Tagarchief: design

Please Don’t Touch (part 2)

Een paar weken geleden liet ik al een deel zien van de openluchttentoonstelling Please Don’t Touch van het jonge Leidse kunstenaarscollectief ROEM. Vandaag is het tijd om de rest van deze expositie te laten zien.

Op Leidens oudste en meest centrale punt de Burcht lieten twee kunstenaars zien, wat hun beleving was van de coronacrisis. Werk van Vita Kiewiet de Jonge en Annemieke Dannenberg was onder de grote bomen, centraal op de Burcht te zien.

Van Vita was een eenvoudige poster zichtbaar met daarop een tak met ingekleurde bladeren. Haar werk heette Intangible Matter, dat zoveel betekent als ‘ongrijpbare zaken’. Op de poster was een QR-code te zien, waarmee je via je telefoon terecht kwam op een website met de gehele afbeelding en muziek. Een digitaal en audiovisueel verhalenboek dat iedereen moet inspireren voor een klein beetje magie in het leven. Kijk en luister hier en oordeel zelf.

Annemieke Dannenberg had een stoel met een tafeltje geplaatst met voor de duidelijkheid een bordje erbij dat zitten mag. Op het tafeltje stond een telefoonnummer, 0712032076, dat gebeld kon worden. Tot mijn schande moet ik bekennen dat ik dat niet heb gedaan. Ook stond er een grote glazen pot op met daarin gevouwen papiertjes. Het nummer was, als ik me goed herinner, een middel om de eenzaamheid te bestrijden.

Op de Botermarkt toonde Joosje Bosch een heel bijzonder werk met de titel Desinfect. Het was een van zeep gemaakte hand met een plastic handschoen. De handschoen was natuurlijk redelijk snel verdwenen, maar als je de zepen hand aanraakte, dan kon je daarna je handen wassen met die zeep. En was dat nou net niet het credo van deze tijd, ‘zo veel mogelijk je handen wassen’.

Op een brug over het Rapenburg hing glaswerk van VELOWA oftewel Debora Klop. Zij had een rek gemaakt waarin een aantal kleine vierkante bewerkte glaasjes hingen. De glaasjes hingen in de ruimte en door er doorheen te kijken werd de ruimte omkaderd. Debora onderzoekt ruimte en dimensie en ze probeerde dat hiermee uit te beelden. Immers, de coronacrisis zorgde er voor dat de mens zich meer bewust werd van de ruimte.

Naar het werk van Bas van Klaveren was het even zoeken. Samen met enkele voorbijkomende studenten, die ook op pad waren om ROEM te ontdekken, zochten wij de ruimte op de Oude Vest bij de Leidse Schouwburg af. Maar nergens zagen we een kunstwerk. Teleurgesteld dropen we af, maar toch knaagde er iets. Ik kon niet geloven dat er niets was en wat bleek….. in twee afficheruimtes naast de toegangsdeuren hing het werk van Bart. Eigenlijk waren het twee werken, Shared Dining & Tafel voor Twee. Bart is meubelmaker en had twee ontwerpen gemaakt voor meubels in een restaurant in coronatijden. Met zijn ontwerpen is het mogelijk om gewoon te dineren, rekening houdend met de afstand.

Tot slot was er het vogelhuisje met de naam Nestelen van Maarten Slof, hangend aan een gevel op de Lange Mare. Hij maakte een vogelhuisje in de vorm van het coronavirus. Naast de hoop dat er vogels zouden gaan nestelen, beeldt dit huisje ook de samenhang van virus en natuur uit. Immers, het virus is natuur. Helaas mocht het vogelnestje van de gemeente niet in een boom worden gehangen.

En daarmee komen we aan het eind van de openluchttentoonstelling Please Don’t Touch van ROEM. Jonge kunstenaars, die in een relatief korte tijd met een beperkt budget hun beeld van de coronatijd moesten weergeven. Een hele opgave om hieraan te kunnen voldoen, maar het is gelukt. Het een wat treffender dan het ander, maar dat is een persoonlijke voorkeur.

Goed dat er zo’n kunstenaarscollectief in Leiden is. Hopelijk blijven ze nog lang en zien we nog veel van hun werk.

Zal de toekomst ons ontwerpen?

fullsizeoutput_194aDat was het intrigerende thema van de tentoonstelling Manifestations tijdens de Dutch Design Week in Eindhoven.

