in Leiden. Hieronder zie je de voorstelling die de Sociale Zorg symboliseert. Ziekenverplegers en een moeder tegen de achtergrond van een kerk.

IMG_0672

Daarna kwamen we terecht in de kamer van burgemeester en wethouders. Daar kom je niet elke dag, maar daar vinden we wel unieke kunst, namelijk drie intarsia’s van M.C. Escher. Een intarsia is een inlegwerk van hout, waarbij eerst materiaal uit een vlak wordt verwijderd, waarna het wordt ingelegd met kleine stukjes hout. Als je goed kijkt kun je zien dat deze klok uit heel veel kleine deeltjes bestaat. Een enorm tijdrovend werk. De afbeelding betekent natuurlijk de voortvliedende tijd.

IMG_0675

Daarna liepen we door naar de hal, waar je binnenkomt als je via de grote trap aan de Breestraat binnenkomt. Op zich al een indrukwekkende hal met allemaal geel Italiaans marmer en marmeren vloeren met spiegelbeeldige tekeningen erin. Heel bijzonder als je dit eens rustig bekijkt. Dan besef je ook welk een vakmanschap hiervoor nodig is geweest. Maar door het kijken naar die vloeren mis je een prachtige windroos van Hildo Krop met allemaal vrouwenfiguren, waarbij de vrouw van het noorden de Poolster draagt.

IMG_0677

Tot slot komen we dan in de Burgerzaal, waar o.a. de huwelijken worden voltrokken. Ook deze zaal is helemaal in marmer uitgevoerd. Sinds kort hangt daar een nieuw kunstwerk van de Leidse kunstenaar Casper Faassen. Aan weerszijden hangen wit-marmeren portretmedaillons van de koninginnen Wilhelmina en Juliana, gemaakt door Oswald Wenckebach.

IMG_0680

En daarmee kwamen we aan het eind van een inspirerende rondleiding door het Leidse stadhuis. Een huis waar de Leidse burger met recht trots op mag zijn.

Helemaal bovenaan zie je nog een schilderij van Dirk Nijland, dat we onderweg zomaar tegenkwamen. Het stond in de hoek van een kleine hal en moet nog een definitieve plek vinden. Het is een gezicht op Leiden vanuit het noorden en de Leidenaar zal ongetwijfeld een aantal gebouwen herkennen.

 

 

Klassieke wereld, beelden uit het verleden

Rijksmuseum van Oudheden gaat weer open

Gisteravond mochten wij de feestelijke avond ter gelegenheid van de nieuwe vaste tentoonstelling van het Rijksmuseum van Oudheden bezoeken. Komende dinsdag, 15 december, is de vaste tentoonstelling na 7 maanden verbouwen, ook voor het publiek weer toegankelijk.

Dat wil overigens niet zeggen dat het museum dan al klaar is met de verbouwing. Na de oplevering van deze eerste fase volgt fase 2. Hierin worden de ruimtes voor tijdelijke tentoonstellingen ingericht en de opening hiervoor staat gepland in april 2016. And last but not least volgt dan nog fase 3 met de verbouwing van de zalen voor de Egyptische collectie, die eind 2016 klaar moet zijn.

Anyway, gisteravond mochten we dus Klassieke Wereld aanschouwen, waarin de Grieken, Etrusken en Romeinen zich weer aan de gemeenschap toonden. Naast de vele klassieke beelden ook prachtige sieraden, kannen en kruiken, vazen en amforen ook Romeinse altaren en sarcofagen.

Het is elke keer weer een vreugd om te zien hoe fantastisch mooi de sieraden van de Etrusken waren. En welke geweldige handwerkkunst uit het oude Syrië en Irak kwamen. En dat doet je beseffen dat de oude culturen in het Midden-Oosten, het huidige oorlogsgebied, een bron van rijke cultuur is geweest.

En dat doet je weer beseffen dat het westelijke superioriteitsdenken eigenlijk nergens op gebaseerd is.

Hieronder zie je een aantal van die mooie artefacten. Vanaf dinsdag 15 december dus weer te zien in het Rijksmuseum van Oudheden.

Waag, nieuw grand café in historisch gebouw

Sinds kort is Leiden een nieuwe horecagelegenheid rijker, het grand café Waag in het unieke historische Waaggebouw.

Het gebouw is een rijksmonument, dat rond 1657 is gebouwd naar een ontwerp van Pieter Post. Vroeger stonden voor het gebouw kranen op het Waaghoofd, waar de schepen gelost werden. Want deze plek is precies daar, waar Oude Rijn, Nieuwe Rijn en de Mare samenkomen.

