Tagarchief: jazz

Rembrandt Frerichs’ “Chiaroscuro” – eigenzinnig klassiek

Vuur, vlammen, stilte, overpeinzing, drukte, leegte. Allemaal woorden die een gemoed kunnen uitdrukken. En dat waren ook de woorden die ik ervoer bij het programma “Chiaroscuro” van het Rembrandt Frerichs Trio, afgelopen zaterdag in de Aalmarktzaal in Leiden.

Voor dit programma was het trio versterkt met Ties Mellema op diverse saxen en de Vlaamse cellist Benjamin Glorieux. Allemaal klassiek geschoolde muzikanten, maar ook met een rafelig jazzrandje en liefhebbers van geïmproviseerde muziek.

Eega en ik gingen naar dit concert omdat wij eerder dit jaar in mei kennis hadden gemaakt met het Rembrandt Frerichs Trio bij de opening van het Cultuurplein Lammermarkt. Het korte optreden daar, met de Franse topsaxofonist Sylvain Rifflet, blies uit onze schoenen.

Ergo, kaartjes voor het concert in de Aalmarktzaal waren snel aangeschaft.
De naam van het programma “Chiaroscuro” komt uit de schilderkunst. Het is een techniek waarbij de licht-donker contrasten sterker worden gemaakt dan ze in werkelijkheid zijn. Rembrandt (de schilder) was hier een meester in. De jonge Rembrandt (Frerichs dus) pas dit ook in zijn muziek toe.

De avond bestond uit klassieke muziek, die eigenlijk opnieuw werd uitgevonden door de muzikanten. Zo begon een Sarabande van Bach echt klassiek met de cello van Benjamin Glorieux. Gedragen en ernstig, zoals we gewend zijn. Daarna nam Ties Mellema het over met zijn saxofoon, maar dan improviserend op het thema. En conform de jazztraditie volgden daarna solo’s van de piano en het slagwerk. Plukkend, trekkend, duwend, een hotseklotsende Bach. Hij zou er misschien van hebben opgekeken, maar ongetwijfeld zou hij het ook hebben gewaardeerd.

Messiaen komt voorbij en ook een stuk van Debussy, vlak voor zijn dood geschreven. Je hoort de duistere tonen van de Eerste Wereldoorlog, maar ook het licht, het leven. Opnieuw in een nieuw jasje gestoken. Diepe indruk maakte een werk, dat in 1942 werd gecomponeerd in een Duits gevangenkamp. Onheilspellende muziek, dan weer zacht, dan weer oorverdovend. Na de laatste zachte tonen bleef het even stil in de zaal.

Ik heb nooit geweten dat de combinatie van saxofoon en cello uitstekend werkt, in elkaars verlengde kan liggen. Zowel Mellema als Glorieux zijn uitmuntende musici. Soms klinkt het zelfs alsof je twee saxofoons tegelijk hoort spelen en dan staat er toch maar één Mellema op het podium. Kortom, een avondje briljante muziek.

Als je van jazz houdt, of van klassiek, of van improvisatie, ga dan eens naar een optreden van het Rembrandt Frerichs Trio. Je zult ervaren dat je kijk op muziek na afloop misschien wel iets veranderd is.

Hieronder een video van het Rembrandt Frerichs Trio. Helaas zijn er “Chiaroscuro” nog geen bewegende beelden te vinden.

Onschuldige liefde in Café Society van Woody Allen

cafe-society-posterDe inmiddels 80-jarige Woody Allen heeft zijn jaarlijkse film inmiddels weer in de bioscopen. Café Society is een romantische film, die speelt in het Hollywood van de jaren 30.

De jonge Bobby (Jesse Eisenberg), die er genoeg van heeft om bij zijn vader in de zaak te werken, is op zoek naar iets anders. De Bronx heeft hij wel gezien en hij wil wel iets avontuurlijkers. Zijn ouders sturen hem dan naar zijn oom Phil (Steve Carell), een grote man in Hollywood’s filmbusiness, in de verwachting dat deze Bobby wel verder kan helpen. Na wat binnensmonds gemopper van Phil geeft hij Bobby toch een baantje als een soort manusje-van-alles.

