Tagarchief: detective

Net gelezen: “Ik reis alleen” en “De doodsvogel” van Samuel Bjørk

ik-reis-alleen-samuel-bjorkSamuel Bjørk is een nieuwe ster aan het toch al volle firmament der Scandinavische misdaadschrijvers. En zoals te doen gebruikelijk komt er dan onmiddellijk een spannend duo aan te pas, waarover een hele serie boeken kan worden geschreven.

In dit geval het iconische duo Holger Munch, leider van het onderzoeksteam, en Mia Krüger, een gevalletje apart. Krüger is een buitengewoon talent dat veelal afgaat op haar intuïtie. Maar daarnaast is ze zwaar depressief vanwege de zelfmoord van haar zus.

In het eerste boek, dat in 2015 verscheen, ontmoeten we haar als ze eenzaam op een eilandje aan de Noorse kust verblijft. Onafwendbaar zakt ze af richting zelfmoord, totdat Munch ineens voor de deur staat. Dat is in ieder geval voorlopig haar redding.

Want op het platteland, buiten Oslo, is een zesjarig meisje gevonden dat is opgeknoopt aan een boom. Ze heeft vreemde poppenkleren aan een een bordje om haar nek met de tekst “ik reis alleen”.

Waarna Munch zijn oude onderzoeksteam weer bij elkaar roept, aangevuld met de it-nerd Gabriel, en een spannend verhaal volgt. Een kat-en-muis spel volgt, waarbij de slimme dader telkens weer het team te slim af is.

Naast de twee hoofdpersonen zijn er nog meer interessante karakters, hetgeen het verhaal een extra kracht geeft. De diverse plotlijnen zijn niet allemaal even logisch en goed uitgewerkt, maar al met al is het een uitstekend debuut.

doodsvogelDit jaar verscheen het tweede boek, ‘De doodsvogel’. Gelukkig staat er een titel op dit boek, anders zou je qua omslag denken dat je het oude boek nog in handen hebt.

Maar goed, er wordt opnieuw een dood meisje gevonden, dat ritueel lijkt te zijn vermoord. Ze is sterk vermagerd en omringd met veren en occulte symbolen. Vandaar de titel. Munch en zijn team worden op de zaak gezet en opnieuw moet hij op zoek naar Mia Kruger. Met haar gaat het bergafwaarts, nog steeds depressief en met zelfmoordneigingen, maar nu drinkt ze er ook nog als een tempelier bij. Oh oh, als dat maar goed gaat.

Enfin, het onderzoek start en opnieuw zijn er veel nevenlijnen in het verhaal verwerkt. In dit geval leren we zelfs de moordenaar al kennen voor het einde. Vaak haalt dat de spanning weg, maar dat is in dit geval niet zo.

Opnieuw een razend spannend boek, dat je heel snel wilt uitlezen. Bjørk gebruikt doorlopende plotlijnen in de boeken. Waar in het eerste boek de kleindochter van Munch het moet ontgelden, komt in ‘De doodsvogel’ zijn dochter aan de beurt. Puntje van kritiek is misschien dat de plotontwikkeling iets te veel op elkaar lijkt.

Aanraders dus om de donkere dagen voor de Kerst mee door te komen.

 

 

Net gelezen: “Boeman” van Unni Lindell

BoemanIn de kast met nog te lezen boeken vond ik enige tijd geleden “Boeman” van de Noorse schrijfster Unni Lindell. Zij heeft een hele serie thrillers geschreven met als hoofdpersoon hoofdinspecteur Cato Isaksen van de politie van Oslo.

“Boeman” is het 8e deel in de serie van negen boeken met Cato Isaksen. Eerder las ik het eerste boek, “Het dertiende sterrenbeeld”, en het derde boek, “Dromenvanger”.

Cato Isaksen, die in veel voorgaande boeken moeite had om te kiezen tussen zijn vrouw Bente en zijn minnares Sigrid, is inmiddels dit probleem voorbij. Hij is weer gelukkig met Bente en zijn kinderen (waarvan een bij Sigrid). Geheel in de traditie van de moderne Scandinavische thriller moet er wel een getroubleerde speurder zijn, want die vinden we overal terug, zowel in boeken als tv-series. In dit boek is het de jonge inspecteur Marian Dahle, die zich vanuit een geweldige bewijsdrang nergens aan stoort. Alle regels slaat zij in de wind en bewijsmateriaal verzamelt ze, wettig en onwettig. Als de misdaad maar wordt opgelost. Tegelijkertijd is ze wel een uitstekende rechercheur, die meer op intuïtie werkt dan methodisch.

