Tagarchief: eten

Het land achter de mergelgrotten

Ruim een maand waren eega en ik in het land achter de mergelgrotten, oftewel Belgisch Limburg. Om precies te zijn, we verbleven in Kanne. Vlak achter Maastricht, maar net in Belgenland. De reden was dat ik dat ik dat weekend verslag moest doen van de voetbalwedstrijd SV Meerssen – Alphense Boys. Een goede reden dus om een paar dagen eerder naar het zuiden af te reizen.

Tot Eindhoven volgden we de gewone NL autoweg, maar vanaf dat punt besloten we om een alternatieve route te volgen door de Belgische Kempen. Een mooi glooiend natuurgebied met her en der de beroemde Belgische hobbelwegen. Af en toe onverwacht druk verkeer, vooral vrachtwagens, en soms bijna geheel verlaten wegen. Het laatste stuk, door de gemeente Lanaken, was ook typisch Belgisch. Een drukke vierbaansweg dwars door de bebouwde kom. Moet kunnen, zouden de Belgen zeggen.
Aangekomen in het kleine dorpje Kanne bleek ons hotel Limburgia een rustiek hotel, gerund door een familie (man, vrouw, oma). Een snel rondje door het dorp leerde dat er een mooie patisserie zat en een paar echte dorpscafé’s. Na ons rondje gingen we voor een koffie en een alcoholvrij biertje zitten bij “Kanne & Kruike”. Wat opviel was dat er vooral oudere mensen zaten, wat de vraag opriep of dit typisch Belgisch is of dat alle jongeren inmiddels uit het dorp verdwenen waren. Een prettig café zonder luide muziek, waar je bij het biertje uiteraard een bakske met pinda’s krijgt.
Daarna voor het diner naar het hotel, waar een eenvoudige doch voedzame maaltijd werd geserveerd. Carpaccio vooraf, steak van de lende met grotchampignons (jawel…) als hoofdgerecht en koffie toe. Waarna het tijd was voor een verkwikkende slaap.
Na een eenvoudig doch stevig ontbijt werden de wandelschoenen aangetrokken en begaven we ons op pad voor een verkenning van de omgeving. Rust alom, veel groen, een snel stromend beekje (de Jeker), veel groene heuvels en gelegen aan het Albertkanaal, de verbinding tussen Luik en Antwerpen. En niet te vergeten de St. Pietersberg en chateau Neercanne. Een prachtig wandelgebied, waar je in alle rust kunt wandelen door bos en weide, langs grotten, vergane glorie, kapellekes met Mariabeelden en waar je bijna niemand tegenkomt.

Na de wandeling was het aan het eind van de middag tijd om af te reizen naar Maastricht. Daar hadden we voor een diner gereserveerd bij Brasserie Keizer, vlak naast de basiliek van St. Servaas. Een hele prettige eigenaar, waar ik een leuk gesprek mee heb gevoerd over een bepaald schilderij en over hoe hij in Maastricht verzeild is geraakt na een lang verblijf in Frankrijk.  De inrichting van de brasserie is vriendelijk met veel kunst aan de muur en het eten was prima-de-luxe. Een vitello tonnato vooraf, de vis van de dag was heilbot en een crème brûlee als afsluiter. Waarna we via een avondlijk genoeglijk Maastricht terugkeerden in het knusse Kanne.

Na deze dag was het tijd om weer eens op te stappen. Het voetbal in Meerssen lonkte. Natuurljk kwamen we te vroeg aan in het dorpje aan de Geul, maar in een echt Limburgs tentje, De Zeute Inval, smaakte de koffie buitengewoon. Met naast de koffie een advocaatje met slagroom en een bonbon. Wat wil een mens nog meer. In Limburg weten ze wat genieten is. Daar hoef je in de Randstad niet om te komen.

