Tagarchief: dieren

Nog 4 dagen AquaHortus

banneraquahortusTot en met 27 september kun je nog in de Leidse Hortus botanicus terecht om daar te genieten van de AquaHortus 2015.

De AquaHortus is een immens grote tentoonstelling van aquaria en terraria. Er staan, zowel binnen als buiten, meer dan 500 grote en kleine bakken met vissen, reptielen, planten en nog veel meer. Je komt eigenlijk ogen te kort om alles te kunnen zien. Een middagje is veel te weinig om zo veel te kunnen zien.

Organisator is de LATV de Natuurvriend, die reeds in 1933 voor het eerst in de Hortus exposeerde. Omdat deze vereniging dit jaar het 85-jarig bestaan viert en de Hortus 425 jaar bestaat, heeft men met behulp van vele andere partijen een grootse tentoonstelling te organiseren.

Ik was afgelopen dinsdag op bezoek en ga deze week zeker nog een keer kijken. Voor het te laat is. Vind je vissen, leguanen en kikkers mooi en interessant, kom dan nog gauw een kijkje bij deze kleurrijke dieren nemen. Het kan nog tot en met zondag.

Hieronder een paar plaatjes vanuit de kassen.

IMG_0511

IMG_0514

IMG_0512

IMG_0513

 

LIFF dag drie: Nick Cave en de witte god #leidenIFF

De derde dag al weer, van de negen dagen Leiden International Film Festival. Hoewel de temperaturen buiten slinken, blijft het binnen in de gezellige zalen van Trianon en Kijkhuis aangenaam warm. Niet alleen door de verwarming maar ook door de kwaliteit van het gebodene. Zo zagen HW en eega deze derde dag twee toppers voorbij komen.

20 000 Days on EarthFilm 7: 20.000 Days on Earth

20.000 Days on Earth is een documentaire over Nick Cave, gemaakt door het visuele kunstenaarsduo Iain Forsyth en Jane Pollard. Dit duo werkt al langer samen met Nick Cave, maar is ook bekend door andere muziekfilms. Deze docu won de regieprijs voor beste documentaire op het Sundance Festival. Het juryrapport vermeldde o.a. dat “de film twee heel verschillende kunstvormen, film en documentaire, uit elkaar haalt maar dat tegelijkertijd niets verdwijnt van de werkelijkheid of de magie van het onderwerp, Nick Cave dus.

De film begint met het ontwaken van Nick thuis, in bed. Het is de 20.0000ste dag van zijn leven. We zien hem bezig, zowel thuis in Brighton, als bij zijn collega muzikant Warren Ellis, die ook een van zijn bandleden is. We zien Nick in de auto in gesprek met wat andere mensen, we zien hem in het archief waar enkele mensen bezig zijn met het vastleggen van zijn verleden. We zien hem samen met Kylie Minogue, fellow Australian. We zien Nick zelfs op de bank bij zijn therapeut. We zien hem aan het werk tijdens repetities, maar ook thuis worstelen met nieuwe teksten.

Kortom, we zien een deel van het leven van de huidige Nick Cave. Muzikant, echtgenoot, vader van een tweeling, familieman. Dit alles in documentaire stijl, waarbij duidelijk is dat sommige scenes zijn geëensceneerd.

Daarnaast zien flarden van optredens, waarbij vooral de afsluiter een magische mix is van oude en nieuwe opnamen. De muziek speelt door en de filmbeelden zijn exact op het ritme gemonteerd, een memorabel moment.

Als je van Nick Cave houdt of van muziekfilms in het algemeen, dan is 20.000 Days on Earth een absolute aanrader. Als je van een interessante film over een muzikant houdt, dan is dit ook een aanrader.

Mijn waardering: een 8.

20.000 Days on Earth
Regie: Iain Forsyth en Jane Pollard
Met: Nick Cave, Susie Bick, Warren Ellis en Darian Leader
Duur: 97 minuten
IMDB waardering: 7.8

White God 2Film 8: White God

De 13-jarige Lili heeft zich ontfermd over Hagen, een mooie lieve hond. Geen rashond, maar een kruising van een labrador en een sharpei. Haar moeder moet echter voor werk naar Australië en dan moet Lili bij haar vader logeren. Deze wil geen hond in huis en dus wordt Hagen uit de auto gezet, tot grote ontzetting van Lili. Inmiddels weten we ook, dankzij een valse buurvrouw, dat het stadsbestuur alle bastaardhonden wil registreren en loslopende exemplaren wil vangen.