Op een dag valt er in een voorstadje van Oslo een vrouw van haar balkon op de zesde verdieping. Al snel wordt duidelijk dat het om een moord gaat. Een overbuurman heeft bij toeval de moord gefilmd, maar de dader kan niet worden herkend.

Tezelfdertijd voelt een jong Pools meisje, dat op een camping aan het strand werkt, zich begluurd in haar woonhokje op de camping. Meer dan 20 jaar geleden werd op deze plek een ander jong meisje vermoord.

Isaksen en Dahle beginnen, samen met hun team, het onderzoek en komen al snel voor veel vragen te staan. Wie was eigenlijk de vermoorde vrouw en wat was haar achtergrond? Langzaam wordt duidelijk dat zij niet was voor wie zij zich uitgaf en ook de oude buurvrouw, waar ze regelmatig mee op een bankje zat te praten, blijkt iemand anders te zijn dan gedacht.

Het wordt een grote puzzeltocht naar de oplossing, waarbij de sleutel vooral in het verleden ligt. Een wonderbaarlijk verhaal ontvouwt zich aan de lezer, die samen met Isaksen en Dahle van de ene in de andere verbazing valt. Toch zijn de gebeurtenissen logisch, het zou gewoon gebeurt kunnen zijn.

Het boek komt een beetje traag op gang, vooral omdat Lindell de neiging heeft om veel details te vertellen. Dat komt het tempo niet ten goede, maar naarmate het verhaal vordert worden de hoofdstukken korter en neemt het tempo toe. Daardoor wordt ook de spanning meer opgevoerd en uiteindelijk denk je als het ware mee met de rechercheurs. De ontknoping is verrassend.

“Boeman” is een aardige thriller voor wie van Scandinavische policiers houdt. Het is evenwel geen topthriller en waarschijnlijk ook niet het beste boek van Lindell. Desalniettemin aardig leesvoer voor de lange winteravonden of op een warme zomeravond.

Boeman (Mørkemannen) - Unni Lindell - 2009 - 326 blz.
Uitgeverij Q
Vertaling: Carla Joustra

Broadchurch, misdaad in een Engels kuststadje

Een stadje aan de schilderachtige kust van Dorset. Zo’n stadje waar iedereen elkaar kent. Dat is de achtergrond waar de Engelse misdaadserie Broadchurch zich afspeelt. Eigenlijk is het meer een drama, waarin een misdaad de hoofdrol speelt.

Broadchurch 1DS (Detective Sergeant) Ellie Miller is een poosje ziek geweest en keert weer op het politiebureau terug. Ze verwacht daar de leiding te krijgen over de recherche, maar groot is haar verbazing als DI (Detective Inspector) Alex Hardy die plaats heeft ingenomen. Maar ze krijgt weinig tijd om hierover na te denken, want op het strand wordt het lichaam gevonden van een jongen. Op het eerste gezicht van een klif gesprongen of geduwd. Moord of zelfmoord?

Lastiger wordt het als de jongen de beste vriend blijkt te zijn van de zoon van DI Ellie Miller. Die kent het gezin goed en het kost haar moeite om privé en werk goed gescheiden te houden. Dan heeft ze ook nog te maken met de eigenwijze nieuwe inspecteur Hardy.

Uit het forensisch onderzoek blijkt dat het om moord gaat. Het stadje is in rep en roer, want hoe kan dit gebeuren. Wie heeft dit gedaan, iemand uit de eigen gemeenschap of een vreemdeling. Naarmate het onderzoek vordert, blijken steeds meer inwoners verborgen geheimen te hebben. Als kijker wordt je heen en weer geslingerd tussen kandidaat-daders. Maar als ervaren kijker weet je ook dat de meest voor de hand liggende dader nooit de werkelijke dader is. Of wel?

Broadchurch 3Broadchurch is naast een spannende detective ook een boeiend drama omdat je een ongemakkelijk kijkje krijgt in een ogenschijnlijk hechte gemeenschap. Ongemakkelijk omdat allerlei thema’s, die aan bod komen, ook in je eigen omgeving voorkomen en je dan confronteren met de reacties daarop (zoals pedofilie). Juist dit laatste maakt Broadchurch tot een bijzondere serie.