Als Bobby bij zijn oom op kantoor komt valt hij onmiddellijk voor diens mooie secretaresse Vonnie (Kristen Stewart). Als zij ook nog eens wordt belast met de taak om Bobby alles in Hollywood te laten zien, bloeit de smachtende liefde in hevige mate. Vonnie vindt Bobby wel aardig, maar blijkt uiteindelijk al een oudere man als ‘lover’ te hebben.

Dan blijkt dat oom Phil de ‘lover’ is en keert Bobby ontgoocheld terug naar New York. Daar krijgt hij een baan in een grote nachtclub, die wordt gerund door zijn broer Ben (Corey Stoll). De nachtclub blijkt de dekmantel te zijn voor witwasoperaties van de maffia en Ben blijkt een grote keiharde gangster.

In de nachtclub komen Bobby en Vonnie elkaar weer tegen. Zij is samen met haar man, oom Phil, op de terugreis van Europa naar Hollywood. Natuurlijk weten wij al, dat hoewel Bobby gelukkig getrouwd is, hij Vonnie nooit heeft kunnen vergeten. En dat geldt voor haar ook. Een liefde, die had moeten zijn, maar nooit is geworden.

Café Society heeft alle ingrediënten van een Woody Allen film. Het leven op zich, de kansen, het lot, de liefde, de schuld. Jesse Eisenberg speelt een prima rol en fungeert eigenlijk als een ouderwetse Woody Allen, zoals hij vroeger zelf speelde. Alleen zijn de scherpe kantjes er een beetje afgesleten, de ouderdom en wijsheid zorgen voor minder sarcasme en meer vriendelijkheid. Toch blijven de dialogen, vooral in het Joodse gezin van Bobby’s ouders, weer messcherp en hilarisch.

De beelden zijn betoverend. Cameraman Vittorio Storaro heeft de jaren 30 sfeer prachtig in beeld gevat en ook de beelden van New York by night zijn magisch. En de muziek mag uiteraard ook niet vergeten worden, heerlijke jazz uit die periode.

Kortom, als je een avondje onbezorgd wilt genieten van een romantisch verhaal met fraaie beelden, dan mag je Café Society niet missen. En eigenlijk mag je geen enkele Woody Allen film missen.

cafe-society

The Royal Dutch Scam speelt Steely Dan tijdens Leidse Jazzweek

Het was al weer een aantal jaren geleden dat ik de Leidse Jazzweek had bezocht. Persoonlijk ben ik niet zo’n liefhebber van uitpuilende cafeetjes, waar dan ergens in de verte tussen de mensenmassa geluid werd geproduceerd door onzichtbare muzikanten. Plus dat de term “Jazzweek” de lading grotendeels niet meer dekt. Het is inmiddels een allegaartje geworden van muzikale stijlen, waar op zich niets mis mee is, maar een “Jazzweek” is volgens mij toch iets anders.

Dit jaar had ik het programma weer eens nauwgezet bestudeerd, met uitzondering van de kroegentocht die aan mij dus niet is besteed. En daar zag ik warempel een klein hoogtepunt, want op vrijdag 22 januari speelde The Royal Dutch Scam in de Tuinzaal van de Burcht. Een 10-koppige band, die alleen maar nummers speelt van Steely Dan, met toevoeging van jazzy improvisaties. Een band ook met roots in de Leidse regio. Opgericht door Lo van Gorp (zang/sax), die er tijdens een jamsessie in het Leidse jazzcafé De Twee Spieghels achterkwam dat de toen aanwezige muzikanten allemaal gek waren op de muziek van Steely Dan. En zo is het gekomen…….

Dat was dus een mooie reden om de Jazzweek weer eens te bezoeken. Ergo, rond een uur of acht lopend naar de zaal, door de gestaag vallende regen. Aanvangstijd: 20.30 uur, zaal open 20.00 uur. Maar aangekomen bij de zaal bleek die nog potdicht te zitten. Foutje, bedankt. Aanvangstijd bleek een uur later te zijn. Dan maar weer door de regen teruglopen naar huis, want ik had geen zin om een uur in een café te gaan zitten wachten.