Nu komt er nog een fiets/loopbrug uit op het Waaghoofd, maar binnenkort wordt deze verplaatst en komt er een mooi groot terras, precies tegenover Annie’s. Lees verder Waag, nieuw grand café in historisch gebouw

De Gouden Pet en Frans de Wit

Afgelopen zondag was het weer tijd voor het jaarlijkse straatmuzikantenconcours De Gouden Pet. Met mooi weer altijd een geweldige happening in dat mooie oude centrum van Leiden, met slecht weer iets minder leuk, zowel voor de muzikanten als het publiek.

Maar dit keer was het prachtig zonnig weer en het was dus volop genieten van de 36 muzikale acts. De eerste die we hoorden was het Ierse folkgroepje Aisling. Dit is een Gaelic woord en betekent droom, visioen. Ze zongen bij Vooraf en Toe en hun klanken trokken verschillende luisteraars.

Omdat het een beetje begon te druppelen, liepen we een stukje door, naar Snijers lunchroom. Omdat het druppelen onverminderd doorging moest het daar spelende trio Dzas zingen en spelen onder een paraplu (en moesten wij dekking zoeken onder een grote parasol). Dit trio speelde Roma-liederen van o.a. Kelarova, Duda en Cerchen. Duzda zei ooit over zijn muziek: “Omdat wij Roma’s geen land voor onszelf hebben is het lied de route naar het hart”. Dat was dan ook de instelling waarmee Dzas de muziek ten gehore bracht.

Verder voor een kopje koffie bij Borgman & Borgman, bekend om hun zelfgebrande geurende koffie. Daar troffen we Keep on Smiling. Twee muzikanten, Michel Abspoel en Robbert Zaalberg, die hun passie voor muziek delen en ons lieten genieten van een aantal jazzy liedjes, oud en nieuw. Muziek met en voor een glimlach.

Voor de deuren van een nieuw te openen filiaal van bakkerij Van Maanen, maar volgens mij gebeurt er al een paar maanden helemaal niets in dat leegstaande pand. Awel, het bakken van zoete broodjes kost tijd, nietwaar.

Langs de inmiddels goed gevulde terrassen, het druppelen was opgehouden, liepen we richting Hoogstraat. Daar stond, ter hoogte van Van Engelen, een Katwijks saxofoonkwartet met de niet bijster originele naam Take 4 te spelen. Drie jongedames en een jongeheer bliezen de longen uit hun lijf. Persoonlijk hou ik wel van het saxofoongeluid en als je er dan nog ook nog eens vier krijgt, dan wordt het echt interessant. Bariton-, tenor- en twee altsaxen, wat wil een mens nog meer. Helaas waren we net te laat om uitgebreid te kunnen genieten, maar wat we hoorden klonk in ieder geval alleszins acceptabel.

Daarna schoven we een klein stukje op want daar troffen we Twibv. Vier lieftallige dames en een heer, die folky liedjes brachten, met Ierse en Schotse invloeden. Vaak ook eigen nummers met allerlei soorten instrumenten, die ook nog wel eens werden gewisseld.

Mooie zang, waarmee verhalen werden verteld, die de vele toehoorders wel konden bekoren. Jammer dat zulke soms gevoelige muziek voor een deel verloren gaat in het omgevingsgeluid, maar dat is niet anders. Onderaan zie je nog een filmpje van een van hun liedjes, maar je moet goed luisteren om de zang te kunnen horen.

Daarna naar galerie BiL Point, want daar vond de 1e Frans de Witlezing plaats. Georganiseerd door Beelden in Leiden, samen met de Stichting beeldhouwer Frans de Wit. Spreker was Ad Koolen, een landschapsarchitect die in verschillende projecten met de overleden Frans de Wit heeft samengewerkt. Aan de hand van een aantal dia’s liet hij zien hoe de wisselwerking tussen monumentale kunst en het landschap kan werken. Soms wordt de kunst onderdeel van het landschap en voegt het landschap zich naar de kunst. Maar soms pakt het ook verkeerd uit. Een kortdurende maar wel interessante lezing die te denken geeft hoe je met kunst in de ruimte kunt omgaan.

En zo was er weer een boeiende dag voorbijgegaan. Op naar de volgende dag.

Wonen in Utopia (of is het Dystopia)

Rob-Voerman.jpg
Rob Voerman – Pressure (2012)
zeefdruk, potlood en roetstof

Wonen in Utopia is de titel van een tentoonstelling in de LUMC Galerie, die nog tot en met 17 november 2013 kan worden bekeken. Deze tentoonstelling sluit, zeker qua naamgeving, aan op de grote tentoonstelling Utopia in de Lakenhal.

