Tagarchief: beelden

Out of Office – kunst die je nooit ziet

Kunst die je nooit, of beter gezegd, bijna nooit ziet. Dat zijn de collecties die de overheid en het bedrijfsleven hebben aangelegd. Hun eigen private kunstcollecties. Als werknemer heb je kans dat je ergens zo’n kunstwerk uit eigen collectie tegenkomt. Maar het grote publiek ziet daar weinig van.

Is dat slecht? Daar kun je verschillend over denken. Als je vindt dat kunst voor iedereen zichtbaar moet zijn, dan is het slecht. Maar als je bedenkt dat veel van deze kunstwerken in opdracht zijn gemaakt, dan is het een welkome aanvulling op het inkomen van kunstenaars. En krijgen zij de mogelijkheid om werken te maken.

Maar om een einde te maken aan die onzichtbaarheid heeft Singer Laren gemeend een tentoonstelling te moeten maken met werken uit bedrijfs- en overheidscollecties. En zo ontstond onder de titel Out of Office een mooie collectie van werken, die veelal niet te zien zijn (hoewel sommige werken al zo bekend zijn dat men ze wellicht wel kent).

De tentoonstelling is ingedeeld in een aantal themazalen, anders ontstaat er een soort wild-west tentoonstelling met van alles en nog wat door elkaar. Zonder een oordeel hierover te vellen laat ik hieronder een aantal werken zien, die mij aanspreken.
In de kop zie je het werk zonder titel van Erik van Lieshout. Figuren in het water, wat doen ze daar? Sommigen eten wat. Zijn het vissers, gestrande vluchtelingen? Je mag het zelf bedenken.

Als je de eerste zaal binnenloopt wordt je direct geconfronteerd met een groot werk van Folkert de Jong met als titel Shooting Lesson. Een aantal boomstammen met daarop volwassenen en kinderen. Een van die kinderen heeft een boog en de vrouw een koker met pijlen. Het geheel geeft een beetje een desolate sfeer. De wereld is pas vergaan en we moeten overleven. Een ‘Walking Dead’ plaatje.
Op de muur hangt een kleurrijk werk van Gé-Karel van der Sterren. Het lijkt geboetseerd van olieverf en acryl. Porseleinen vuilnisbelt is de veelzeggende titel, een kleurig commentaar op de huidige consumptiemaatschappij.
In de volgende zaal lopen we tegen Birds van Carel Visser aan. Een bronzen abstractie van twee vogels.

Verderop lopen we tegen een groot grondwerk aan. Het is The Nursery Piece van Job Koelewijn. Cirkelfiguren van zand op kopieën van Spinoza’s Ethica. En verdomd, als je er naar gaat kijken gaan de cirkels ineens draaien. Hersenen en ogen zorgen voor deze zinsbegoocheling. Misschien gaan je hersenen ook draaien van de Ethica. Prachtig om te ervaren. Daarnaast Down van Michael Radecker. Het lijkt alsof je van onderop tegen bomen aankijkt. Bolletjes acryl en garens op een doek zorgen voor een vreemde kijkervaring. De grote kunststof kleurvlakken van Esther Tielemans spatten van de muur af. Een complete kleurervaring. En dan twee werken van Maria Roosen, Bubbels en Bessen. Ruimtelijke vormen van waterverf op papier en glas. Rood in optima forma, warm, betoverend. Om thuis te hebben hangen.

Kunst is ook geïnspireerd raken door andere kunstenaars en daar wat mee doen. Maar stomweg na-apen is natuurlijk niet aan de orde. Dus wat moet je doen als je Picasso bewondert. Imiteren is een slecht idee, voortborduren ook. Dus dacht Tjibbe Beekman, ik schilder Atelier Picasso. Een prachtig woest kleurrijk werk, dat je van dichtbij moet bekijken. Gemaakt met gebruik van zand en email, heel bijzonder.
Ook de ballerina van Edgar Degas heeft veel kunstenaars geroerd. Folkert de Jong gaf er een nieuwe twist aan met zijn The Practive ‘Take 3’, waarin zijn ballerina op een pallet staat met doorlopende kleuren. Het doet bijna pijn.
De foto van Erwin Olaf spreekt voor zich. Het lijkt een schilderij, maar het is een totaal gecomponeerde foto. De titel is Catwalk I (The Helena Slicher Wedding Dress, 1759). Oude adel kijkt je aan met een uitdagende blik en komt tot leven in het hier en nu.
De Laocoön is een van de beroemdste beeldengroepen uit de Oud-Griekse beeldhouwkunst. Guido Geelen liet zich hierdoor inspireren en maakte een nieuwe versie van brons en bladgoud.