Afijn, een uur later opnieuw door de regen naar de zaal, die nu wel open bleek. En ja hoor, even na half tien verschenen Lo van Gorp en kompanen op het podium. En begon het grote genieten, de herkenning van de oude Steely Dan nummers, maar ook de bijna perfecte uitvoering door The Royal Dutch Scam. Allemaal muzikanten die hun sporen verdiend hebben. Met o.a. de uitstekende gitarist Thomas Bekhuis en de felle saxofonisten Tom Beek en Arjan Muusz. En niet te vergeten de drijvende krachten, Boudewijn Lucas op bas en Mark Stoop achter de trommels. Plus nog eens drie swingende achtergrondzangeressen.

Het geluid, zo belangrijk bij Steely Dan, was kristalhelder, perfect ingesteld voor de zaal. Eindelijk weer eens een band die het prima voor elkaar heeft.

Twee uur genieten dus en onderstaand filmpje geeft slechts een kleine impressie van dat genieten.

@LeidenIFF dag twee: Black Mass / Stilyagi (Hipsters) / Youth

Black MassFilm 2: Black Mass

“Black Mass” is het waar-gebeurde verhaal van James ‘Whitey’ Bulger (Johnny Depp), de grote onderwereldbaas van zuidelijk Boston, in de jaren ’70 en ’80. Het is ook het verhaal van John Connolly (Joel Edgerton), de kindervriend van Bulger en later een FBI-agent, die in het geheim Bulger hielp om de Italiaanse maffia buiten de deur te houden.

Het is ook het verhaal waarin duidelijk wordt hoe gevaarlijk het is om met undercover agenten te werken. In dit geval hebben de bazen Connolly niet meer in de hand. Terwijl Connolly denkt dat hij goed bezig is met het oprollen van de Italiaanse maffia in Boston, wordt hij uitermate slim bespeeld door Bulger die kans ziet om alle tegenstanders uit te roeien. Hetzij door ze te vermoorden, hetzij door ze te laten oppakken door de FBI.

Johnny Depp zet een grootse rol neer van een nietsontziende psychopaat. Want dat is Bulger wel, wie niet voor hem is, is tegen hem en wordt een kopje kleiner gemaakt. Ook verraders of mogelijke verraders worden meedogenloos omgebracht. Een prachtscène is als de heren bij Connolly thuis een etentje hebben. Bulger vraagt naar het recept en krijgt te horen dat dit een familiegeheim is. Na enig aandringen ontfutselt hij het recept toch aan FBI-agent Morris, waarna hij zich afvraagt hoe betrouwbaar Morris wel niet is als hij zomaar zijn geheime familierecept prijsgeeft. De sfeer aan tafel wordt ineens ijzig en dan barst Bulger in een bulderende lach uit, grapje!

“Black Mass” toont ook dat het begrip erecode een leeg begrip is geworden. Er bestaat maar een belang en dat is het eigen belang.

Fantastische rollen van Johnny Depp, Joel Edgerton en Julianne Nicholson en niet te vergeten de prima bijrollen maken van “Black Mass” een uitstekende film. Ook een angstaanjagende film, want zo ziet de duivelse kant van de onderwereld er dus uit. En die willen we liever niet zien.

Goed geregisseerd door Scott Cooper en mooi in beeld gebracht door cameraman Masanobu Takayanagi. Let vooral eens op hoe Depp in beeld wordt gebracht, bijna altijd in de schaduw of halfschaduw. En met muziek van onze trots Tom Holkenborg, aka Junkie XL.

Mijn waardering: een 8,5

Regie: Scott Cooper
Met: Johnny Depp, Joel Edgerton, Benedict Cumberbatch en Dakota Johnson
Duur: 122 minuten
IMDb waardering: 7.3

 

HipstersFilm 3: Stilyagi (Hipsters)

“Stilyagi” is een Russische film van Valeriy Todorovskiy, uit 2008. Het is een musical en tegelijk een romantisch drama.