De acteurs zijn, als te verwachten in een Britse serie, uitstekend gecast. Olivia Colman (DS Ellie Miller) is heel geloofwaardig als politievrouw, die tegelijkertijd huisvrouw en moeder is. Haar intense band met de moeder van het slachtoffer komt hard aan. Tegelijkertijd zet Jodie Whitaker een intens verdrietige moeder neer. David Tennant, bekend als de nieuwe Doctor Who, is een twijfelende maar doorzettende inspecteur met een eigen verleden.

De serie is inmiddels door RTL4 uitgezonden, maar is ook op DVD verkrijgbaar. Een tweede serie is op komst, naar verwachting in 2015.

Broadchurch is een absolute aanrader voor liefhebbers van Brits drama met spanning.

Broadchurch 4

Net gelezen: “Geniaal geheim” van David Baldacci

BaldacciMijn eerste Baldacci. Ondanks dat er al heel veel boeken van zijn hand zijn verschenen, had ik er nog nooit eentje gelezen. En dat ik dit boek las, was ook toeval want eega kreeg deze bij de AKO geheel gratis mee bij een ander boek.

Waarom nooit eerder een Baldacci? Dat is misschien ook wel toeval. Hoewel ik meer Scandinavische thrillers lees dan Amerikaanse, had ik altijd het gevoel dat het massaboeken waren. Populaire boekjes voor de snelle vluchtige lezer. Wellicht een vooroordeel, maar ik heb nu dus aan Baldacci geroken 🙂

En ik moet bekennen dat ik niet teleurgesteld ben. Weliswaar is de schrijfstijl echt heel anders dan van de meeste Scandinavische schrijvers, maar de opbouw en de spanning vergoeden veel. Lees verder Net gelezen: “Geniaal geheim” van David Baldacci

Net gelezen: “De Rouwmantel” van Unni Lindell

De rouwmantelEr liggen nog wat boeken op de stapel, waaronder deze van Unni Lindell. De Rouwmantel is zeker niet het laatste boek van deze Noorse schrijfster, want mijn druk dateert al uit 2008. Vandaar dat de pagina’s ook wat gelig zijn verkleurd. Maar de inhoud blijft gelukkig onveranderd.

Het is het boek waarin de hoofdpersoon, inspecteur Cato Isaksen, weer is teruggekeerd bij zijn vrouw Bente. Na zijn ongelukkige uitstapje met Sigrid, met wie hij dus een jong zoontje heeft. Uiteraard speelt dit nog door het hele verhaal heen, maar al met al voelt onze Cato zich weer wat veiliger op de wereld.

Dat wil overigens niet zeggen dat de wereld in en rond Oslo ook veiliger is geworden. Het boek draait om de moord op Ester Synnøve Lønn, een alleenstaande moeder, die een moeizame verhouding heeft met haar ouders. Verderop in het boek speelt ook de nooit opgehelderde verdwijning van Vesla Mortensen een rol. En uiteindelijk komen deze twee verhaallijnen dramatisch bij elkaar.

De Rouwmantel is een spannend boek, waarin de verdenking telkens verschuift. Maar als geoefend lezer weet je natuurlijk dat de eerste verdachten het niet zijn, ondanks de aanwijzingen. De twist is niet erg verrassend, want in je achterhoofd zie je die al een beetje aankomen. Dat betekent dat het boek niet super spannend is. Het is een goed verhaal, maar daar houdt het mee op.

En van de schrijfstijl van Unni Lindell moet je houden. Ze is erg beschrijvend en maakt ook vaak gebruik van koppelingen die geen direct verband hebben, zoals “Ze hoorde geluiden die geen taal hadden”. Ik vind het een beetje een flauwekul zin, immers geluiden hebben geen taal (normaliter). Bloemrijk dus, maar ook wel weer met een eigen charme.

Al met al vind ik De Rouwmantel iets minder sterk dan voorgangers als Dromenvanger of Het Dertiende Sterrenbeeld.

