Tagarchief: Joaquin Phoenix

Joker, donker en verontrustend

Begin jaren 80 in Gotham City. Een vervuilde stad, want de vuilnisdienst staakt al weken. De ratten hebben vrij spel, temidden van de grote stapels afval. De mensen zijn wanhopig, misdaad stijgt. De werkloosheid is hoog en de armoe groot.

Ergens in die stad woont Arthur Fleck. Een man die als clown werkt via een soort uitzendbureau. Het is zijn ambitie om stand-up comedian te worden. Hij woont thuis bij zijn ziekelijke moeder Penny. Hij zit voor een spiegel en schminkt zich als clown. Een traan loopt over zijn wang door de make up. Een gewone man, een droevige clown. Een man die door niemand wordt gezien. Bestaat hij eigenlijk wel, vraagt hij zich wel eens af.

Regisseur Todd Philips en scenarist Scott Silver hebben met Joker geen aansluiting gezocht met de comics en eerdere films. Ze hebben Arthur Fleck oftewel de Joker een geheel eigen leven gegeven. Weliswaar zien we Thomas en Martha Wayne, en zoontje Bruce (de latere Batman), en zelfs nog even butler Alfred Pennyworth voorbij komen, maar anders dan dit is er geen binding met Batman.

Joker is donkere, misschien zelfs een verontrustende film, waarin we een individu zien ondergaan en die langzaam transformeert tot de gevreesde misdadiger. De stad speelt een eigen rol, dreigend, donker, onveilig. Ook de muziek van Hildur Gudnadottir draagt bij aan de unheimische sfeer.

Joaquin Phoenix speelt een geweldige rol als de getormenteerde Arthur. De pijn is in zijn ogen te lezen. Telkens volgt weer een teleurstelling en we zien zijn worsteling om het goede te doen. Maar als dit niet lukt dan zie je ook de langzame verandering. En uiteindelijk de opluchting…..

Ook Frances Conroy als moeder Penny is memorabel. En niet te vergeten Robert de Niro als Murray Franklin, de Amerikaanse Jeroen Pauw. 

Een belangrijk thema in de film is ook de opstand tegen de rijke elite, een zeer hedendaags thema.

Al met al een prachtige film, maar ik verliet de bioscoop wel met een beetje depressief gevoel.

 

Filmfestival Rotterdam: The Master, goeroe zoekt volgeling

The MasterThe Master (144 min. – drama – VS)
Regie: Paul Thomas Anderson
Met Joaquin Phoenix, Plilip Seymour Hoffman en Amy Adams
Genomineerd voor 3 Oscars, voor beste acteur (Phoenix), beste acteur in een bijrol (Hoffman) en beste actrice in een bijrol (Adams)
Meer informatie op IMDB

Ontmoet Freddie Quell, matroos bij de US Navy, die afzwaait na de Tweede Wereldoorlog. Een soort ongeleid projectiel, die van baantje naar baantje zwerft. En daarbij flinke hoeveelheden alcohol consumeert. Een man ook, die ineens flink agressief kan worden. Maak mee hoe onze Freddie terecht komt op een luxe jacht. Het jacht van Lancaster Dodd, een zelfbenoemd schrijver, arts, nucleair fysicus en theoretisch filosoof. Een charismatisch man, die een boek heeft geschreven, “The Cause”, waarin hij een mix van pseudowetenschap, religie en psychoanalyse brengt.

The Master 2Lancaster zoekt eigenlijk een proefpersoon waarop hij zijn beweringen kan uitproberen. En dat wordt Freddie. Lancaster stuurt Freddie, zoals een baasje zijn hond stuurt. Kijkend of de bevelen wel goed worden opgevoerd. Vandaar de titel The Master. Jammer is dat Freddie zijn baasje op een agressieve manier meent te moeten verdedigen. Zo agressief dat de vrouw van Lancaster, Peggy, uiteindelijk denkt dat Freddie meer kwaad dan goed doet voor “The Cause”.

Ziedaar een film met twee geweldige acteurs, Joaquin Phoenix en Philip Seymour Hoffman, die hun karakters weergaloos neerzetten. Soms op het angstaanjagende af, die verhouding tussen meester en slaaf. Absolute topprestaties, zeker. Maar de film beklijft niet echt, want wat ontbreekt is een karakter waarmee de kijker zich kan identificeren. Freddie is een ‘loser’, geen aanlokkelijk figuur waarmee je jezelf wilt vereenzelvigen. En Lancaster, gebaseerd op het leven van Ron L. Hubbard (oprichter van Scientology), is een vreemde sekteleider, die helemaal niet aanspreekt.

En dan wordt het moeilijk om van een film te houden, hoewel de acteerprestaties ijzersterk zijn en de film zelf prima is gemaakt. Jammer, het wordt naar mijn idee geen ‘new American classic’, zoals de marketing ons probeert wijs te maken.

Mijn waardering: een 6.

Voor de liefhebbers hieronder de trailer.