We beginnen op een mooie zomeravond, midden jaren ’50, als iedereen buiten geniet van de kermis, van muziek en van de lome temperatuur. In Gorky Park zien we een groep jongeren in uniform, het is de communistische jeugdbeweging Komsomol. Zij zijn op zoek naar de non-conformisten, vijanden van de maatschappij. Dat blijken andere jongeren te zijn, met afwijkende kleding, jazzliefhebbers en wilde dansers, de “stilyagi”.

Dan horen ze ergens de jazz schetteren, Parker, Davis, Gillespie. En daar is een loods, daar wordt woest gedanst. De uniformjeugd valt binnen en verscheurt kleren en knipt ongepaste haardracht af. De jonge en mooie Polly (Oksana Akinshina) ontsnapt en Mels (Anton Shagin) krijgt de opdracht haar te achterhalen en terug te brengen. Polly doet net of haar enkel gebroken is en als Mels dan niet op zijn hoede is, duwt ze hem in een vijver. Dan nodigt ze hem uit om “Broadway” eens te bezoeken.

Dat doet Mels dan ook en ondanks dat zijn bezoek niet van een leien dakje verloopt, wordt hij verliefd op Polly. Hij besluit om ook een “stilyaga” te worden.

Natuurlijk is voorspelbaar hoe zich dit verder zal ontwikkelen, het is ook een romantisch drama. “Stilyagi” moet worden gezien in een Russische context, waarin een individu zich onttrekt aan de massa. Een prachtscène is als Katarina, de Komsomol leider, in een hele grote collegezaal Mels wil uitstoten uit de Komsomol. Haar ritmische redevoering wordt langzaam door de zaal overgenomen en doet vaag denken aan “The Wall” van Pink Floyd. Mels besluit dan ter plekke zijn ledenkaart in te leveren en afscheid te nemen van de massacultuur.

“Stilyagi” is een aangename muzikale film, vol vaart en kleur. Veel jazzmuziek, maar ook Russische rock. Het einde is mooi, een brede verlaten straat, met Mels en Polly, waarbij zich langzaam de subcultuur aansluit. Punkers, rockers, noem maar op, allemaal dansen ze over de straat. Een mooi beeld om eens aan Poetin te laten zien (waarbij ik me afvraag of deze film in het huidige Rusland nog zo leuk wordt gevonden).

De film duurt bijna twee uur en dat had best wel een half uurtje minder gekund. Dat is dan een minpuntje.

Mijn waardering: een 7,5.

Regie: Valeriy Todorovsiy
Met: Anton Shagin, Oksana Akinshina en Eugenia Khirivskaya
Duur: 115 minuten
IMDb waardering: 7.2

 

YouthFilm 4: Youth

Na het grote succes van het epische en meeslepende “La Grande Bellezza” is dit dan de opvolger van Paolo Sorrentino.

Ik val maar meteen met de deur in huis, het is geen film als de voorganger. Het is een heel andere film, met een heel ander ritme. Een vergelijking kan dan ook niet worden gemaakt.

Twee oude mannen zitten in een kuuroord in de Zwitserse bergen. Fred Ballinger (Michael Caine) is een gepensioneerde dirigent en Mick Boyle (Harvey Keitel) is een regisseur, die bezig is met zijn laatste film, zijn testament. Beide mannen kennen elkaar al vanaf hun jonge jaren en de dochter van Fred, Lena (Rachel Weisz) is getrouwd met de zoon van Mick.

De mannen zitten in het park of kuieren wat door de omgeving. Praten over hun prostaat, wisselen dagelijks uit hoeveel druppels ze hebben geplast. Dan hoort Lena dat haar echtgenoot haar verlaat voor een spetterende zangeres (Paloma Faith). Dit verleidt de mannen tot bespiegelingen over de verhouding tot hun kinderen en hun opvoedkunde, of liever gezegd het ontbreken hiervan.