Unni Lindell – De Rouwmantel (Sørgekåpen) – 2005
Uitgeverij Signatuur
Vertaling: Carla Joustra en Janke Klok

Net gelezen: “Schemerspel” van Arnaldus Indridason

SchemerspelJullie hebben het wel gemerkt, HW is na een best wel lange periode weer aan het lezen geslagen. Nieuwe boeken en oude, die nog op de stapel liggen, alles door elkaar heen. Maar met één kenmerk, het zijn voornamelijk thrillers, detectives e.d. Spanning zit er praktisch overal in, met hier en daar natuurlijk de uitzondering.

Zo las ik onlangs het nieuwste boek van de IJslandse meesterschrijver Arnaldur IndridasonSchemerspel geheten.

1972. Reykjavik, hoofdstad van IJsland. Bobby Fischer en Boris Spassky staan op het punt om met te beginnen met hun inmiddels fameuze strijd om het wereldkampioenschap schaken. De Koude Oorlog speelt mee, de strijd tussen de VS en de Sowjet Unie. Goed tegen kwaad. Tegen deze achtergrond speelt Schemerspel zich af.

Midden in deze drukte en chaos, Reykjavik loopt over van de buitenlanders, wordt de jonge scholier Ragnar in een bioscoop vermoord. Het is volstrekt onduidelijk waarom dit is gebeurd. Er lijkt geen enkel motief.

Marion Briem leidt het onderzoek en niet de vaste hoofdpersoon in Indridason’s boeken, de immer droevig gestemde Erlendur. Marion komt in de andere boeken voor als de oudere collega, die inmiddels al met pensioen is. Maar omdat dit verhaal zich in 1972 afspeelt, is ze hier nog een viefe vijftiger.

Indridason beschrijft het recherchewerk stap voor stap, in zijn bekende sobere schrijfstijl. En beetje bij beetje wordt duidelijk wat zich in de bioscoop heeft afgespeeld, en vooral waarom. Daar tussendoor speelt het levensverhaal van Marion zelf. Waarom is ze geworden wie ze is, ook dat wordt langzaam duidelijk. Naar het eind toe neemt de spanning langzaam toe en dan blijkt ook dat er een politieke achtergrond is.

Zoals alle boeken van Indridason is dit weer een prettig leesbaar boek. Het verhaal wordt duidelijk, maar redelijk traag verteld (niet geschikt dus voor lezers van flitsende misdaadboeken), maar je kunt wel genieten van het ingetogen taalgebruik. Geen weidse omschrijvingen, maar gewoon rechttoe rechtaan. Ik hou daar wel van.

Arnaldur Indridason – Schemerspel (Einvigid) – 2011
Uitgeverij Q
Vertaling Adriaan Faber (2013)

Net gelezen: “Het Pantserhart” van Jo Nesbø

Het pantserhartHarry Hole is terug en hoe! Daarmee begint Het Pantserhart van de Noorse thrillerschrijver Jo Nesbø. Na de verschrikkelijke en angstaanjagende ervaringen in De Sneeuwman, waarbij de seriemoordenaar wel erg persoonlijk werd, is Harry Hole van de aardbodem verdwenen.

Maar omdat er in Noorwegen twee vrouwen worden vermoord, die beiden in hun eigen bloed zijn verdronken, besluit hoofdinspecteur Gunnar Hagen dat Harry Hole heel erg nodig is. Dus wordt rechercheur Kaja Solness richting Hongkong gestuurd om Hole op te sporen en terug te brengen. Hole is inmiddels verslaafd aan allerhande zaken, van opium tot gokken.

Uiteindelijk lukt het Kaja om Hole mee te krijgen in het vliegtuig, richting Oslo. Waar inmiddels al een derde moord is gepleegd. Hebben deze moorden een verband. Ogenschijnlijk staat alles los van elkaar, maar uiteindelijk denkt Harry een samenhang te zien.

Het verhaal meandert van Oslo naar Stavanger en het Noorse hooggebergte, maar Harry komt voor zijn onderzoek ook in Goma (Congo) en Leipzig. Er volgen nog veel meer moorden, die leiden tot een strijd tussen de afdeling Geweld van de Oslose politie en de nationale recherche onder leiding van hoofdinspecteur Bellmann.

Daarnaast heeft Harry het moeilijk met zijn doodzieke vader. En met Kaja, die langzaam verliefd op hem wordt.

