Tagarchief: documentaire

A Trip Down Memory Lane: My Generation

Een paar weken geleden zag ik de documentaire “My Generation” in het Kijkhuis. Het is een heerlijke documentaire voor mensen, geboren in de jaren 40 en 50. De documentaire geeft een beeld van het Engeland van de jaren 60 en de grote culturele veranderingen, die er toen plaatsvonden.

De opkomst van de Amerikaanse rock ’n roll, onmiddellijk gevolgd door de Britse beatbandjes onder aanvoering van de Beatles en de Rolling Stones. En de grote veranderingen op modegebied, zoals de minirok. Wie kent Twiggy niet.

Ook de kapperswereld maakte een revolutie door. Het lange haar bij jongens en mannen kwam op, een kapper als Vidal Sassoon werd een beroemdheid meet zijn asymmetrische kapsels.

Er ontstond een nieuwe jongerencultuur van twintigers en tieners, die zich niet meer door hun ouders lieten voorschrijven wat en hoe te doen / gedragen.

De bekende acteur Michael Caine liep al jaren met de gedachte rond om deze veranderingen eens in een documentaire te vatten, zonder direct academisch alles te willen vatten en verklaren.

Daardoor is deze documentaire licht verteerbaar, zit vol met prachtige beelden en schitterende muziek. Kortom, genieten van al het fraais.

De docu draait nog in verschillende filmhuizen in den lande. Check even bij film.nl waar precies.

Hieronder de trailer voor een aardige indruk.

@LeidenIFF dag zeven: La French / Station to Station

La FrenchFilm 13: La French (The Connection)

“The Connection (La French)” is een thriller die zich in de jaren ’70 en ’80 in Marseille afspeelt. Zoals de titel al doet vermoeden is het een soort Franse tegenhanger van het legendarische “The French Connection”.

In de jaren ’70 ontwikkelde Marseille zich tot de belangrijkste doorvoerhaven van heroïne richting New York, tot grote ergernis van de Amerikanen.

Justitie in Marseille maakte er niet zo veel werk van, de corruptie tierde welig. Maar daar komt een eind aan als er een nieuwe onderzoeksrechter wordt benoemd, Pierre Michel (Jean Dujardin). Hij ontdekt dat er bijna niets bekend is over de misdaad en begint fanatiek aan zijn klus. Daarbij zoekt hij de randen van het wettelijke op.

De grote baas van de onderwereld is Gaëtan ‘Tany’ Zampa (Gilles Lellouche). Hij is de absolute alleenheerser, maar als de rechter met zijn pookje in het vuur stookt, ontstaat er onrust onder de adjudanten van Zampa. Uiteindelijk vertaalt zich dit in een heuse bendeoorlog met vele slachtoffers. Een van de opstandige adjudanten is Le Fou (Benoît Magimel), die doorzeefd in het ziekenhuis beland maar op grote schaal wraak gaat nemen. Een en ander gaat ten koste van de doorvoer naar New York en dus ook van de inkomsten.

“The Connection (La French)” is een klassieke thriller qua opbouw. Er is een duidelijk onderscheid tussen de goeden en de slechten en we weten ook al hoe een en ander afloopt. Jammer is dat de spanningsboog halverwege wegzakt. Dat komt doordat de film eigenlijk iets te lang duurt. Een half uur korter en de film was zeker spannender geweest.

Prima acteurs, goede dialogen, zorgen voor een goede sfeer.

Mijn waardering: een 6.5

Regie: Cédric Jimenez
Met: Jean Dujardin, Gilles Lellouche en Féodor Atkine

Duur: 135 minuten
IMDb waardering: 7.1

 

Station To StationFilm 14: Station to Station

24 dagen aan boord van een trein op een reis van 6500 kilometer, van New York naar San Francisco. Een trein, ontworpen als een kinetische lichtsculptuur. Een cross-country conceptueel kunstproject, waarvan een film is gemaakt die bestaat uit 62 korte films van één minuut elk.

Regisseur is Doug Aitken, een bekend Amerikaans installatie- en videokunstenaar.

De film begint met een vertrekkende trein, die door middel van LED-lampjes prachtige lichtbeelden kan maken. Het is een fantastisch gezicht deze trein door het landschap te zien rijden.

Maar daarna krijgen we de korte filmpjes van een minuut. En daar begint de schoen te wringen. Want deze filmpjes hebben geen enkele band met elkaar of met het geheel. We krijgen allerlei rockbandjes te zien, afgewisseld met andersoortige muziek en hier en daar wat lichtkunst. Of wat gefilosofeer in een treinwagon. Voorbeeld: Cat Power, een prima zangeres, zingt een liedje met gitaar. Daarna zien we haar zittend in een soort grot, een beetje tokkelend op haar gitaar. Wat doet ze daar, waarom zit ze daar?