Inmiddels al weer een week of acht geleden was het dus tijd om in de trein te springen met als bestemming Strijp-S, het oude fabrieksgebouw van Philips.

Vanaf het station is het even lopen, langs het PSV stadion, naar Strijp-S waar het een drukte van belang was. Veel gebouwen met allerlei manifestaties, exposities, technische nieuwigheden, nieuw design. Maar niet alleen in de gebouwen, ook buiten is er een hele strook met kunstwerken en technische vindingen.

Maar zoals gezegd had ik mijn blik gericht op Manifestations – Will the Future Design Us? Een buitengewoon intrigerende vraag, waar je even bij stil moet staan.

En wat ik daar op de 9e verdieping van het Veemgebouw aantrof, deed mijn hart opspringen van vreugde. Daar zag ik jonge kunstenaars, die zich bezig hielden met hele diverse maatschappelijke vragen. Geen pretenties tot een oplossing, maar wel op een eigen wijze vragen stellen en de kijker aan het denken zetten.

Maar allereerst zag ik allemaal jonge bezoekers rondscheuren op scootmobielen. Een leverancier van deze voertuigen stond daar met een aantal van de nieuwste modellen en deze waren buitengewoon in trek. Ik kreeg even het gevoel op de kermis bij de botsautootjes te staan. Maar eigenlijk worden de doorontwikkelde scootmobielen wel een transportmiddel van de toekomst in onze drukke binnensteden. In plaats van op een elektrische fiets kun je je ook heel goed verplaatsen met een elektrieke mobiel. We gaan het zien.

Zijde en koekjes

Daarna liep ik tegen het werk van Iris Seuren met de naam Purity of Silk. Zij constateert dat de interventie van de mens in de natuur steeds intensiever en daardoor zichtbaarder wordt. En dat bv. het natuurlijke milieu van de zijderups is weggenomen, waardoor dit beestje alleen nog in een kunstmatige omgeving kan verkeren. De zijderups wordt als het ware gedomesticeerd. Hiermee wordt de mens, volgens Iris, net zo verantwoordelijk voor de productie van zijde als de zijderups zelf. De wederzijdse afhankelijkheid wordt daardoor zichtbaar gemaakt. En zo wil Iris de mens bewust maken van zijn consumentengedrag en de consequenties hiervan.

Vervolgens liep ik tegen het project Upprinting Food van Elzelinde van Doleweerd. Zij noemt zichzelf ‘duurzaam voedsel ontwerper’. Haar afstudeerproject richtte zich op het 3D printen van eten, waarbij gebruik werd gemaakt van voedselrestanten uit de industrie. Zoals je ziet heeft ze diverse vormen en patronen geprint en ik heb het mogen proeven. Het smaakte maar Elzelinde vertelde dat ze nog meer smaak gaat toevoegen om het uiteindelijk als product te kunnen presenteren. Ik ben benieuwd of ik over een paar jaar 3D geprinte koekjes van bieten bij de AH kan kopen. Een nuttig vooruitzicht als de verspilling hiermee kan worden bestreden.

Magische futuristische kleding

Vervolgens kwam ik terecht bij een fantastisch experiment van Tim Dekkers, The Parasitic Humanity geheten. Tim ziet de mens als een parasitaire schimmel van de aarde. We hebben de aarde nodig, maar maken haar ook kapot, zegt hij. Steeds meer producten, afval en vervuiling. En de neiging om alles te willen controleren. Dat bracht hem tot dit project en de vraag of wij de schoonheid kunnen inzien van ons toedoen. Hij ging aan de slag met polyurethaan en aluin. De eerste stof een plastic, niet natuurlijk afbreekbaar en de tweede stof een natuurlijk materiaal. Hij heeft deze stoffen laten groeien en hier uiteindelijk fantastische kleding van gemaakt. Kijk vooral ook op zijn website voor meer prachtige voorbeelden.

Daarna liep ik tegen Responsive Tactility: 4D printed skins van Tessa Petrusa. Zij stelt dat naarmate de technologie meer en meer de meest intieme delen van ons leven binnendringt, het tijd wordt om opnieuw na te denken over hoe het eruit ziet en aanvoelt. De oppervlakken van technologische toepassingen kunnen zachter, responsiever en meer organisch zijn. We moeten vaak fysiek communiceren met technologie. Waarom maak je die ervaring dan niet opwindend, sensorisch, vraagt Tessa zich af.