Het Pantserhart is opnieuw een uitstekende thriller van Jo Nesbø. Het verhaal zit vol met plotwendingen, waardoor je telkens iemand als mogelijke nieuwe dader in het oog krijgt. De uiteindelijke ontknoping is misschien iets te overdreven, op de rand van een vulkaankrater in Afrika. Desalniettemin ben ik al weer benieuwd naar zijn vervolgen in de Harry Hole reeks, De Schim en Politie.

Jo Nesbø – Het Pantserhart (Panserhjerte) – 2009
Uitgeverij Cargo
Vertaling Annelies de Vroom

Vakantiedag 4: Midi, zon en Singelpark

Vakantiedag 4 was dinsdag. Opnieuw een, zoals de weerman het zo treffend zegt, “zomerse dag”. Met andere woorden, het was warmer dan 25ºC en in de zon is dat behoorlijk warm, dat kan ik u verzekeren.
Op het programma stond een fietstocht naar Kasteel Keukenhof in Lisse vanwege de beeldententoonstelling Hof van Appel en Cobra Buiten. Maar na een ontbijt in de tuin besloten HW en eega toch maar om af te zien van die 20 km op de fiets. Te warm, komt wel een andere dag.
Vanwege de warmte was het alternatief lekker rustig niets doen, of zo goed als niets. Rond het middaguur liepen we door het Plantsoen en over het Rapenburg naar Café Midi, naast het Museum voor Volkenkunde, voor een lekkere lunch. Dit zaakje, klein maar fijn, behoort tot de top van de Leidse lunchgelegenheden. Uitstekende broodjes, mediterraan van aard, en heerlijke koffie voor een normale prijs. Een aanrader, mocht u nog eens op zoek zijn naar lekkere lunchbroodjes. Lees verder Vakantiedag 4: Midi, zon en Singelpark

Net uitgelezen: “De Noodkreet in de Fles” van Jussi Adler-Olsen

Het derde deel alweer in de Serie Q van de Deense thrillerauteur Jussi Adler-Olsen. En het moet gezegd, onze Deense vriend wordt steeds beter. Zijn verhalen worden meer en meer ingebed in een maatschappelijke context, die steeds realistischer aandoet.

En dat alles onder de inspirerende leiding van de onverbeterlijke inspecteur Carl Mørck, nog steeds geplaagd door een schuldgevoel vanwege een eerdere zaak waarbij één collega omkwam en zijn beste vriend/collega verlamd raakte. Uiteraard bijgestaan door zijn mysterieuze assistent Assad, wiens achtergrond volstrekt onduidelijk is, en Rose (of toch haar zuster Yrsa).

Vanaf de eerste bladzijde worden we ingeleid in het verhaal. Twee jongens zitten opgesloten in een oude houten loods aan zee, vastgeketend en geboeid. De oudste weet een fles te ontkurken en daar een papieren ‘noodkreet’ in te proppen, geschreven met het bloed van zijn vingertop. Dan gooit hij de fles in het water onder de loods.  Lees verder Net uitgelezen: “De Noodkreet in de Fles” van Jussi Adler-Olsen

Net uitgelezen: “De Fazantenmoordenaars” van Jussi Adler-Olsen

De Fazantenmoordenaars is het tweede boek van de Deense schrijver Jussi Adler-Olsen in zijn Serie Q. Deze serie begon met De vrouw in de kooi. Q is de afdeling Onopgeloste Zaken van de Kopenhaagse politie en wordt geleid door brigadier Mørck, een eigengereid heerschap die met zijn afdeling naar de kelder is gedirigeerd. Hij wordt geholpen door Assad, die ergens uit het Midden Oosten komt, maar waarvan niemand de achtergrond kent. En dan is er ook nog Rose, een assistente die zich punkzwart uitdost.

De Fazantenmoordenaars gaat over een groep, die voor het plezier mensen half of helemaal dood slaat. Zo maar, voor de kick. Deze groep is daar tijdens de kostschooltijd mee begonnen en de groepsleden behoren nu tot de maatschappelijke top van Denemarken. Toch gaan ze nog gewoon door met hun misdaden, maar door hun maatschappelijke status blijven ze buiten schot. Totdat Mørck hen op het spoor komt als hij een onopgeloste zaak van twee kapot geslagen tieners uit de jaren 80 onder ogen krijgt. Lees verder Net uitgelezen: “De Fazantenmoordenaars” van Jussi Adler-Olsen