En zo meandert de film door het leven van twee oude mannen, wiens leven voorbij is. De een accepteert dat en de ander wil nog een mooie laatste film maken. Dat mislukt ook al. Vooral als zijn beoogde ster (Jane Fonda) hem een keiharde waarheid vertelt.

Ik ben een beetje verdeeld over deze film. Het gebruik van twee echte oude acteurs, zonder opsmuk, voelt heel authentiek. Caine en Keitel spelen uitstekend, evenals Weisz. Let ook op het af en toe onverwacht opduiken van Diego Maradona in een kleine bijrol. Prima rolbezetting dus, maar het verhaal komt ietwat oubollig over en vooral gefragmenteerd.

De beelden daarentegen zijn opwindend, maar helaas is dat maar af en toe. Het gefragmenteerde komt ook hierin helaas naar voren. Verwacht dus geen ritmiek à la “La Grande Bellezza”.

Het onderwerp daarentegen is boeiend. Oude mannen, die terugkijken op hun leven en erachter komen dat het allemaal niet zo veel voorgesteld heeft. Tijdens hun voorgaande leven vol zelfvertrouwen, bravoure zelfs, creatief indrukwekkend. Maar uiteindelijk als mens misschien wel mislukt. Geen fijne boodschap om te horen cq te ervaren.

De vraag resteert dan hoe dit voor je eigen leven geldt. Dat kan een pijnlijke vraag worden. Ik denk er nog even over na, hoewel ik de leeftijd van de heren nog niet heb bereikt.

Mijn waardering: een 6,5. Positief de acteurs en de cameravoering, negatief het rammelende quasi-filosofische verhaal over oud worden en terugkijken.

Regie: Paolo Sorrentino
Met: Michael Caine, Harvey Keitel, Rachel Weisz en Paul Dano.
Duur: 118 minuten
IMDb waardering: 7.4

 

Our Little SisterFilm 5: Our Little Sister (Umimachi Diary)

 

Vanwege een diep gevoelde slaap, heb ik deze film maar overgeslagen en ben lekker in bed gestapt.

Het was mooi geweest.

 

LIFF dag zeven: Franse liefde, liefde voor jazz en Russische liefde #leidenIFF

De zevende dag van het Leiden International Film Festival was vooral gevuld met dramatiek. Van Frans liefdesdrama via Amerikaans drumdrama naar Russisch bestaansdrama. Zwaar gevuld en droef te moede togen HW en eega in het donker huiswaarts.

Three HeartsFilm 13: 3 Coeurs

Belastingambtenaar Marc Beaulieu mist ‘s-avonds laat de trein en zit vast in een klein Frans stadje. Hij moest terug naar Parijs, maar duikt eerst maar even een bar in. Daar komt een jonge vrouw, Sylvie Berger, sigaretten halen. Hij spreekt haar aan en ze wandelen de hele nacht door het stadje. Op de een of andere manier springt er een vonk over, zonder dat dit direct gevolgen heeft. Ze spreken een week later af in Parijs, op een bankje in een park. Sylvie vertrekt naar Parijs, maar door omstandigheden of het lot mist Marc de afspraak. Hij is te laat.

Een tijd later is Marc weer in datzelfde Franse stadje en dan ontmoet hij Sophie. Ze spreken opnieuw af en er springt een vonk over. Uiteindelijk leidt dit tot een huwelijk, een zoontje en Marc vraagt overplaatsing van zijn werk van Parijs naar het kleine stadje.

Maar op een gegeven ogenblik komt hij erachter, dat Sophie de zus is van Sylvie. En hiermee is het drama geboren, want eigenlijk zijn Sylvie en Marc nog verliefd op elkaar.

Dat is in het kort de inhoud van 3 Coeurs, geregisseerd door Benoît Jacquot (bekend van Farewell, My Queen). Vier topacteurs spelen de hoofdrollen in dit kleine liefdesdrama. Benoît Poelvoorde geeft uitstekend inhoud aan de ambtelijke, maar toch ook weer avontuurlijke Marc en Catherine Deneuve zet een natuurgetrouw familiehoofd (in Franse traditie) neer.