‘Responsive Tactility: 4D Printed Skins’ zijn oppervlakken die bestaan uit integraal geprinte patronen van ‘skeletten’, ‘spieren’ en ‘gewrichten’ op gestrekte stof. Wanneer de spanning van de stof na het afdrukken wordt verwijderd, vouwt het oppervlak zichzelf op in vorm: 4D-afdrukken. De vorm en details van de oppervlakken veranderen wanneer ze worden aangeraakt, waardoor een zachte, tactiele respons ontstaat.

Wellicht kunnen haar oppervlakken verwerkt worden tot werkelijke en draagbare kleding. Ik ben benieuwd.

Aliens in da house

Jeanine Verloop vraagt zich af hoe aliens ons als mensheid zouden zien. Misschien ze we er wel magisch uit, vanuit de ruimte. Zij bouwde een mechanische sculptuur, waarbij ze werd geïnspireerd door hoe onze apparaten elkaar steeds vaker nabootsen.

Een telefoon is een kleine tablet, een tablet een kleine laptop, enzovoort. Dit zijn allemaal apparaten die we tegenkomen in ons dagelijks leven. De vraag of dit de mens arrogant maakt, samen met de technologische ontwikkelingen die steeds onzichtbaarder worden, zoals algoritmen, zijn het uitgangspunt  van Jeanine geweest. Haar verdere onderzoek sluit aan bij de historische ontwikkeling en context van drukmachines, schrijfmachines en psychose. Dit leidde tot de creatie van deze mechanische en buitenaardse structuur die prints produceert. Voorwaar een heel bijzonder apparaat dat ze nog even in werking liet zien ook.

Een achterliggende gedachte is ook dat de mens in vroeger tijden zelf zijn gereedschappen maakte en daardoor ook wist waarvoor ze dienden. Er was een band tussen mens en gereedschap. Door de enorme technologische ontwikkeling is deze band verdwenen. Door de automatisering hoeven we niet meer na te denken en worden onze hersenen zwakker. Het dromen over radicale nieuwe technologieën neemt af. De mens raakt vervreemd van het technologische landschap dat hem omringt. Kan de mens zichzelf heruitvinden en zich weer met de technologie verbinden. Of zullen de aliens de ondergang van de vervreemde mens zien met de technologie als de ultieme winnaar.

Een nieuwe wereld

We worden tegenwoordig doodgegooid met klimaattafels, met verontreiniging, met plastic in de oceaan, met bedreigde dier- of plantensoorten. Kortom, bijna een reden om een einde aan je leven te maken, want het is en blijft somberen.

Maar Manifestations – Will the Future Design Us? toont eigenlijk het tegendeel. Ik ben er van overtuigd dat slimme nieuwe oplossingen de wereld beter zullen maken, gestuwd door het soort jongeren dat ik zag op deze manifestatie.

Er was nog veel meer interessants te zien, daar tijdens de Dutch Design Week in Eindhoven. Volgend jaar maar weer gaan, om te zien welke richting het verder gaat.

@LeidenIFF dag zes: Remember / Steve Jobs

RememberFilm 11: Remember

Zev Guttman (Christopher Plummer) is een 90-jarige man met een lichte vorm van dementie. Zijn vrouw Ruth is pas overleden. Hij woont in een verzorgingshuis. Daar is hij in aanraking gekomen met Max Rosenbaum (Martin Landau), net als Zev een overlever van Auschwitz.

Max heeft ontdekt dat de man, die beider families in Auschwitz heeft vermoord, nog leeft. Hij gebruikt de naam Rudy Kurlander en woont in de VS of Canada.

Jammer dat Max rolstoelgebonden is, met een zuurstoffles, maar hij heeft eerder met Zev en Ruth afgesproken dat Zev de nazibeul gaat opzoeken en vermoorden. Omdat Zev dus ietwat dementeert, heeft Max alles opgeschreven en geregeld (hotelreserveringen, betalingen, bus- en treintickets, zelfs geld voor een revolver).

En zo gaat onze Zev op pad, een 90-jarige met trillende handen, die iedere ochtend wakker wordt en denkt dat Ruth nog leeft. En passant vermoordt hij nog een zoon van een oud nazi-soldaat. Ik ga u verder niets over het verhaal vertellen, anders dan dat het einde totaal anders is dan verwacht.