Wat volgt is een zoektocht van Lili naar Hagen, die inmiddels in handen is gevallen van een criminele hondenfokker. Deze leidt Hagen op tot vechthond en tijdens het eerste gevecht bijt Hagen zijn tegenstander dood. Geen leuke scenes voor de hondenliefhebber. Uiteindelijk wordt Hagen door de hondenvangers gevangen en in het asiel opgesloten, afdeling “Dodelijke injectie” omdat hij bijtgedrag vertoont en dus niet lief en meegaand is.

Wat daarna volgt is een opstand van de opgesloten honden. De beheerster van het hondenasiel wordt aangevallen, net als een paar hondenvangers. Daarna volgt een soort van wraaktocht door Boedapest, waarbij Hagen wraak neemt op de mensen die hem hebben mishandeld. Uiteindelijk komt hij tegenover Lili te staan. Hagen gedraagt zich agressief tegenover haar, maar als ze op haar trompet gaat spelen herkent hij haar en gaat liggen. Net als alle andere volgelingen/honden.

Zo op het oog een aparte film over de liefde van een meisje voor haar hond, een liefde die alles kan overwinnen. En veel kijkers zien de film ook op deze manier. Dat kon ik merken aan de reacties na afloop, waarbij men de film wel aardig vond, maar toch ook vreemd.

Persoonlijk was dit tot nu toe echter mijn hoogtepunt van het filmfestival. Want vervang de honden door menselijke bastaarden (vluchtelingen, zigeuners, immigranten, illegalen) en de film krijgt ineens een totaal andere betekenis. Met deze film maakte regisseur Kornél Mondruczó een indrukwekkend statement tegen de Hongaarse situatie, waarin steeds minder plaats is voor democratie en burgerlijke gelijkheid. Hij doet dit op een unieke manier aan de hand van een roedel honden. Geweldige film, die iedereen moet zien! Prima gespeeld en met verbluffende staaltjes van honds acteerwerk.

Mijn waardering: een 9.

White God
Regie: Kornél Mondruczó
Met: Zsófia Potta, Sandór Zsótér en niet te vergeten de honden Body en Luke.
Duur: 119 minuten.
IMDB waardering: 7.1

White God

 

Poes zoekt gemak

Poes.jpgEerder berichtte ik over onze poes, die op oude leeftijd ineens verdwenen was en die weken later op een heel andere plek door een auto werd aangereden en overleed.

Een poes laat dan een open plek na. Ineens is dat vertrouwde element uit je huis verdwenen. En dus hebben we een nieuwe poes in huis genomen. Uiteraard afkomstig uit het dierenasiel.

Dit keer een ‘schildpad’ en nog jong, zo’n twee jaar. Dit beestje doet heel anders dan onze vorige poes. Zo loopt ze over de schutting, jaagt allerlei andere poezen uit de tuin (“het is stil in de tuin”) en zo vond ze tijdens de warme zomerdagen ook een heel uniek plekje bij de buren, een ‘schommelplekje’. We geloofden onze ogen niet toen we haar daar zo zagen liggen, heel relaxt.

O, en ze heeft Peppie.

Beelden in Leiden 2: Tom Claassen – Zonder Titel (Hond)

Het tweede beeld dat in de Beelden in Leiden-reeks aan de orde komt is van Tom Claassen. De 47-jarige Claassen is inmiddels een bekend kunstenaar, wiens werk in gerenommeerde musea in binnen- en buitenland is geëxposeerd. Misschien ben je wel eens één van zijn bekende werken tegengekomen. Zoals Olifanten langs de A27/A6 bij Almere of Sitting Men op Schiphol.

Bij Beelden in Leiden staat een bronzen werk uit 2006, Zonder Titel (Hond).

Wat is het?

Daarover kan geen misverstand bestaan, want het is een hond, hoe je het ook wendt of keert. Een netjes zittende hond, klaar voor….. Met een fraaie staart achter zich.

Lees verder Beelden in Leiden 2: Tom Claassen – Zonder Titel (Hond)

Wat gebeurde 21 maart 2013

poesWat gebeurde er in de vroege ochtend van donderdag 21 maart 2013. Om precies te zijn tussen ongeveer 4.00 en 6.30 uur, in de omgeving van de Rijnstraat en Haverstraat in Leiden. Tussen die uren verdween namelijk onze poes. Zo maar, ineens en volledig. En sinds dat tijdstip hebben HWE en eega niets meer van de poes gehoord of gezien.