Annemarie Wenzel maakte van keramiek, houtskool en hout een luguber beeld van een ontplofte auto. De restanten van een aanslag, met de veelzeggende titel Heaven #1. Geweld als thema van kunst.
Daarnaast hangt het werk De oogst van Pyke Koch. Koch sympathiseerde met de Duitsers tijdens WO II en dit simpele feit roept de vraag op of Koch dan nog wel mag worden getoond. Maken foute gedachten van een kunstenaar zijn werk minder of slecht. Een discussie die tegenwoordig veelvuldig op diverse plaatsen opduikt.
Een groot werk van Robert Zandvliet, ook Zonder titel, spettert van de muur af. Woeste rode streken, klodders. Is het bloed, beeldt het geweld uit. Of is het vuur, die alles verwoestende kracht.
Dan zien we een schilderij waarop een museum is uitgebeeld. Mensen met kinderen lopen rond en aan de muur hangt een groot werk. Een vrouw in het wit met een knielende man er voor. Verdriet, uithuilen of is het aanbidding van de vrouw. Maar er hangt ook een vreemd wit object in de lucht. Is het een geest, een goede of een kwade? Of is het iets anders. Helen Verhoeven maakte dit Event One Detail #3.
Verderop een vrouw die op de grond zit en haar hoofd achterover heeft gegooid. Ze kijkt naar boven. Wat zou daar te zien zijn. Ze is roodharig, met rode lippen en grote wimpers. Wat doet ze daar, waarom zit ze zo. Vragen en nog eens vragen.
Tot slot een geweven werk van Rafaël Roozendaal. Het is een abstractie van een Google beeld en kreeg de naam Abstract Browsing 16 03 02 (Google Image). De vertaling van de digitale wereld naar een abstracte kunstvorm. Kleurige vakken van acryl draad, die voor een vrolijke noot zorgen.

De tentoonstelling is inmiddels afgesloten. Het was zeker de moeite waard om eens achter de schermen van de bedrijfscollecties te kijken, waarin een schat van kunstwerken verborgen zit.

De Leidsche Mondialen overzichtstentoonstelling afgelopen

De grote overzichtstentoonstelling van de Leidsche Mondialen is tot een eind gekomen. De hele maand april hebben 20 Mondialen het beste van hun werk aan het Leidse publiek getoond. Voor het eerst werd dit gedaan in een galeriesetting, zodat de getoonde werken allemaal zo goed mogelijk tot hun recht kwamen.

En voor het eerst dat zoveel Mondialen op een plek te zien waren. Hetgeen ons tot de conclusie brengt dat de kwaliteit van de Leidsche Mondialen buiten kijf staat. De opening werd op zondag 3 april verricht door de bekende Leidse dichter/radiopresentator Han Ruijgrok.

 

Net gelezen: “Het Bernini Mysterie” van Dan Brown

Bernini mysterieDan Brown is wereldberoemd geworden met zijn boek ‘De Da Vinci Code’later ook nog een kassakraker in de bioscopen (met Tom Hanks). Dat boek handelde toen over de zoektocht naar de Heilige Graal en veroorzaakte en passant nogal wat opschudding onder een aantal katholieke gelovigen.

De hoofdpersoon uit dat boek, Harvard-hoogleraar Robert Langdon, is ook het centrale karakter in Het ‘Bernini Mysterie’. Dit boek verscheen echter al drie jaar voordat ‘De Da Vinci Code’ het licht zag. Pas na het grote succes van dit laatste boek kwam er meer aandacht voor de eerdere boeken van Brown.

