Tagarchief: International Film Festival Rotterdam

Filmfestival Rotterdam: spanning in de polder

IFFR opent met De wederopstanding van een klootzak - Cinema.nl NieuwsDe wederopstanding van een klootzak (90 min. – drama – Nederland)
Regie: Guido van Driel
Met Yorick van Wageningen, Goua Robert Grovogui en Jeroen Willems.
Meer over deze film bij de IMDB

De openingsfilm van het Rotterdamse filmfestival, ook geselecteerd voor de Tiger Award (niet gewonnen). De film vertelt ons twee verhalen. Het ene verhaal gaat over de keiharde Amsterdamse crimineel Ronnie, die zijn hand niet voor een zware mishandeling omdraait, en het andere verhaal gaat over de asielzoeker Eduardo, die in een asielzoekerscentrum in Dokkum verblijft.

Spraakmakend- De wederopstanding van een klootzak 2 - Cinema.nl SpecialTijdens zo’n gewelddadige mishandeling, waarbij Ronnie met een stofzuiger een oog bij zijn slachtoffer uitzuigt, wordt hij geconfronteerd met een onschuldige vrouw met kind, die vanwege een koop op Marktplaats toevallig in die woning is. Ronnie, geïrriteerd door haar aanwezigheid, slaat haar dood. En dat is een klein foutje, want nu krijgt hij haar vader achter zich aan. Tijdens Sensation White pleegt deze vader een aanslag op hem, die hij maar ternauwernood overleeft.

Eduardo zien we ondertussen naar de IND reizen, en onverrichterzake weer terugkeren. De onzekerheid zorgt voor een grote spanning bij de jonge asielzoeker, die de bomen als een soort natuurgoden ziet.

Ronnie, die tijdens de aanslag een wapenschild zag op de pols van de dader, komt erachter dat dit het wapen van Dokkum is. Dus reist hij af naar Dokkum. Wat hij daar wil doen blijft in het vage, want hij is compleet veranderd. Hij is een soort lieve, aardige gezette man geworden, die geen spoor meer vertoont van de agressieve crimineel.

Voor zover de twee verhaallijnen. Volgens de publiciteit zit er een magisch-realistisch tintje in de film, in Dokkum of all places. Dat moet dan de verhouding zijn tussen de asielzoeker en de bomen, want verder kan ik het niet zo ontdekken. De regisseur vond er ook wel iets van Tarantino inzitten. Ja, als je het uitzuigen van een oog zo wilt noemen, vooruit. Maar meer ook niet.

Eigenlijk is het een maffe film, waarbij je jezelf voortdurend afvraagt “waar gaat dit eigenlijk over?”. Kan natuurlijk de bedoeling zijn van de maker, maar eigenlijk is het een verhaal dat ineens afgelopen is. Zonder einde, zonder dat je weet wat er nou eigenlijk is gebeurd. En dat zijn voor mij dan altijd de wat mindere films. Overigens speelt Yorick van Wageningen zijn rol met grote overtuiging, dat is dan een mooie meevaller.

Mijn waardering is een 6.

Hieronder de trailer.

Filmfestival Rotterdam: Oostenrijkse treurigheid met Paradies: Glaube

Glaube 2Paradies: Glaube (113 min. – drama – Oostenrijk)
Regie: Ulrich Seidl
Met Maria Hofstätter, Nabil Saleh en Natalya Baranova
Genomineerd voor een Gouden Leeuw in Venetië.
Meer over deze film op IMDB

Paradies: Glaube is de tweede film van Ulrich Seidl’s Paradies-trilogie. Het eerste deel, Paradies: Liebe dat ook dit jaar uitkwam, kreeg vooral bekendheid door het sekstoerisme van een vijftigjarige vrouw naar Kenia.

Paradies: Glaube baarde opzien door een seksscène van de hoofdpersoon Anna Maria met een kruisbeeld. Gelukkig wel onder een deken, al te open kan natuurlijk nog niet. Toch zal dit voor veel gelovigen een schokkend iets zijn.

Glaube 3De film gaat over het leven van de streng gelovige Anna Maria, wederom een vijftiger. In het begin alleenwonend, maar later blijkt ze een relatie te hebben met een gehandicapte Turk. Uiteraard met een ander geloof. Het huis van Anna Maria hangt vol kruisbeelden en portretten van de Heer. Ze bidt bijna de hele dag door en eenmaal in de week komen er geloofsgenoten voor een gezamenlijke biddienst. Verder gaat Anna Maria de deur langs, met een beeld van Jezus in de armen, om niet-gelovigen het ware geloof bij te brengen. Dat leidt tot komische scènes bij een oudere man, die in een verrommeld en ietwat vervuilde flat woont. De confrontatie met een jonge Oekraïense vrouw, die voor geluk kwam maar ongeluk vond, is daarentegen ontgoochelend.

Paradies: Glaube is een film die blijft boeien, ondanks mijn eigen niet-gelovig zijn. Het toont wederom een triest beeld van eenzaamheid en hunkering naar het ware (net als de liefde in Kenia). Hier wordt het paradijs gevonden in het geloof. In de strijd met haar islamitische gehandicapte vriend komen de gebreken van een dergelijke houding sterk naar voren. Geloof verwordt tot een dogma waar geen ruimte meer is voor andere, meer wereldse dingen. Rustige cameravoering, hier en daar een vleugje spanning, hier en daar humor.

Mijn waardering is een 7.

Hieronder de trailer van deze film.