En na de wedstrijd weer tweeëneenhalf uur karren om thuis te komen. Maar al met al een mooi weekendje in het fraaie Limburgse land.

fullsizeoutput_18e3

Back to the roots: Theaterspektakel STORK

Van geboorte ben ik een Tukker. Een Oelenaar, om precies te zijn. Oele is een buurtschap ten zuiden van Hengelo, richting Haaksbergen. Vroeger een aards paradijs, met akkers, weilanden, bossen en boerderijen. Tegenwoordig grotendeels een industrieterrein, doorsneden door de A35. Landelijk gezien een prachtig gebied, waar nog een watermolen staat uit 1690. Als kind heb ik daar flink gespeeld, dijkjes bouwen met steentjes en af en toe voor een stuiver snoep halen in de oude snoepwinkel. Mondriaan vond het ook een mooi gebied, getuige zijn schilderij “Bos bij Oele”.

Tot mijn achtste woonde ik daar in een boerderij, daarna heb ik nog vijf jaar in Hengelo zelf gewoond, alvorens naar Leiden te verhuizen.

De reden dat eega en ik weer eens naar Hengelo gingen was het theaterspektakel STORK! – een ode aan de Twentse maakindustrie. Stork was een grote naam in Hengelo. Mijn vader werkte daar, mijn twee opa’s hebben daar gewerkt, twee ooms eveneens. Wellicht nog wel meer familieleden, maar daar heb ik dan geen weet van.

Het theaterspektakel was groots opgezet. Een grote cast met een aantal bekende acteurs speelden op een oud fabrieksterrein van Stork, Ketelfabriek Hart van Zuid. Gespeeld werd in de open lucht, in een industriële setting. Tribunes er om heen voor het publiek, ruim duizend mensen per voorstelling. Een muziekkoepel voor het vermaak vooraf en een grote cafétent voor de drankjes voor en na de voorstelling.

 

Maar het meest bijzondere was wel de grote NTS Norma restauranttent. Een immens grote tent, waar alle bezoekers werden vergast op een driegangen diner. Moet je je dat eens voorstellen, ruim duizend man in een grote tent die allemaal eten en drinken krijgen. Prijs inbegrepen in de ticket. Op de tafel staan rode en witte wijn, water en een speciaal Stork Jubileum Pilsner van de Twentse Bierbrouwerij. Onbeperkt drinken en een menu uit de jaren zestig. Brood en salade op tafel, oma’s groentesoep met vlees, een kipstoofpotje en hangop als toetje. Een grootse happening.

fullsizeoutput_179b

Tijdens het diner begint het buiten te regenen en dat houdt niet meer op. De hele voorstelling regent het.

STORK 150!

Midden in de toneelruimte staat een enorme machine. Een stoomgemaal van begin 20e eeuw maar met nog meer rare uitsteeksels. De machine is voorzien van loopbruggen waarop mensen kunnen staan. Er hangt een grote, antieke fabrieksklok met daaronder het jaartal 2018. Er staat een hoge schoorsteen met erbovenop een leeg ooievaarsnest. De wijzers van het uurwerk beginnen tegen de klok in te draaien, het jaartal telt terug naar 1968.

Een stoomfluit klinkt. We zijn op de honderdste verjaardag van de firma Stork.

Zo staat het beschreven in de “Hengelosche Fabrieksbode”, het weekblad voor het personeel der Koninklijke Machinefabriek Gebr. Stork & Co. N.V.

 

Het is een geweldige ervaring om dit mee te maken. Ondanks de gestage regenval is het echt een spektakel, met de opkomst en ondergang van Stork en daar doorheen een onmogelijke liefde. Het wordt met een enorme drive gespeeld, inclusief Twents dialect.

Mij brengt het weer even terug naar mijn wortels. Het land waar ik vandaan kom, waar ik ben opgegroeid, onder de rook van Stork. Ik zien mijn vader nog op zaterdagochtend naar zijn werk gaan, op de fiets met een metalen doosje met eten onder zijn snelbinder.