En net als in ‘De Da Vinci Code’ gaat ‘Het Bernini Mysterie’ opnieuw over de katholieke kerk. Meer in het bijzonder over de verhouding tussen geloof en wetenschap. Van oudsher zijn dit twee zaken die zich niet goed met elkaar verdragen. Immers, geloof gaat uit van een mysterie terwijl de wetenschap elk mysterie wil kunnen verklaren.

In dit boek krijgt Langdon een telefoontje van de directeur van CERN uit Genève of hij onmiddellijk wil komen. Met een futuristisch vliegtuig steekt hij in een uur de oceaan over, want hij wordt getriggerd door een dode wetenschapper die gebrandmerkt is met het woord Illuminati.

De vermoorde wetenschapper is Leonardo Vetra en diens dochter Vittoria is de tweede hoofdpersoon in het verhaal. Het blijkt dat ‘anti-materie‘ is ontvreemd en daarmee kunnen enorme explosies worden veroorzaakt. De moordenaar blijkt een hels plan te hebben, waarmee hij het hele Vaticaan in een keer wil opblazen. Daarvoor moet hij nog vier kardinalen vermoorden, die toevallig allemaal in het Vaticaan zijn om een nieuwe paus te kiezen. En uiteraard slagen onze helden Robert en Vittoria er in om dit te voorkomen, ten koste van pijn, veel hardloopwerk, klimwerk en nog meer acties.

‘Het Bernini Mysterie’ kun je dus beschouwen als de vingeroefening voor ‘De Da Vinci Code’. Naarmate het verhaal vordert wordt het tempo steeds hoger en de acties steeds driester. Het boek speelt zich grotendeels in Vaticaan-Stad af, vandaar dat het kaartje voorin het boek handig is.

De karakters in het boek blijven een-dimensionale actiefiguren. En net als in ‘De Da Vinci Code’ wordt het verhaal regelmatig onderbroken door uitleg over mystiek, de katholieke kerk en de kunst in Rome. Jammer, want daardoor zakt het tempo soms behoorlijk weg en verdwijnt de spanningsboog.

Echt een boek voor liefhebbers van de actie-thrillers, hoewel er in dat genre heel veel beter werk is verschenen. Persoonlijk vond ik het een matig boek, bij tijd en wijle zelfs een beetje saai.

Blijft nog het Dan Brown Mysterie. Waarom verkoopt hij zo godsgruwelijk veel boeken? Daar zou nog eens een actiethriller over moeten worden geschreven, vol mystieke geheimen.

Het Bernini Mysterie (Angels & Demons) - Dan Brown - 2003 - 460 blz.
Vertaling: Josephine Ruitenberg
Uitgeverij Luitingh - Sijthoff

 

Klassieke wereld, beelden uit het verleden

Rijksmuseum van Oudheden gaat weer open

Gisteravond mochten wij de feestelijke avond ter gelegenheid van de nieuwe vaste tentoonstelling van het Rijksmuseum van Oudheden bezoeken. Komende dinsdag, 15 december, is de vaste tentoonstelling na 7 maanden verbouwen, ook voor het publiek weer toegankelijk.

Dat wil overigens niet zeggen dat het museum dan al klaar is met de verbouwing. Na de oplevering van deze eerste fase volgt fase 2. Hierin worden de ruimtes voor tijdelijke tentoonstellingen ingericht en de opening hiervoor staat gepland in april 2016. And last but not least volgt dan nog fase 3 met de verbouwing van de zalen voor de Egyptische collectie, die eind 2016 klaar moet zijn.

Anyway, gisteravond mochten we dus Klassieke Wereld aanschouwen, waarin de Grieken, Etrusken en Romeinen zich weer aan de gemeenschap toonden. Naast de vele klassieke beelden ook prachtige sieraden, kannen en kruiken, vazen en amforen ook Romeinse altaren en sarcofagen.

Het is elke keer weer een vreugd om te zien hoe fantastisch mooi de sieraden van de Etrusken waren. En welke geweldige handwerkkunst uit het oude Syrië en Irak kwamen. En dat doet je beseffen dat de oude culturen in het Midden-Oosten, het huidige oorlogsgebied, een bron van rijke cultuur is geweest.