Utopia is feitelijk een maatschappij met een perfecte kwaliteit, een wensbeeld om na te streven. Sir Thomas Moore beschreef dit voor het eerst in zijn boek “Utopia” in 1516. Het is een maatschappij zonder privébezit, waar alles van iedereen is. Iedereen is hetzelfde gekleed en mag hetzelfde doen. Maar er zijn ook ‘slaven’, veroordeelden en immigranten. Of het dus een echte utopie is voor iedereen mag worden betwijfeld. Maar daar hebben we het verder niet over.  Lees verder Wonen in Utopia (of is het Dystopia)

Kunstroute Leiden 2013 en kunst in de Meelfabriek

Een zondag in Leiden

Graffiti-Stadhuisplein.jpgGewoon een zondag in Leiden. Zoals gisteren toen de zon hoog aan de zondagse hemel stond. En Leiden vibreerde van alle activiteiten. Wandelaars overal, toeristen wellicht, kunstliefhebbers zeker en mogelijk shoppers. Want Leiden liep over, de Kunstroute, het Verrassend Winkelweekend met “Fashion and Music”, een fraaie tentoonstelling in de Lakenhal en spetterende muziek van Licks & Brains op het Burchtplein.

Te veel, veel te veel om in één bericht mee te delen. Daarom maar een begin met de Kunstroute. Die op zaterdag begon met het bekijken van graffiti-art op het Stadhuisplein, onder het genot van een lekkere koffie van City Hall. Lees verder Een zondag in Leiden

Beelden in Leiden 8: Marianne Lammersen – This Party Has Just Begun

lVphfBfRMXCIOC1q.jpgMarianne Lammersen was in 2012 de winnaar van de Frans de Wit-prijs met haar werk Parasiet. Dat was tevens de reden dat ze dit jaar opnieuw deelnam aan Beelden in Leiden.

Na haar deelname in 2012 vertrok Lammersen voor een paar maanden naar China, als Artist in Residence in het Chinese European Art Centre in Xiamen. En dit jaar werd ze genomineerd voor de Bommel van Dam Prijs. In haar werk kijkt Lammersen vaak kritisch naar het vanzelfsprekende vooruitgangsdenken, waarbij ze haar zorgen uit over de voortdurende uitputting van de aarde door de mens.

Tegelijkertijd zet ze vraagtekens bij de verdringing van de traditionele waarden door economische belangen.
Lees verder Beelden in Leiden 8: Marianne Lammersen – This Party Has Just Begun

Beelden in Leiden 6: Izaak Zwartjes – Basic Construction III

De enige Leidse kunstenaar die aan Beelden in Leiden 2013 deelnam was Izaak Zwartjes. Hij heeft vrijwel jaarlijks een expositie bij Upstream Gallery in Amsterdam. Daarnaast exposeert hij in musea, buiten in de open lucht en ook in het buitenland.

Zwartjes maakt bij voorkeur gebruik van restmaterialen als sloophout, oud ijzer, gerafelde touwen, gescheurde lappen, afgedankte meubels, maar ook slachtafval en mest verwerkt hij in zijn sculpturen. Zijn rauwe mythische wereld wordt bewoond door uitgemergelde mummieachtige figuren, het lijken wel soldaten. Sommigen zijn gekneveld of liggen voor dood in een hoek, anderen bungelen stuiptrekkend aan een balk, weer anderen zitten verdwaasd voor zich uit te staren aan een tafel.

Zwartjes won de Frans de Wit-prijs 2013 met zijn werk Basic Construction III, dat op de Hooglandse Kerkgracht te zien was. Lees verder Beelden in Leiden 6: Izaak Zwartjes – Basic Construction III

Beelden in Leiden 4: Esther de Graaf – Zonder Titel

Esther-de-Graaf-Zonder-Titel.jpgDe 29-jarige, in Groningen woonachtige Esther de Graaf toont in Leiden haar eerste buitenwerk. Ze nam reeds deel aan meer dan twintig groepstentoonstellingen en werd in 2013 genomineerd voor de Volkskrant Beeldende Kunstprijs. In 2010 kreeg ze het Hendrik de Vriesstipendium voor jong talent van de gemeente Groningen.

Esther de Graaf maakt fragiele constructies van alledaagse materialen als karton, plastic, ijzerdraad, aluminiumfolie en tape. Je kunt bij haar werk precies zien hoe het gemaakt is, geen geheimen of dubbele bodems. De sculpturen worden gebouwd met alleen dat materiaal dat nodig is. Lees verder Beelden in Leiden 4: Esther de Graaf – Zonder Titel