Hieronder een filmpje van het liedje “Wat als”, dat de kern van de voorstelling is. Wat als de familie Stork eigenaar was gebleven, was de firma dan nu nog bestaand?

Potpourri groot succes

Samen eten is in veel culturen heel belangrijk. Het verbindt de mensen met elkaar. Het zorgt er voor dat mensen met elkaar praten. Deze gedachte was het uitgangspunt van de Vereniging Cultuurplein Lammermarkt om een eetgebeuren op te zetten. Waarbij mensen uit verschillende culturen zorgden voor kleine hapjes uit hun eigen land. Hapjes om te proeven, maar vooral om met die hapjes op je bord plaats te nemen op de banken. Naast lekker smikkelen kon je dan ook kennis maken en praten met de mensen die naast je of tegenover je zaten. Een experiment, noemde de vereniging dit gebeuren. Want niemand wist of er belangstelling voor zou zijn. Of hoeveel mensen er op af zouden komen. Potpourri werd dit eerste experiment genoemd. En, vraagt de argeloze lezer zich nu af. Hoe ging het met dat experiment. Nou, daar is maar een woord voor – geweldig. Er waren hapjes uit Turkije, Eritrea, Syrië en Peru. Bijzondere hapjes, die je niet zo gauw in winkel of restaurant tegen komt. Daarnaast was er een oer-Hollandse haringkar en poffertjes. Van alle keukens thuis dus. Voor de kinderen en ook voor de volwassenen waren er verschillende workshops. Zoals servies beschilderen, string art en kleurplaten. Ook kon je hout bewerken met een soort soldeerbout. En de clowns waren natuurlijk ook heel erg populair bij de jongste jeugd. Het was een prachtige dag. Na wat bewolking kwam de zon door en werd het nog warm op de Lammermarkt, het cultuurplein van Leiden. In plaats van de verwachte 200 mensen kwamen er uiteindelijk ongeveer 500 mensen op Potpourri af. Kortom, een groot succes voor de organisatie. Reden om al vast de datum voor een volgende editie te prikken, 15 september 2019. Als u het nu gemist heeft, kunt u het volgend jaar goedmaken.

Lekker eten bij Catootje aan de Markt

Het is zo’n restaurantje waar je regelmatig voorbij loopt. Keer op keer weer en elke keer kijk je even naar binnen. Maar het zaakje is ‘s-middags vaak nog gesloten. Wat je dan wel weet is dat ze een mediterrane keuken hebben. Ooit begonnen als cateraar en langzaam uitgebreid richting restaurant, dat is Catootje aan de Markt.
Omdat we in het bezit waren van een paar bonnen van de AH Restaurantactie en Catootje daaraan bleek mee te doen, besloten we om afgelopen vrijdag die keuken eens te proberen.

Catootje is een relatief klein, intiem restaurant, eenvoudig van uitvoering. Door de witte betegeling van de achterkant krijg je dat mediterrane gevoel van verstreken vakanties. De bediening is informeel en vriendelijk.
Bij de AH-actie krijg je twee driegangenmenu’s voor de prijs van één. Vaak maken restaurants dan speciale menu’s voor deze actie, maar bij Catootje mag je gewoon van de kaart kiezen.

Jambon cru met gegrilde watermeloen en grapefruitmayonaise
Jambon cru met gegrilde watermeloen en grapefruitmayonaise

Ik besloot om te beginnen met een ‘jambon cru’ met gegrilde watermeloen en grapefruitmayonaise. Die gegrilde watermeloen was nieuw voor mij, had ik nog nooit gegeten. Smaakte prima, al proef je de echte watrmeloen niet meer. De rauwe ham proefde spikkelvers en was ongerookt. Pure ham dus. Een prettige binnenkomer, deze avond.