Goed vind ik het idee dat een toevallige ontmoeting een onuitwisbare indruk kan maken. En als dit van beide kanten is dan ligt er een sluimerende liefde onder de oppervlakte. Meestal blijft het hierbij, maar in 3 Coeurs speelt het lot een aparte rol. Hierdoor wordt het een interessant verhaal met een spanningsboog, want wanneer zal deze verboden liefde uitkomen en wat zullen de gevolgen zijn.

Mijn waardering: een 7.

3 Coeurs
Regie: Benoît Jacques
Met: Benoît Poelvoorde, Charlotte Gainsbourg, Chiara Mastroianni en Catherine Deneuve
Duur: 106 minuten
IMDB waardering: 5.7

WhiplashFilm 14: Whiplash

Whiplash is de tweede grote film van de jonge regisseur Damien Chazelle. De film gaat over Andrew, wiens grote droom het is om een top jazzdrummer te worden. Hij is eerstejaars student op het beste conservatorium. Daar wordt hij opgemerkt door Terrence Fletcher, de man die vorm en inhoud geeft aan de top big band van het conservatorium.

Wat volgt is een drumcursus, waarbij Fletcher Andrew uitdaagt om de grenzen van het mogelijke op te zoeken of daar zelfs over heen te gaan. Dit alles onder het motto dat je alles moet geven om de top te bereiken. Daarvoor moet je bereid zijn om alles op te geven. Andrew doet dit dan ook, hij zet zijn vriendinnetje Nicole zonder scrupules aan de kant. Hij geeft alles op en heeft er zelfs een auto-ongeluk voor over.

Waar doet mij dit toch aan denken. Een zekere tafeltennister of bepaalde turnsters en hun trainers. Waar ligt de grens om de top te bereiken en hoeveel van je leven moet je hiervoor opofferen. Laat je de trainer/slavendrijver jouw leven bepalen of neem je op een bepaald ogenblik zelf de touwtjes in handen.

Eigenlijk is dit een vraag die ieder van ons in zijn eigen leven moet beantwoorden. Hoeveel ambitie heb je, raak je hierdoor verblind en doe je eigenlijk dingen die niet goed voor je zijn. Feitelijk een belangrijke levensvraag. Of deze vraag in Whiplash wordt beantwoord moet je zelf maar gaan zien.

De twee hoofdrolspelers,  Miles Teller als student en J.K. Simmons als leraar, spelen alsof de duivel op hun hielen zit. Alleen dit spel is al de moeite waard om te zien. Whiplash won zowel de publieksprijs als de juryprijs op het Sundance Film Festival.

Mijn waardering: een 8½

Whiplash
Regie: Damien Chazelle
Met: Miles Teller, J.K. Simmons, Paul Reiser en Melissa Benoist
Duur: 107 minuten
IMDB waardering: 8.6

 

LeviathanFilm 15: Leviathan

In een Russisch kustdorpje, ver in het noorden, wonen Kolya, zijn vrouw Lilya en hun tienerzoon Romka. Ze hebben een aardig huis aan het water, waar Kolya auto’s repareert. Helaas heeft de corrupte burgemeester een oogje laten vallen op deze plek. Hij is een soort onteigeningsprocedure gestart, waardoor huis en grond worden afgepakt. Uiteraard voor een veel te lage prijs, zodat Kolya op alle mogelijke manieren wordt gedupeerd.

Kolya vraagt dan een oude legervriend, Dmitriy, te hulp die inmiddels een bekend advocaat in Moskou is. Dmitriy bouwt een dossier op over de onfrisse praktijken van de burgemeester en confronteert deze daarmee. De burgemeester raakt in eerste instantie in paniek, maar slaat later hard terug.

Ondertussen ontspoort het leven van Kolya volledig door allerlei andere verwikkelingen. Uiteindelijk loopt het met iedereen helemaal verkeerd af, behalve met de burgemeester die op alle fronten wint.