Wat is er die ochtend gebeurt. Normaliter bleef ze altijd binnen een radius van max. 100 meter van haar huis. Ze liep de tuin uit door een smal gangetje, keek in de Haverstraat wat om zich heen en begaf zich af en toe naar de hoek met de Rijnstraat. Ook het stukje Rijnstraat tussen Haverstraat en Gorterstraat wilde ze wel eens verkennen, maar verder ging ze eigenlijk nooit. De andere kant, richting pleintje, liep ze nooit op. Althans, daar hebben wij haar nooit gezien.

Wat is er die ochtend gebeurt. Heeft een hond haar opgejaagd en is ze hard weggerend. Daardoor de weg kwijt geraakt, verloren geraakt. Of is ze ergens in gekropen waar ze niet meer uit kon, een openstaande deur, schuur. Of is ze gewoon zo maar pardoes overleden, ze was al zo’n 16 jaar oud.

Het kan allemaal. Ze vertoonde wat kenmerken van een beginnende dementie. Dat kan betekenen dat ze de weg naar huis niet meer kan terugvinden. Het kan, allemaal. Onze buurvrouw vertelde dat ze daar twee weken eerder voor het raam zat, zoals ze altijd bij ons voor het raam zat als ze naar buiten wilde. Dat duidt er op dat ze het verschil niet meer zag. Want onze buurvrouw heeft een echt gesloten tuin, met een flinke schutting. Kennelijk kon ze die tuin wel binnen, maar wij hebben haar nooit over een schutting zien klimmen. Hoe kan dat dan?

We hebben de hele buurt, deur aan deur, geïnformeerd met een A4. Voorzien van deze mooie foto. Maar daar kwam geen reactie op, van niemand. Anders dan “Heeft u de poes al terug?” En nee moesten we dan antwoorden, ze is nog niet terug.

En ondertussen, zo’n anderhalve week verder, hebben wij de moed langzaam opgegeven dat we haar nog terugzien. Geen bericht bij het dierenasiel, geen bericht bij de dierenambulance. Helemaal niets, zo maar verdwenen van de wereld.

Resteren de hele fijne herinneringen van 16 jaar aan een hele fijne vriendelijke poes, die gek was op alle mensen, jong en oud. Die ‘s-nachts voor het slapen gaan even tussen de kussens kwam liggen om aangehaald te worden. Die ’s avonds altijd bij eega op schoot wilde liggen en als eega op de bank een boek las daar dan in ieder geval dicht tegenaan wilde liggen. Een poes die rond half zeven naast haar bakje ging zitten, want dat moest dan wel gevuld worden. Een poes die nooit ziek was. Een poes ook, die ook op latere leeftijd af en toe nog heel wild kon spelen. Een poes, die met enig geweld de trap af denderde, en passant een aantal kralenkettingen wegslaand. Een poes die aandacht vroeg en daar ook aandacht voor terug gaf.

Een poes die nu weg is, misschien nooit meer terug komt. En dat zorgt voor pijn en verdriet. Zo is het.

Hondenliefhebbers, verras je hond!

Heb je thuis een hele lieve hond en verdient deze hond in deze tijd van Sinterklaas en de Kerstman ook een cadeautje. Bouw dan eens een uniek huisje voor je hond.

Op de website van Architecture for Dogs vindt je een aantal prachtige voorbeelden van hondenhuisjes, ontworpen door gerenommeerde architecten en ontwerpers.

Hiernaast zie je het Beagle huisje, ontworpen door het Rotterdamse architectenbureau MVRDV. Lees verder Hondenliefhebbers, verras je hond!

Vakantiedag 18: fietsen, heuvels en Epke

Dinsdag 7 augustus was al weer vakantiedag 18. Na een lekkere nachtrust en een goed ontbijt in AC Hotel Holten besloten HW en eega om vandaag eens een goede fietstocht te gaan maken. Hoewel het weer niet super was, bewolkt en een stevige wind, gingen we naar Jan Stam Fietsverhuur voor een paar goede toerfietsen.

Eigenlijk was het onze bedoeling om naar de beeldentuin van Kasteel Nijenhuis in Heino te fietsen, maar gelet op het weer besloten we om onderweg een beslispunt in te lassen. Want Heino was 35 km heen en 35 km terug, dus ruim vier uur fietsen. En dan ook nog een paar uur beelden kijken zou misschien wel krap worden.
Maar niet getalmd en fluks de fietsen bestegen. We fietsten over de Wullenberg en de Holterberg door het Sikkelbos en de Rietslenk naar Nijverdal. Van knooppunt naar knooppunt (die we van tevoren hadden opgeschreven). Bij Nijverdal raakten we het spoor even bijster, maar snel genoeg vonden we de weg naar de Hellendoornseberg en gingen we langs Hellendoorn verder tot halverwege Lemele.  Lees verder Vakantiedag 18: fietsen, heuvels en Epke

Vakantiedag 14: klussen, kranten en spelen

Na de Zomernip van donderdag 2 augustus was de dag er na, vakantiedag 14, vooral bedoeld om bij te komen. Immers, de rijkelijke besprenkeling van de diverse hapjes had wel zijn sporen achtergelaten. Maar dat geeft weer een kans aan andere dingen, zoals een paar kleine klusjes in en rond het huis.