En dat doet je weer beseffen dat het westelijke superioriteitsdenken eigenlijk nergens op gebaseerd is.

Hieronder zie je een aantal van die mooie artefacten. Vanaf dinsdag 15 december dus weer te zien in het Rijksmuseum van Oudheden.

Het oude Carthago in Leiden

yMLkaWUO3eaSroEV.jpgSinds kort heeft het Rijksmuseum voor Oudheden in Leiden weer een toptentoonstelling. Deze tentoonstelling heet simpelweg Carthago en dat zegt eigenlijk alles (en dekt ook de lading). Carthago werd rond de negende eeuw voor Christus gesticht en groeide uit tot een belangrijk handelscentrum op de plek waar nu het huidige Tunis ligt.

Eigenlijk werd het zo belangrijk, dat het bedreigend werd voor de Romeinen die dus prompt besloten om Carthago te vernietigen. Dat gebeurde in de drie Punische Oorlogen tussen 264 en 146 v. Chr.

De tentoonstelling is op basis van dit gegeven ingedeeld. Het bovenste gedeelte bevat beelden, sieraden, enz. van het Punische Carthago en een verdieping lager vinden we het Romeinse Carthago. Want die Romeinen waren natuurlijk niet stom. Na de vernietiging bouwden ze Carthago weer op, maar dan wel onder Romeins toezicht. Slimme jongens, die Romeinen.

fSXHif1P64LQrEnF.jpgIn de vijfde eeuw werd Carthago veroverd door de Vandalen, een Oost-Germaanse stam die Afrika binnentrok en een einde maakte aan het Romeinse Rijk. Daarmee was ook het lot van Carthago bezegeld, zeker toen de Arabieren kwamen. Die hadden geen behoefte aan havensteden en dat was het eind van Carthago. Zo gaat dat in de wereldgeschiedenis, niets is eeuwig.

Maar goed, de tentoonstelling laat op een indrukwekkende wijze zien wat de Punische beschaving allemaal al kon. Toen wij nog met onze klompen in de klei vastzaten en we nog in de IJzertijd zaten.

Vooral de sieraden zijn een lust voor het oog. Klein, maar heel fijn en met oog voor veel detail gemaakt. Al met al een aanrader voor de liefhebbers van oude kunst.

Carthago
Rijksmuseum voor Oudheden, Leiden
Nog te zien t/m 10 mei 2015.

9LwIqrsG1Xm8dsBS.jpg

Lotta Blokker’s Hour of the Wolf en Nederlandse kunstenaars in Parijs

m32xWuyk5zVTh6Kk.jpgRuim twee weken geleden bezochten HW en eega Museum de Fundatie in Zwolle. U weet wel, dat museum met die bijzondere koepel van architect Hubert Jan Henket boven op het dak. De koepel op het dak was echter niet de reden van het bezoek. Dat waren de beelden van Lotta Blokker.

Lotta Blokker’s expositie draagt de naam The Hour of the Wolf. Dit uur van de wolf ligt tussen middernacht en de dageraad, de zwarte nacht van de ziel. Het is het uur waarop de meeste mensen sterven, de slaap het diepst is, de nachtmerries het hevigst zijn. Het is het uur waarin de slapelozen worden opgejaagd door hun ergste angsten, het uur waarop de geesten en demonen zich laten gelden.

Lotta Blokker stelde zichzelf de vraag wat er dan precies gebeurt. Als kind lag ze ook vaak ‘s-nachts wakker, denkend dat zij de enige was die wakker lag. Met dit gegeven als uitgangspunt maakte ze een serie van negen levensgrote, bronzen sculpturen die de gevoelens van de slapelozen uitbeelden.

66fyAFFIHpXNKMBm.jpgOndanks haar jonge leeftijd, ze is midden dertig, hebben haar beelden een immense zeggenskracht. Dat komt enerzijds door de enorme expressiviteit van de lichamen (vooral ook de gezichten) en anderzijds door het grote vakmanschap waarin de kwetsbaarheid is gevangen.