“Remember” is een goed verfilmd verhaal met uitstekende acteurs. Dat mag ook wel met acteurs met zo’n naam. Maar er wringt iets in dit verhaal want hoe kan een dementerende man dwars door de VS en Canada reizen zonder dat het misgaat. En hoe kan het dat dezelfde man, denkend dat hij een Jood is, dit helemaal niet is. Je blijft met heel veel vragen zitten of dit allemaal eigenlijk wel kan. En ik kom tot de conclusie dat het een totaal onmogelijk verhaal is. Eigenlijk wordt hier misbruik van dementie gemaakt om spanning in te bouwen en dat vind ik een goedkope truc.

Mijn waardering: een 4.

Regie: Atom Egoyan
Met: Christopher Plummer, Dean Norris, Martin Landau en Jürgen Prochnow
Duur: 95 minuten
IMDb waardering: 7.2

 

Steve JobsFilm 12: Steve Jobs

Steve Jobs kennen we allemaal als de geniale man van Apple, de bedenker van de iPod, de iPhone, de iPad en de iMac. Een visionaire man, die aanvoelde wat mensen wilden, namelijk gemakkelijk te bedienen apparaten of gadgets. Immers, gemak dient de mens.

De man die Apple heeft gemaakt tot het grootste bedrijf ter wereld, een prestatie van wereldformaat. Dat het allemaal niet zo gemakkelijk is gegaan, zien we in deze film.

“Steve Jobs” focust zich vooral op de persoon Jobs. Niet op de gadgets of het merk. Drie momenten in de tijd zijn leidend in deze film. Het eerste moment is in 1984, net voor het moment dat hij de Macintosh wil onthullen. Vervolgens 1989, als hij er bij Apple is uitgewerkt en hij op het punt staat om zijn nieuwe bedrijf NeXT te presenteren, incl. een hele dure computer gericht op het onderwijs. En tenslotte net voor de presentatie van de iMac in 1998.

We leren Jobs kennen als een licht autistisch egoïstisch mens. Hij is sterk overtuigd van zichzelf en van de door hem gekozen richting. Hij drijft mensen tot het uiterste om perfectie te bereiken. Bij de presentatie van de Macintosh is het de bedoeling dat de computer ‘hallo’ zegt. Maar 30 minuten voor de presentatie weigert de computer. Jobs jaagt de mensen op om er vooral voor te zorgen dat dit wel gebeurt, hoe dan ook. Alle techneuten zeggen dat dit niet gaat lukken, maar hij wil het. Uiteindelijk lukt het met een trucje en wordt de zaal feitelijk misleid. Dat vindt Jobs niet erg, als er maar ‘hallo’ wordt gezegd.

We leren Jobs ook kennen als een man die ontkent dat hij een dochter heeft. En daar niet voor wil betalen, ondanks zijn rijkdom. Kortom, een moeilijk mens.

De film is boeiend, vooral doordat Michael Fassbender een overtuigend karakter neerzet, waardoor Jobs geloofwaardig wordt. Persoonlijk kreeg ik een beetje een hekel aan Jobs, een bij vlagen kleingeestig mens, niet bereid tot enige handreiking aan mensen om hem heen. Daardoor krijgt het karakter juist diepte en wordt het geen reclamespot voor de grote visionair. Mooi is ook de zinsnede “Who are you? What do you do?”, die Steve Wozniak, zijn grote vriend vanaf het begin hem toeroept tijdens een pittige discusse. Want Jobs was geen technicus, geen designer en geen programmeur. Waarop Jobs terugroept “I’m the director of the orchestra” en daarmee slaat hij de spijker op de kop. Want Jobs was de man, die anderen kon overtuigen van zijn visie en ze in de goede richting kon sturen.

Mijn waardering: een 7.5

Regie: Danny Boyle
Met: Michael Fassbender, Kate Winslet, Seth Rogen en Jeff Daniels
Duur: 122 minuten
IMDb waardering: 7.7

Nacht van Kunst & Kennis Leiden

Voor de derde keer heeft Leiden afgelopen zaterdag laten zien dat kunst en wetenschap onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. De Nacht van Kunst & Kennis toonde dit overduidelijk aan. Leiden, de stad waar al 440 jaar wetenschap op het hoogste niveau wordt bedreven. Vol met musea als Naturalis, Volkenkunde, Oudheden en nog veel meer.