Allereerst moesten, in opdracht van eega, aan de voorgevel plantgeleiders worden opgehangen voor de blauwe druif, die anders nogal wild opgroeit (doen blauwe druiven altijd :-)). Ladder uit de schuur, boormachine in de aanslag en hoppa, boren maar.

Daarna was het tijd voor het vogelhuisje, dat achter het huis moest worden opgehangen. Hopelijk zien we daar de komende tijd de meesjes of vinkjes een plekkie zoeken. Dat lijkt ons leuk, een beetje vogeldrukte om het huis. Dat hadden we vroeger in Hazerswoude ook.

Toen alle klusjes achter de rug waren, was er tijd om wat te doen aan de achterstallige kranten. Inmiddels loop ik ongeveer een week achter met het lezen van de krant en dat hoort niet. Overigens wil ik altijd veel te veel lezen, maar dat doe ik zelf.

And last but not least weer voor de buis, voor de Olympische Spelen. Halve finale van Ranomi en de 10 km voor vrouwen. Succes voor Ranomi en de 10 km bleek een spannende aangelegenheid. En zo kwam er een einde aan weer een vakantiedag, nr. 14.

Vakantiedag 5: Geiten, zon en fietsen

Vakantiedag 5 was de woensdag. Uiteraard weer met als uitgangspunt om naar Kasteel Keukenhof te fietsen voor de Hof van Appel en Cobra Buiten. Vroeg ontbeten in de tuin en toen op de fiets geklommen. Maar ergens in Leiden dachten HW en eega “het is toch wel erg warm om helemaal naar Lisse te fietsen” en dus werden de sturen bijgedraaid en werd Boerderij ’t Geertje in Zoeterwoude het te bereiken doel.

Boerderij ’t Geertje ligt achter Zoeterwoude-Dorp, dicht tegen Zoetermeer aan. Het is ooit begonnen als een dierenboerderij, maar langzamerhand is er een boerenwinkel bijgekomen en uiteraard een horecafunctie. Je kunt er ook kano’s en roeiboten huren, waarmee je de Noord-Aa op kunt. Een mooie omgeving en tot onze verbazing was het ook best wel druk. Na de geitjes, biggetjes en andere diersoorten te hebben bekeken, even in de schaduw uitgepuft en vervolgens weer op de fiets terug. Dit keer via Stompwijk en Vlietland weer terug naar huis, 24 km op de teller. Wat is dat toch lekker, ontspannen rondfietsen door het mooie Hollandse landschap.

Thuis aangekomen bleek er al weer geboekt te kunnen worden voor de Restaurantweek. Dat heb ik dus maar onmiddellijk gedaan. Restaurant Floris V mag zich 31 augustus opmaken voor de komst van HW en eega. Wij zijn erg benieuwd naar de prestaties van de Voorschotense keukenbrigade, in het prachtige Ambachts-Baljuwhuis hartje dorp.

Daarna was het weer tijd voor een bestuursvergadering, ‘boardmeeting’ voor de goede verstaander, van Beelden in Leiden. Hoewel de tentoonstelling bijna is afgelopen, moet er nog veel werk verzet worden in verband met de afsluiting. Uiteraard nog de slotbijeenkomst met de uitreiking van de Publieksprijs, maar ook het verwijderen van alle beelden is een hele klus. Zondag 29 juli is de laatste dag van de tentoonstelling, dus als u die nog niet heeft gezien, het kan nog!

De dag afgesloten met een paar bestuursleden op het gezellige terras van De Twee Spieghels, het befaamde Leidse jazzcafé vlakbij de beeldententoonstelling. Kortom, een mooie dag in de eerste vakantieweek.

De Zilker Duinen

Anderhalve week geleden was het weer eens tijd om even de benen en de voeten te strekken. Waren we een aantal weken geleden het gebied van de Amsterdamse Waterleidingduinen binnen getrokken bij Vogelenzang, bij het beroemde pannenkoekenhuis, dit keer besloten we om de ingang bij De Zilk te nemen.

Lees verder De Zilker Duinen