Leviathan is gefilmd in staalblauw en ijzig grijs, passend bij landschap en sfeer. De naam is ontleend aan het boek van de Engelse filosoof Hobbes, die in 1651 stelde dat de ideale overheid haar burgers beschermt tegen eenzame, arme, brute en korte levens. Het is hard om te constateren dat regisseur Zvyagintsev hier exact het omgekeerde laat zien. Namelijk een volkomen onbetrouwbare overheid, die haar burgers juist op alle mogelijke manieren misbruikt. Leviathan is daarom ook een satirische blik op het Russische leven van alledag en op de verhouding tussen burgers en overheid.

De film zet ook aan tot nadenken over de verhouding tussen onze eigen overheid en haar burgers. Want ook hier zien we langzamerhand dat veel burgers het vertrouwen in de overheid verliezen. Waarbij ook hier de vraag gesteld kan worden hoe betrouwbaar onze overheid nog is. Mooi voer om even op te kauwen.

Mijn waardering: een 8½

Leviathan
Regie: Andrey Zvyagintsev
Met: Elena Lyadova, Aleksey Serebryakov, Vladimir Vdovichenkov en Roman Madyanov
Duur: 140 minuten
IMDB waardering: 8.0

 

Leidse Jazzweek: Bart Wirtz Groove Project en Nueva Manteca

Na de films op het Filmfestival Rotterdam werd het gisteravond weer eens tijd voor de Leidse Jazzweek. In De Waag speelden twee grootheden met heel verschillende stijlen.
Allereerst was daar het Bart Wirtz Groove Project, met Ruben Hein als gast. Bart zelf uiteraard op de sax, Ruben Hein op de piano en natuurlijk zong hij, Tim Eijmaal op de gitaar, Arto Boyidjan bas en Eric Hoeke op drums. Laatstgenoemde is de zoon van de te vroeg overleden Rob Hoeke, vroeger bekend als Nederlands beste boogie-woogie pianist.
De groep was geïnspireerd en speelde funky, de vonken spatten er soms vanaf.

Na de set van Bart Wirtz was Nueva Manteca aan de beurt. Deze Nederlandse groep speelt latin-jazz, vooral in de Cubaanse stijl, de Cubop. Een grote groep, die over heel de wereld respons heeft gekregen en met veel grootheden heeft gespeeld. In De Waag speelden ze vooral Santana nummers. De groep bestond uit Jan Hartong (piano), Ed Verhoeff (gitaar), Arno Krijger (hammondorgel), Ben van den Dungen (sax), Ilja Reijngoud (trombone), Nils Fischer (percussie), Lucas van Merwijk (drums) en waarschijnlijk Leslie López (bas).

Hoewel de groep allemaal uit grootheden op hun instrument bestaat, kwam de kwaliteit er jammer genoeg niet helemaal uit. Het was een beetje op de automatische piloot, wat de heren brachten. Ook het geluid was niet helemaal krisphelder, maar dat was ook lastig in een hal als de Waag.
Jammer dat hierdoor de zaal niet in beweging kwam, hoewel er ook wel sprake was van een spraakzaam publiek (of is het gewoon geklets van kletsmeiers).

Hieronder twee filmpjes van Bart Wirtz en Nueva Manteca. Enjoy!!!

Leidse Jazzweek – Bite the Gnatze

De Leidse Jazzweek is weer begonnen. Reden waarom HW en eega gisteravond de stevige koude trotseerden en door de snijdende wind naar de Tuinzaal De Burcht togen. Om daar Bite the Gnatze te aanschouwen en natuurlijk ook te horen.

Bite the Gnatze is een band die al 16 jaar bestaat. Ook de muzikanten zijn al zo lang bij elkaar. Alleen de naam is al een reden om eens te gaan kijken, want wat moet je daar nou van verwachten. Want was is een gnatze?

Bite the Gnatze speelt jazz, doorspekt met klassieke- en folkinvloeden. Geen mainstream jazz, maar wringende, krijsende, bij vlagen gnatzende jazz. Het is een zoektocht met veel ruimte voor improvisaties. De nummers verschillen nogal, soms rustig kabbelend met een fraaie melodie en soms lijkt het wel zonder melodie.