De beelden ontroeren en roepen vragen op over wat er met deze mensen aan de hand is. Wat is hun pijn, waaruit bestaat hun lijden. Of is het juist de alledaagsheid van het bestaan, dat gevangen wordt. Het lot dat ons allemaal te wachten staat, namelijk de ouderdom. Met gebreken maar ook met liefde.

De beelden laten je niet meer los, je wilt eigenlijk alles van de uitgebeelde mensen weten. En dat is een groot compliment aan de kunstenaar, die er in slaagt om de emoties op deze manier over te brengen.

iwRichAJvFoZCwGe.jpgGelukkig slaap ik redelijk goed en heb ik ook weinig last van nachtmerries of andere angsten. Dat stelde ons in staat om ook nog een andere tentoonstelling te bezoeken, Van Gogh tot Cremer – Nederlandse kunstenaars in Parijs.

Parijs heeft altijd een grote aantrekkingskracht gehad op kunstenaars. Dat begon eind 19e eeuw, toen Parijs zo’n beetje de kunsthoofdstad van de wereld werd. Ook veel Nederlandse kunstenaars, als Van Gogh, Van Dongen, Mondriaan, Appel en Cremer, trokken naar het zuiden om zich daar te laten inspireren door het artistieke, wereldse klimaat.

Hiernaast een intens werk van Kees Maks. Een vrouw met een felrode hoed, die uitdagend een sigaret rookt. Zo te zien in een café, drankje op tafel. Maks was een van de belangrijkste figuratieve kunstenaars van het begin van de 20e eeuw, die zich vooral toelegde op het mondaine uitgaansleven.

KxNXoxxJaFNo4JhS.jpgEen ander mooi werk dat er hing, was van Kees van Dongen. Van Dongen was een van de belangrijkste vertegenwoordigers van het fauvisme, een beweging die gebruik maakte van felle, ongemengde kleuren. Dit schilderij van een echtpaar met dochter laat dit goed zien. Drie gezichten die ons aankijken, waarbij de vrouw slechts met lijnen wordt neergezet. Warm rood van het kind tegenover koel blauw van de man en de witte helderheid van de vrouw. Zij hangt aan de man alsof hij ieder moment kan verdwijnen. Weet ze al meer dan wij weten?

Tot slot een schilderij van Jan Cremer, die man die ons in 1964 choqueerde met het boek Ik, Jan Cremer. Waarna hij dat met zijn schilderkunst, peinture barbarisme, nog eens dunnetjes overdeed.

Zoals hij zelf zegt “Ik sta voor het doek en kwak emmers verf op het doek, ga wat met kwasten tekeer of met mijn handen en ziedaar….”. De vraag blijft dan wat je ziet in dit barbaarse schilderij. Wellicht een gezicht, felrode lippen en die zwarte streep. Het lijkt verdorie wel de vagina van een vrouw. Nou ja, een verdere verbeelding laat ik aan de kijker over.

CdgCtre9gKG1AIsB.jpg

Kunstroute Leiden, vol verrassingen

Gisteren was de eerste dag van de Kunstroute Leiden, die dit jaar al weer het 20-jarig bestaan viert. Het is een open atelierroute met ruim 140 deelnemers. Dat is dus een heel groot aanbod, waaruit je een al dan niet verstandige keuze moet maken. Op zich al moeilijk genoeg, ware het niet dat The Big Draw Leiden er ook nog is en een Verrassend Winkelweekend. Kortom, het hoofd tolt weer helemaal om.

Maar ik besloot om gisteren dan toch maar een paar deelnemers van de Kunstroute te bezoeken. Om te beginnen Studio Varf op de Hogewoerd, net om de hoek van mijn woonstraatje. In die studio werkt Hans van der Velde op een manier die niet zo veel meer voor komt. Hij werkt namelijk vanuit de oude technieken van de grote meesters, waarbij hij zich vooral richt op het kleurgebruik. Ambachtelijke kunst dus. Hieronder zie je een “grisaille” van hem. In een “grisaille” worden geen natuurlijke kleuren gebruikt, maar worden schakeringen van één kleur (meestal grijs of bruin) gebruikt.