Kortom, een aaneenschakeling van clips, een soort van ouderwetse MTV. Ongetwijfeld leuk voor de mensen die er aan hebben meegewerkt, maar voor mij een volstrekt overbodig soort documentaire.

Mijn waardering: een 3.

Regie: Doug Aitken
Met: Beck, Jackson Browne, Patti Smith, Cat Power, e.a.
Duur: 71 minuten
IMDb waardering: 6.1

20 Feet from Stardom, Oscarwinnende docu over echte liefde voor muziek

20 Feet from Stardom20 Feet from Stardom is de Oscarwinnende documentaire over het leven van de achtergrondzangeressen. Morgan Neville, die al vele muziekdocu’s op zijn naam heeft staan, tekende voor de regie.

20 Feet from Stardom is een pareltje voor de muziekliefhebber. We zien het ontstaan van het fenomeen, nadat in de jaren 50 achtergrondkoortjes voornamelijk werden bestonden uit blanke dames die keurig netjes de bladmuziek volgden. Emotie of beweging was uit den boze. Dit soort muziek paste helemaal niet in de zwarte traditie van koorzang in de kerk. Daarin was emotie juist belangrijk.

En zo kwam de rauwe zwarte toon in de achtergrondzang terecht, te beginnen met Darlene Love & the Blossoms. Maar ook Merry Clayton stond aan de wieg van een nieuwe muziekinvulling. In deze docu komen deze twee dames veelvuldig aan het woord, net als Lisa Fischer, Tata Vega, Claudia Lennear (van de Ikettes), de Waters Family en van recenter datum Judith Hill.

20 Feet from Stardom Darlene LoveWe horen van de grote sterren, zoals Ray Charles, Stevie Wonder, Mick Jagger, Sting en Bruce Springsteen, wat de waarde is van deze topzangeressen die achter hen staan. Wat zou Gimme Shelter van de Stones zijn zonder de schitterende vocals van Merry Clayton, die Mick Jagger gewoon wegblaast met haar stem. En wat te denken van Young Americans van David Bowie, waar het koortje vrolijk meekweelt en Bowie de soul induikt (weet je nog “I heard the news, oh boy”). Of Lou Reed’s Take a Walk on the Wild Side zonder dat beroemde koortje “and the coloured girls sing…. do do the do do the doooo…”

20 Feet from Stardom Merry ClaytonWe zien prachtige oude opnames uit de jaren 60 en 70. We zien de strijd om het bestaan, wil je altijd een achtergrondzangeres blijven of wil je de 20 meter van het sterrendom afleggen. We zien dat de meesten er niet in slagen om een eigen carrière als solo-artiest op te bouwen, terwijl ze vaak beschikken over de allerbeste stem. De waardering van de vakbroeders en -zusters is groot, maar net die ene stap….., die blijkt onmogelijk. En wat overblijft is de schaduw van de ster.

Bij vlagen hartverscheurend, bij vlagen pijnlijk, maar bovenal genieten van geweldige stemmen.

Mijn waardering: een 8½.

Hieronder nog de trailer en een korte video met Merry Clayton en Mick Jagger (indrukwekkend). Kijken en genieten!!!

20 Feet from Stardom
Regie: Morgan Neville
Met: Darlene Love, Claudia Lennear, Lisa Fischer, Tata Vega en vele anderen.
Duur: 91 minuten
Oscar 2014 voor beste documentaire
Gezien op Film1 Sundance
Te koop als DVD, o.a. bij Bol.com

 

 

 

Ontdekking: Indiaanse hymnen en hun oorsprong

thismaybethelasttimeGisteren zag ik bij toeval een documentaire, This May Be the Last Time geheten. Deze docu ging volgens de aankondiging over de vermissing van een indiaan in 1962, nadat hij met zijn auto van een brug af was gereden.

Maar een belangrijk deel van de film ging over de muziek van de Seminole- en Creek indianen. In het bijzonder de hymnen, die werden gezongen bij begrafenissen en andere belangrijke gebeurtenissen.

Deze hymnen dreigen langzaam uit te sterven doordat steeds minder indianen deze liederen kennen.

Door een studie aan de Yale Universiteit kwam naar voren dat deze liederen als twee druppels water leken op liederen uit de Schotse hooglanden en op liederen van negers uit Alabama. Het waren gedragen liederen, voortkomend uit een christelijke traditie. De Seminole indianen waren al in de 19e eeuw gekerstend en zij zongen sindsdien hun hymnen, altijd in de traditionele taal.

Deze documentaire laat deze ontdekking zien, steeds afgewisseld met het verhaal van de verdwenen man. Het is een mooie docu, die je zeker niet moet laten voorbij gaan als je de kans krijgt om hem te zien.

Hieronder een mooie trailer.