De band bestond deze avond uit Paul Pallesen (gitaar, banjo en bouzouki), Joost Buis (trombone en lapsteelgitaar), Michel Duijves (klarinet, basklarinet en tin whistle), Meinrad Kneer (bas), Frank van Bommel (piano, vibrafoon en glockenspiel), Alan Purves (slagwerk) en Jorrit Dijkstra (saxen en klarinet). En als je de instrumenten ziet, dan zie je met welk een veelkleurig palet muziek wordt gemaakt.

HW vond het boeiend om te zien hoe de band omging met de tegendraadsheid van de nummers. Onderstaand een filmpje van het optreden.

Vandaagdedag: Swingend het jaar uit met het New Rotterdam Jazz Orchestra en Anton Goudsmit

New Rdam Jazz Orchestra | New Rdam Jazz OrchestraAfgelopen zaterdag, 29 december, speelde het New Rotterdam Jazz Orchestra in de Qbus in Leiden. Met als speciale gast Anton Goudsmit, gitarist extraordinaire. Het werd een memorabele avond in de Qbus, voor rond de 150 enthousiaste toeschouwers.

Het New Rotterdam Jazz Orchestra bestond deze avond uit 12 excellente muzikanten, die speelden alsof hun leven ervan afhing. En dat moet ook wel, als Anton Goudsmit in de buurt is. Want die wil alleen maar de sterren van de hemel spelen en dan moet je wel mee. De muzikanten waren Rob van de Wouw en Jan van Duikeren (trompet); Louk Boudesteijn (trombone); Juliane Gralle (tuba); Morris Kliphuis (hoorn); Cyrille Oswald (saxen); Bart Wirtz (saxen, fluit); Miguel Boelens (saxen); Tini Thomsen (klarinetten, bartitonsax); Mark Schilders (drums); Johan Plomp (bas);  Reinier Baas (gitaar).

En voor de weters, maar ook voor de niet-weters, een filmpje van het optreden in de Qbus. Geniet, maar met mate 😉

Muziek in de Leidse Hofjes, muziek van hoog kaliber

Ties Mellema

Afgelopen Pinksterdagen vond voor de tweede keer Muziek in de Leidse Hofjes plaats. De ondertitel van dit bijzondere muziekgebeuren luidt Cum Laude concerten, omdat alle deelnemende musici op een conservatorium studeren of cum laude zijn afgestudeerd. En dat betekent muziek van een hoog kaliber.

Dit jaar was bijzonder omdat er maar liefst drie winnaars van de Nederlandse Muziekprijs deelnamen. De Nederlandse Muziekprijs is de hoogste onderscheiding, die door het Ministerie van OCW kan worden uitgereikt aan een klassiek musicus. Deze drie waren Ties Mellema (saxofoon), Izhar Elias (gitaar) en Erik Bosgraaf (blokfluit).

Naast deze drie geweldenaren kon ook worden genoten van verschillende soorten jazz en van klassiek in alle vormen en maten.

Ik heb van verschillende optredens korte filmpjes gemaakt, die ik binnenkort op YouTube zet. Maar hieronder staat een korte compilatie van al die filmpjes, zodat je snel een indruk krijgt van hoe leuk die Muziek in Leidse Hofjes eigenlijk is.

Volgend jaar Pinksteren uiteraard weer in Leiden, stad van ontdekkingen.

Muzikale parel in Leiden – Gregory Page

Soms loop je zo maar tegen pareltjes aan. Pareltjes om te zien, om te proeven, om te horen. Zo liep ik vrijdag 4 februari tegen een hele grote parel aan. Een parel met de naam Gregory Page. Ik was overigens niet de enige, die Gregory als een parel zag, want hij stond die dag op de voorpagina van het Cultureel Supplement van de NRC. Dus dat wil wel wat zeggen.

En die parel stond dan zo maar, pardoes zou ik bijna zeggen, in het kader van Muziek in de Winkel in de Movies op het Levendaal. Hans van Polanen, een erkend parelduiker, was er weer eens in geslaagd om een parel in zijn zaak te krijgen.

Lees verder Muzikale parel in Leiden – Gregory Page