 

Hans van der Velde - GrisailleVanaf de Hogewoerd liep ik langs de Nieuwe Rijn richting stad en zo kwam ik terecht in het atelier van Ans Zuyderhoudt. Hoe vaak ik hier al langs ben gelopen, weet ik niet meer, maar dit atelier was me nooit opgevallen. Zij maakt bijzondere vormen met hoogdruk, waarbij laag over laag wordt aangebracht. Op die manier ontstaan grillige, kleurrijke vormen die op de een of andere manier aan de natuur doen denken. Nieuw zijn in Photoshop bewerkte foto’s, die een heel nieuwe kijk geven op bv. de golfbrekers bij Haamstede. Persoonlijk vond ik die erg mooi. Hieronder een tekening die ze maakte voor haar atelierraam, en waarin je de golfbrekers ook herkent (of niet natuurlijk).

Ans Zuyderhoudt

Van de Nieuwe Rijn via de Middelstegracht naar de Kaasmarkt was een aangename wandeling. In de tuin van de oude Kaasmarktschool had ‘Lampie’ Wouda een kinetisch waterkunstwerk gerealiseerd. Kinetisch betekent in dit geval, dat de beweging centraal staat. Het werk van Wouda bestond uit een grote bak met water en een bouwwerk met drie tuingieters, die konden kantelen. Via slangen werden de gieters gevuld, waarna ze door het eigen gewicht kantelden en gingen sproeien. Daardoor ontstond een soort klein straalbuis-effect en ging het geheel langzaam draaien. En als de gieter leeg was, moest die door een contragewicht weer terug kantelen. Hier en daar moest nog een beetje bijgesteld worden, maar de bedoeling was duidelijk. Ik heb daar, in die oude tuin, toch even volkomen geïntrigeerd staan kijken naar kantelende gieters.

Lampie Wouda - Waterwerk

Van de Kaasmarkt dwars door de drukke stad naar de Oude Vest, naar het oude Coninckshof uit 1773. Daar was een beeldentuin ingericht door Atelier Morslevend van kunstenaar Simone van Olst. De vele beelden, van Simone zelf maar ook van vele cursisten, kwamen mooi uit in deze historische context. Beelden van vele soorten steen, meest non-figuratief. Bijna allemaal te koop voor leuke, interessante prijzen. Overigens zit er wel veel eenheid in de tentoongestelde werken, de reden waarom ontgaat mij. Hieronder een van de afwijkende beelden, een Dromedaris van Braziliaans speksteen, gemaakt door Kees en te koop voor 350 euro.

Kees - DromedarisVan de Oude Vest nu voor het laatste bezoek, via de geheel opgeknapte Breestraat, naar het pand waar vroeger boekhandel de Slegte in zat. In dit grote pand zit nu tijdelijk Even Open, een soort creatief pop-up warenhuis waarin kunstenaars en creatieve ondernemers elkaar tijdelijk hebben gevonden (en misschien wordt het wel blijvend, in de een of andere vorm). In de winkel vindt je eigenlijk van alles, van schilderijen tot kinderkleding en alle creatieve kunstvormen daar tussen in. Echt zo’n zaakje waar je een uur kunt ronddwalen en waar je dan van alles kunt tegenkomen. Hieronder een doorzicht van dit creatief warenhuis.

Pop-up warenhuis Even Open

En daarmee zat de eerste dag van de Kunstroute er op. Vandaag, zondag 28 september, is er nog een tweede dag, tot 18 uur.

 

 

 

 

Kunst in de monumentale Meelfabriek

In het oude, kolossale gebouw van de Meelfabriek is weer kunst te bewonderen. Dit keer zijn het de 3 genomineerden voor de Hermine van Bers Beeldende Kunstprijs 2014. Deze stichting keert deze prijs jaarlijks uit, om en om in Leiden en Maastricht. Dit keer is Leiden dus weer aan de beurt. De drie genomineerde kunstenaars zijn:

  • Iede Reckman
  • Emma van Noort
  • Margot Zweers

Het zijn allemaal kunstenaars uit Leiden en wat ze laten zien past wonderwel in het monumentale karakter van de Meelfabriek. Eigenlijk niet zo vreemd, want de kunstenaars hebben zelf voor deze locatie gekozen.