Die Nacht van Kennis & Kunst is in korte tijd uitgegroeid tot een groots en meeslepend evenement. Met een programma, boordevol met lezingen, muziek, demonstraties, cabaret, proefjes en nog veel meer. Te veel om op te noemen en eigenlijk ook te veel om een verstandige programmakeuze te maken. Gevolg: keuzestress! Hoe moet je in godsnaam uit een dergelijk groot aanbod kiezen.Nou, vooruit dan, 5 onderwerpen om de avond door te komen.

We begonnen om 20.00 uur in de grote zaal van het Museum Volkenkunde. Waarbij bedacht moet worden, dat het credo “vol=vol” is. Dus ruim op tijd arriveren voor de eerste lezing in het kader van de Ode aan de Fantast. Die lezing was van Herman Brusselmans, een van de meest verguisde Vlaamse schrijvers, maar tegelijkertijd een van de best verkopende. Deze literaire fantast schonk de uitpuilende zaal een half uurtje korte verhalen, doorspekt met kruimige sexfantasieën. Veel gelach en gegniffel van zowel het mannelijke als vrouwelijke publiek.

IMG_0500

Na dit kruidige begin tijd voor een vleugje fantasie in de Hortus. Het motto aldaar was Let There Be Light! en dat was er in overvloed. Glowtree, Glowfield, het Light-Up collectief, Werc en het Blauwe Uur hadden de Hortus omgetoverd in een magische, betoverende wereld vol kleuren. Je waande je op sommige plekken in een andere wereld. Was de Hortus maar iedere avond open met zo’n fraaie belichting. Helaas, dat is niet zo en daarom maar weer teruggekeerd op de gewone wereld.

IMG_0502

Op naar het naastgelegen Academiegebouw voor een snufje cabaret van Katinka Polderman. Onder het motto Cabaretiers op de kansel zong Katinka liedjes uit haar vijfde voorstelling, maar we kregen ook een heel nieuw liedje te horen, dat ze voorlas en waarbij er nog geen muziek was. Onvergetelijk was de uitsmijter, Tanzania. Begeleid door gitaar in plaats van accordeon galmde dit lied door het Groot Auditorium, waar normaliter deftige professoren de promovendi aan de tand voelen.

IMG_0505

Van het Academiegebouw even op de fiets naar Museum Boerhaave. Het was inmiddels na tienen en de stad liep helemaal vol met wandelende en fietsende mensen, op zoek naar het volgende optreden. Voor ons was dat een onderdeel van de Grote Voedselshow met als ondertitel Kunst Culinair. Martijn van Calmthout (wetenschapsjournalist) en Marijn Frank (Keuringsdienst van Waarde) spraken met vormgeefster Karlijn Souren en kunsthistorica Hester van den Donk over de verbinding tussen eten en kunst. Rijkgevulde stillevens passeerden de revue, maar ook een interessant experiment zoals op de foto. Allemaal kleurrijke blokjes, gemaakt van groenten. Ga maar eens puzzelen. Overigens was de discussie vrij tam, vooral omdat de kunsthistorica ietwat zuinigjes overkwam. Tikkeltje meer humor had wel gemogen!

IMG_0507

Inmiddels speelden Beans & Fatback in de binnentuin van het Boerhaave. Een swingend zevental, beïnvloed door de blues, country en Americana. Lekker even grooven in de frisse buitenlucht, met een glaasje water. Want de dorst had inmiddels wel toegeslagen, na al die overbevolkte binnenruimtes.

IMG_0508

Na een stief halfuurtje swingende muziek werd het tijd voor de afsluiter in het Auditorium van Museum De Lakenhal. Weer een klein stukje fietsen voor de Gelukslezing van Nico Dijkshoorn onder de titel Dijkshoorn leest kunst. Dijkshoorn, wonend in Leiden en lekker op de fiets gekomen, had al eerder, samen  met zijn gitaar, in de Hortus verteld en gespeeld. Maar nu, opnieuw voor een overvolle zaal de afsluiter. Aan de hand van plaatjes van kunstwerken, zoals een doek uit de collectie van De Lakenhal, vertelt hij wat hij er van vind. Zonder enig kunsthistorisch besef, gewoon uitgaande van het eigen gevoel. Van een zelfportret krijg je dan iets van “ik wist niet dat Jan pijp rookte, dat hield hij altijd verborgen. Overigens, ik wist ook niet dat hij een gele streep op zijn neus had”. Droogkomisch, maar door het gilde der kunstcritici zwaar bekritiseerd.