Lamstajine met ras-al-hanouti en abrikoos
Lamstajine met ras-al-hanouti en abrikoos

Het hoofdgerecht kon natuurlijk niet anders dan mediterraan zijn. Wat beter dan een echte lamstajine met ras-el-hanouti en abrikoos. Het smakelijke lamsvlees was langzaam gegaard waardoor de sappigheid behouden bleef. De smaak van de ras-el-hanouti overheerste bij de tajine, hoewel de abrikoos voor een zoete bijsmaak zorgde. Een paar erwtjes en sperzieboontjes zorgden voor de garnering.

Catootje aan de Markt - Specerijen creme brulee met granaatappelijs
Specerijen creme brulee met granaatappelijs

Als nagerecht koos ik de ‘specerijen creme brulee’ met een bolletje granaatappelijs. De creme brulee was niet helemaal goed verwarmd want de bodem was niet echt warm. Te kort in de magnetron vanwege de grote drukte, zullen we zeggen. De specerijensmaak was niet overduidelijk aanwezig. Ik proefde de smaak van speculaaskruiden. Het granaatappelijs smaakte daarentegen weer goed.

Al met al een aangename avond bij Catootje aan de Markt. Geen sterrenrestaurant, maar die ambitie straalt men ook niet uit. Gezellig een avondje uit eten in een fijne omgeving, dat is het.

Lekker eten in Brielle

Bij ons bezoek aan Brielle bleek dat je in het oude vestingstadje ook aangenaam kunt eten. Immers, na een wandeling over de vestingwallen dient de hongerige maag gevuld te worden, liefst met aangename prikkelingen voor de tong.

Bij aankomst liepen we vanuit het Atlas Hotel, in het centrum, naar de centrale plaats van Brielle, naar de vlakbij gelegen Markt. Daar troffen we een groot terras aan van de Hoofdwacht, een café-restaurant. Omdat het lekker zonnig was, namen we plaats voor een koffie met appeltaart, uiteraard aangevuld met slagroom. Daarna was het tijd voor een eerste verkenning van het pittoreske Den Briel, ook bekend als Brielle.

Na zo’n vier uur door het stadje te hebben rondgezworven, het was inmiddels 4 uur geworden, hadden we wel trek in een late lunch. Daarvoor kozen we De Smaeck van Brielle, vlakbij de Markt, met een mooi terras. Omdat de wolken inmiddels de overhand hadden gekregen en enkele druppeltjes al vast dreigend naar beneden kwamen, besloten we om maar binnen te gaan zitten.

De Smaeck van Brielle is een beetje ouderwets gezellige zaak, donker hout, geen designinterieur. Dat geeft een bepaalde sfeer, die rustig aandoet en waar het prettig toeven is. De lunchkaart zag er prima uit en ik nam de gerookte zalm op een geroosterde brioche. De zalm was prima, de brioche was door het roosteren iets te droog geworden. Maar met een lekkere Pinot Grigio om het door te spoelen alleszins aanvaardbaar voor een leuke prijs.

Omdat we zo tevreden waren over deze zaak, besloten we om maar direct voor het diner te reserveren, later op de avond. Na even rusten in ons hotel en nog later weer wat wandelen door Brielle schoven we om 8 uur aan voor het diner.

We konden kiezen uit een à la carte kaart of een driegangenmenu met keuze uit vis of vlees. We gingen voor het driegangenmenu en lieten ons verrassen door wat er op tafel zou komen.

En een verrassing werd het. De rauwe makreel als voorgerecht hadden we nog niet eerder meegemaakt en ook het gemarineerde rundvlees deed het uitstekend. Het hoofdgerecht bestond uit een heerlijk sappige en malse diamanthaas en kabeljauw op een bedje van mihoen. Heerlijke gerechten, mooie opmaak en goed passende groenten. Tot slot een surprise, want dat mag je wel zeggen van een tiramisu van groene thee met frambozen en bananen roomijs.

Dit alles voor het luttele bedrag van 68,20 euro, incl. de drankjes. Een bijna onnederlands prijsniveau.