De winnaar wordt donderdag 25 september om 17.00 uur bekend gemaakt in Scheltema, vlak naast De Lakenhal op de Oude Rijn.

Naast het werk van de drie kunstenaars zijn er ook een aantal getekende portretten van Maurice Braspenning te bewonderen. Het zijn 5 portretten van zijn favoriete regisseurs.

Verder valt er buiten nog te genieten van schitterende graffiti van Pop Eye, Booyabase en Kbtr. In het kader van het tekenfestival The Big Draw Leiden maakten zij een bijna duivelse tekening. Zie de video helemaal onderaan.

De kunstwerken zijn volgend weekend, 27 en 28 september, voor het laatst te zien.

Hieronder de kunstwerken.

Hier nog de video van de graffiti

 

Wonderen van de Zijderoute

Zijderoute2Gisteren bezocht ik met een groep van de Leidsche Mondialen de tentoonstelling “Expeditie Zijderoute” in de Amsterdamse Hermitage. We werden door een gids rondgeleid langs de vele schatten, die werden ontdekt. Het werd een tocht langs vergeten beschavingen, die eeuwenlang bekend was als de Zijderoute.

Van Istanbul tot ver in China, door Turkije, Iran, rond de Kaspische Zee, door Oezbekistan en Tadzjikistan bewogen de karavanen zich voort. Langs en door het hoge gebergte, door woestijnen, werd een immense afstand afgelegd. Met kamelen, trekezels en yaks. Een tocht die wij ons tegenwoordig niet meer kunnen voorstellen.

Tijdens die tochten werden verschillende culturen aangedaan. Zelfs de boeddhistische cultuur kwam over het hooggebergte aanwaaien en werd meegenomen. Goed om bij stil te staan, dat bij het begin van de Zijderoute het christendom en de islam nog niet bestonden.

Hoogtepunten waren de prachtige dertienhonderd jaar oude muurschildering uit de koningsstad Varakhsha van het verdwenen koninkrijk Sogdië, waarop een gevecht van een godheid met roofdieren wordt verbeeld.

Maar ook enkele terracotta beeldjes van boddhisatva’s zagen er prachtig uit.

“Expeditie Zijderoute” maakt duidelijk hoeveel beschaving er al voor het begin van onze jaartelling bestond in landen, die wij nu een beetje geringschattend bekijken. Landen als Oezbekistan en Tadzjikistan hebben eeuwenoude schatten, toen wij nog met onze voeten in de bagger stonden.

Nog te zien tot en met 5 september.

Einde Beelden in Leiden – Catinka Kersten wint Publieksprijs

SAMSUNG CAMERA PICTURESNa ruim twee maanden is er vandaag een einde gekomen aan Beelden in Leiden 2014. Traditiegetrouw wordt de laatste dag altijd de Leidsch Dagblad Publieksprijs uitgereikt. Dit jaar is Catinka Kersten de gelukkige winnaar met haar werk En iedereen hield de adem in tijdens die fractie van eeuwen. Dit werk is inmiddels aangekocht door Museum Beelden aan Zee.

Eerder werd de Frans de Wit Prijs gewonnen door Marleen Hartjes met haar werk Inception.

Als hommage aan Frans de Wit werd dit jaar aan negen jonge Nederlandse kunstenaars gevraagd om een sculptuur te maken met beton. De bedoeling hiervan was om de kunstenaars de mogelijkheden voor de beeldhouwkunst van dit bij uitstek hedendaagse materiaal te laten onderzoeken.

Het resultaat is een aantal zeer diverse sculpturen, waarin beton in meer of mindere mate een rol speelt. Opvallend is het grote verschil in sculpturen, maar eigenlijk is dit een teken des tijds. Hiermee wordt de vergaande autonomie van de moderne kunst benadrukt.

Beelden in Leiden is een jaarlijkse beeldententoonstelling op Leidens mooiste gracht, de Hooglandse Kerkgracht. De tentoonstelling trekt ieder jaar ongeveer 30.000 bezoekers.

12
Catinka Kersten bezig met het maken van haar prijswinnende sculptuur