IMG_0509

En om kwart voor een, donker in de nacht, was het tijd om het stalen ros weer te bestijgen, richting welverdiende nachtrust.

De Nacht van Kunst & Kennis 2015 zat er weer op. Op naar de volgende editie!

Een museum, hoog in de lucht

MMM Hadid 1Enkele dagen geleden schreef ik over een nog te bouwen bijzondere museum in Pingtan. Maar nu kwam ik een ander bijzonder museum tegen, dat op 2000 meter hoogte in de Dolomieten (Noord-Italië) ligt, het Messner Mountain Museum. Dit bergmuseum is eigenlijk een netwerk van vijf op bijzondere locaties gelegen gebouwen.

En binnenkort komt er een zesde gebouw bij, ontworpen door de bekende architecte Zaha Hadid.

Dit nieuwe gebouw krijgt zachte lijnen en loopt dwars door een bergtop heen, de Kronplatz. Deze 2275 m hoge berg ligt tussen Bruneck en Cortina d’Ampezzo.

MMM Hadid 2In het museum komen vooral tentoonstellingen over allerlei berggebieden. Zoals je ziet krijgt het gebouw ook een prachtig terras met ongetwijfeld een schitterend uitzicht.

Aan de andere kant van het gebouw komt een puntige entree, een soort glazen baldakijn alsof het een puntig stuk ijs is. Het museum zelf wordt uitgehakt in de berg en bestaat uit een aantal met elkaar verbonden ruimten, allemaal met zachte rondingen. De totale oppervlakte bedraagt zo’n 1.000 vierkante meter en de bouw is inmiddels gestart.

Wat zijn er toch bijzondere en mooie musea tegenwoordig.

MMM Hadid 3

Wonderbaarlijk Chinees museum

pingtan 1Voor de kust van China, tegenover Taiwan, ligt het eiland Pingtan. Op dit eiland wordt een heel bijzonder privémuseum gebouwd, het Pingtan Art Museum.

Het museum wordt in het water gebouwd in een soort baai. Aan die baai wordt ook een nieuwe stad gebouwd. Maar het bijzondere aan het museum is de vorm.

Het lijkt op een kunstmatig eiland, dat eruit ziet als drie duinen. Aan de binnenkant krijg je het gevoel dat je door grotten loopt.

pingtan 2Het beton dat voor de constructie wordt gebruikt, wordt gemengd met zand en schelpen uit de omgeving. Hierdoor wordt een ruwe, korrelige structuur gerealiseerd.

Het Pingtan Art Museum wordt het grootste Aziatische privémuseum, waar meer dan duizend Chinese kunstwerken en objecten kunnen worden bekeken. De totale oppervlakte wordt ongeveer 40.000 vierkante meter en de bouwkosten bedragen zo’n 100 miljoen euro’s.

pingtan 3Het ontwerp is van MAD, een architectenbureau uit Beijing.

Het eiland Pingtan moet een belangrijk verbindingspunt worden voor de handel met Taiwan. Daarom wordt het helemaal opnieuw herontwikkeld.

Hondenliefhebbers, verras je hond!

Heb je thuis een hele lieve hond en verdient deze hond in deze tijd van Sinterklaas en de Kerstman ook een cadeautje. Bouw dan eens een uniek huisje voor je hond.

Op de website van Architecture for Dogs vindt je een aantal prachtige voorbeelden van hondenhuisjes, ontworpen door gerenommeerde architecten en ontwerpers.

Hiernaast zie je het Beagle huisje, ontworpen door het Rotterdamse architectenbureau MVRDV. Lees verder Hondenliefhebbers, verras je hond!

Vakantiedag 15: solar power, bruschetta en moord

Zaterdag 4 augustus – vakantiedag 15. HW en eega hadden geen bijzondere dingen op het programma staan. HW wilde zich oriënteren op een handig toetsenbord voor gebruik met de iPad. Want soms, als je veel tekst wilt doen, is een toetsenbordje wel handig. Bijvoorbeeld bij het bijwerken van je blog. Via zoeken op internet kwam ik terecht bij de Logitech Solar Keyboard Folio.