 

Filmfestival Rotterdam: The Master, goeroe zoekt volgeling

The MasterThe Master (144 min. – drama – VS)
Regie: Paul Thomas Anderson
Met Joaquin Phoenix, Plilip Seymour Hoffman en Amy Adams
Genomineerd voor 3 Oscars, voor beste acteur (Phoenix), beste acteur in een bijrol (Hoffman) en beste actrice in een bijrol (Adams)
Meer informatie op IMDB

Ontmoet Freddie Quell, matroos bij de US Navy, die afzwaait na de Tweede Wereldoorlog. Een soort ongeleid projectiel, die van baantje naar baantje zwerft. En daarbij flinke hoeveelheden alcohol consumeert. Een man ook, die ineens flink agressief kan worden. Maak mee hoe onze Freddie terecht komt op een luxe jacht. Het jacht van Lancaster Dodd, een zelfbenoemd schrijver, arts, nucleair fysicus en theoretisch filosoof. Een charismatisch man, die een boek heeft geschreven, “The Cause”, waarin hij een mix van pseudowetenschap, religie en psychoanalyse brengt.

The Master 2Lancaster zoekt eigenlijk een proefpersoon waarop hij zijn beweringen kan uitproberen. En dat wordt Freddie. Lancaster stuurt Freddie, zoals een baasje zijn hond stuurt. Kijkend of de bevelen wel goed worden opgevoerd. Vandaar de titel The Master. Jammer is dat Freddie zijn baasje op een agressieve manier meent te moeten verdedigen. Zo agressief dat de vrouw van Lancaster, Peggy, uiteindelijk denkt dat Freddie meer kwaad dan goed doet voor “The Cause”.

Ziedaar een film met twee geweldige acteurs, Joaquin Phoenix en Philip Seymour Hoffman, die hun karakters weergaloos neerzetten. Soms op het angstaanjagende af, die verhouding tussen meester en slaaf. Absolute topprestaties, zeker. Maar de film beklijft niet echt, want wat ontbreekt is een karakter waarmee de kijker zich kan identificeren. Freddie is een ‘loser’, geen aanlokkelijk figuur waarmee je jezelf wilt vereenzelvigen. En Lancaster, gebaseerd op het leven van Ron L. Hubbard (oprichter van Scientology), is een vreemde sekteleider, die helemaal niet aanspreekt.

En dan wordt het moeilijk om van een film te houden, hoewel de acteerprestaties ijzersterk zijn en de film zelf prima is gemaakt. Jammer, het wordt naar mijn idee geen ‘new American classic’, zoals de marketing ons probeert wijs te maken.

Mijn waardering: een 6.

Voor de liefhebbers hieronder de trailer.

Gezien bij Filmfestival Rotterdam: Chileense thriller No

NoNO (113 min. – drama – Chili/Frankrijk/VS)
Regisseur: Pablo Larraín
Met Gael García Bernal, Alfredo Castro en Antonia Zegers
Genomineerd voor een Oscar voor beste buitenlandse film
Meer weten: IMDB

Chili, 1988. Het land zucht onder de dictatuur van generaal Pinochet. Onder druk van het buitenland wordt een referendum georganiseerd. Doorgaan met Pinochet of niet. Uiteraard zijn de machthebbers er van overtuigd dat zij de verdeelde oppositie, een stelletje “communisten”, gaan verslaan. De keuze is SI of NO, zo simpel is het.
Beide kanten krijgen elke dag 15 minuten zendtijd. De oppositie besluit René Saavedra, een bekend reclameman, in te schakelen. En die kijkt met een totaal andere blik naar het referendum. In plaats van de confrontatie te zoeken met beelden van de harde werkelijkheid, de martelingen, de verdwijningen, laat hij beelden van hoop zien. Een betere toekomst, blije gezichten, een gelukkig Chili.

No 2De film is opgenomen in de beeldkwaliteit van de jaren 80. Daardoor zijn de leuren flets, maar kunnen originele beelden uit die tijd zo worden ingepast, zonder dat het opvalt. Veel shots zijn tegen de zon in opgenomen, waardoor de fletse kleuren nog fletser worden. Maar hierdoor ontstaat wel een echt tijdsgevoel, dat voor de iets ouderen heel herkenbaar is. Jonkies, opgegroeid in het digitale tijdperk zullen de film waarschijnlijk als mislukte opnames beschouwen.

In de film zien we ook volgens mij ook de eerste regenboogcoalitie. Want de oppositie is totaal versplinterd in kleine partijen, van uiterst radicaal tot christen-democraten. Reclamemaker Saavedra slaagt er handig in om elke kleur aan een partij te linken. Mad Men tegen Pinochet.

NO is een spannende film, waarin voortdurend een onderhuidse dreiging aanwezig is. De dreiging van een nietsontziende dictatuur, die alles en iedereen in de gaten houdt. Zo krijgt ook reclameman Saavedra te maken met anonieme auto’s voor de deur, vreemde telefoontjes en pure dreiging, richting zoontje en vrouw. Deze dreiging doet je beseffen hoe het is om in zo’n land te wonen. Vooral als je voor normale democratische rechten wilt opkomen.

NO is wat mij betreft een aanrader. Vanwege het thema, dat nog steeds alledaags is, vanwege de manier waarop het opgenomen is, maar ook vanwege het goede verhaal dat op een ouderwets chronologische volgorde verteld wordt. En vanwege het feit, dat een sterke op emoties gerichte reclame wonderen kan verrichten. Goed geacteerd, sterke dialogen.

Mijn waardering is een 8. Hieronder de trailer.