Naar mijn idee een heel handig apparaat, met een degelijk Logitech toetsenbord. En, heel bijzonder, werkend op zonne-energie door middel van twee zonnecellen, dus niet steeds batterijen vervangen. Twee handige standen, eentje zoals op de foto, waarbij automatisch het toetsenbord gaat werken, en nog eentje, de entertainmentstand, waarbij het virtuele toetsenbord van de iPad werkt (maar wel de geluidsknoppen van het toetsenbord). Kortom, een alleszins acceptabel gadget.

Fluks richting stad, in de verwachting dat geen enkele winkel dit op voorraad zou hebben. Maar zie, de eerste de beste winkel van Paradigit bleek het toetsenbord te hebben. Dus was ik snel weer thuis. Uitgepakt en direct uitgeprobeerd voor een blog en het werkte uitstekend. Helemaal tevreden dus met de aankoop.

Iets later, het was inmiddels heel lekker weer geworden, weer terug naar de stad, ditmaal samen met eega. Voor een smakelijke lunch en dit keer hadden we ons oog laten vallen op City Hall op het Stadhuisplein. Voor mij een Bruschetta Coppa di Parma Arrosto, vergezeld van een Sicilia Ferrini Insolia Chardonnay. De bruschetta bleek een heerlijk broodje met lekkere lauwwarm gegrilde Parmaham, grove mosterd-honingcrème, rucola en olijfolie. En de Chardonnay bleek een frisse, licht tintelende wijn, goed passend bij een Italiaanse lunch onder de zon.

Daarna weer naar huis en opnieuw werken aan de achterstallige vakantieblogs. En ’s avonds op tijd voor de buis om Ranomi haar tweede gouden plak te zien winnen. Hoewel het brons voor Marleen Veldhuis ook heel mooi was, een prachtige afsluiting van een indrukwekkende carriére.

En, bekomen van de spanning rond de finale, was het tijd voor deel 5 van de tv-serie The Borgias. Een mooie serie die zich afspeelt aan het eind van de 15e eeuw en de strijd om de macht in Rome tussen de paus (een Borgia) en de families in Florence, Milaan en Napels. De tweede zoon van de paus, Cesare, pleegde in deze aflevering zijn eerste moord in een duel tegen een edelman die zijn moeder voor hoer had uitgemaakt.

Spannende, goed gemaakte en geacteerde serie. Een aanrader, iedere zaterdagavond op Nederland 2.

De Meelfabriek en Peter Zumthor

De Meelfabriek, een door velen verguisd en door anderen bejubeld bouwwerk van massieve proporties in Leiden, wordt helemaal gerenoveerd. Het gaat een prachtig pand worden met allerlei functies, die uiteenlopen van een hotel tot appartementen en wellness.

De man die dit allemaal in goede banen gaat leiden is de bekende architect Peter Zumthor, een Zwitser. Als je het gebouw ziet dan kun je je wel indenken waarom voor een Zwitser is gekozen, want het gebouw is werkelijk een monumentale ‘berg’. En daar heb je bergbeklimmers voor nodig, of misschien ook wel hemelbestormers.

Nu is die Zumthor niet zo maar iemand in het wereldwijde architectenlandschap. Lees verder De Meelfabriek en Peter Zumthor

Een dagje cultuur, helemaal gratis

Tijdens een vakantie mag ik graag een dagje cultuur inpassen. Het liefst natuurlijk meerdere dagen, maar één dag is ook al mooi. En met de gratis Keuzedag van de NS en de Museumkaart is dat helemaal gratis, voor niks, noppes, nada. En daar houden wij Nederlanders van, gratis voor niks. Dat zit in ons bloed.

En zo stapte ik enkele dagen geleden bij Leiden Lammenschans op de trein, richting Nijmegen, om daar de tentoonstelling ‘Foto (=) Kunst’ in museum Valkhof te bezoeken. En om daarna achteloos door te reizen naar ’s Hertogenbosch voor de tentoonstelling van Scholten & Baijings en natuurlijk voor een aantal Bossche Bollen.

Lees verder Een dagje cultuur, helemaal gratis