Tagarchief: komedie

La Odisea – de zoektocht naar je eigen geld

Waardering: 3 uit 5.

Ergens op het Argentijnse platteland ligt het dorpje Alsina. Veel inwoners zijn voor een betere toekomst weggetrokken naar Buenos Aires. Oud profvoetballer Fermin Perlassi, wereldberoemd in het dorpje vanwege een doelpunt dat hij ooit heeft gemaakt. Er staat dan ook een standbeeld van hem in het dorpscentrum.

Samen met zijn vrouw heeft Fermin zijn oog laten vallen op een oude graansilo. Hij denkt dat als deze silo weer in gebruik wordt genomen, met bijbehorende fabriek, er weer veel mensen werk kunnen vinden en dat dit goed is voor de toekomst van het dorp.

Maar….. hij heeft onvoldoende geld om de boel te kopen. Maar hij bedenkt dat het als coöperatie kan worden gedaan en legt zijn idee voor aan een aantal dorpsbewoners. Die willen allemaal wel mee doen en geven hun bijdrage aan hem. Fermin bergt het geld, 150.000 dollar, op in een kluis bij de bank in de dichtstbijzijnde stad. Met dit geld hoopt hij een banklening te krijgen waardoor de silo kan worden gekocht.
De bankdirecteur haalt hem echter over om het geld op een bankrekening te zetten. Hij kan er dan voor zorgen dat de lening binnen een paar dagen rond is.

Maar dan slaat de crisis ongenadig toe. De Argentijnse ‘corralito’ wordt ingevoerd en dat betekent dat alle banktegoeden worden bevroren. Er mag elke week slechts een klein bedrag worden opgenomen.
Van een eerlijke bankbediende hoort Fermin dat de bankdirecteur, samen met een advocaat, alle gelden de dag voor de ‘corralito’ contant hebben opgenomen en achterover gedrukt.

Het geld is dus weg. Maar Fermin en kornuiten laten het er niet bij zitten en gaan op jacht naar hun tegen geld.

‘La odisea’ is een lekker wegkijkende film, die met humor en spanning een inkijkje geeft in de tijd dat Argentinië niet aan de rand van de afgrond stond, maar er al was ingedonderd. Er zit een mooi tempo in de film en je ruikt het Argentijnse platteland. De karakters worden niet al te veel uitgediept, maar er zitten wel een paar fraaie typetjes bij.

Een film om gewoon een middagje of avondje te ontspannen.

Juliet, Naked – een vermakelijke romantische komedie 😍😍😍

Juliet posterAls het weer weer wat minder wordt, dan komt automatisch de bioscoop weer in beeld. Maar dan blijkt dat je net in een soort overgangsfase zit qua films. Van de zomerperiode met veel kinder- en gezinsaanbod tot de start van het nieuwe filmseizoen in september (dan komen meer premières los).

Het was dus even goed kijken wat er precies draait en we kozen voor “Juliet, Naked”. Een romantische komedie, die zich in het huidige Engeland afspeelt.

De film begint met een video op een website van Duncan (Chris O’Dowd), die hij heeft opgezet voor een min of meer uit het beeld verdwenen singer-songwriter, Tucker Crowe (Ethan Hawke). Duncan is een mega-fan van Tucker en in zijn video vertelt hij in het kort de geschiedenis van deze muzikant. Hij doet dat als een geobsedeerde expert, die is blijven hangen in één album met de titel “Juliet”. De inspiratie voor dit album was een pijnlijke liefdesaffaire van Tucker, die zo pijnlijk was dat hij verdween. Zijn smachtende fans in de steek latend. Dat is althans wat Duncan na grondig onderzoek gelooft.

Het lijkt dan even dat de film draait om Duncan, maar nee, daar komt zijn vriendin Annie (Rose Byrne) in beeld. Eigenlijk is ze en soort bijwagen voor de in Tucker geobsedeerde Duncan. Dan ploft er een envelop in de brievenbus, gericht aan Duncan. Maar Annie maakt hem per ongeluk open en het blijkt een akoestische versie van het album “Juliet” met de titel “Juliet, Naked”.

Duncan is weer helemaal in de zevende hemel en vind eigenlijk dat er een soort wereldwonder is geschied. Een nieuw album van Tucker, geweldig. Annie reageert door een kritische recensie van het album op Duncan’s website te plaatsen. U begrijpt, dat leidt tot enige spanning in huize Duncan/Annie.

Door toeval reageert Tucker op deze recensie en er ontwikkelt zich een internetrelatie tussen Annie en Tucker. Terwijl Duncan stiekem een affaire heeft met en dweperige nieuwe docente op zijn school, komt Tucker naar Engeland en ontmoet Annie.

Van hieruit ontwikkelt zich een hele aardige komedie, die de zaken vooral vanuit het vrouwelijke perspectief benadert. Rose Byrne speelt verrukkelijk en krijgt mooi weerwerk van Ethan Hawke. Chris O’Dowdals emotioneel idioot verdwijnt wat naar de achtergrond maar zorgt af en toe nog wel voor de komische noot.

“Juliet, Naked” is zeker geen meesterwerk, maar is vooral een amusante komedie die hier en daar de spot drijft met onze moderne samenleving. Verantwoordelijkheid, relatieproblemen, blinde verering, fakeberichten zijn enkele van deze aspecten.

Als je zin hebt in een onbekommerde film, dan kan ik je “Juliet, Naked” aanraden. Nog te zien in het Leidse Trianon.

 

Under the Silver Lake: mooie huls, maar waar gaat dit over…

Under the Silver Lake“Under the Silver Lake” is een prachtig geproduceerde film van een dikke twee uur. Achtergrond is Hollywood, met zijn mooie natuur en zijn grote villa’s. Maar de grote vraag is waar de film nou precies over gaat.

In de beginscene zien we een koffietent met “Beware the Dog Killer” op het raam gekalkt. Sam (Andrew Garfield), een slimme en knappe jongen, wandelt naar zijn appartement. Zo’n beetje luxe complex rondom een zwembad, je kent dat wel uit andere films. Hij heeft geen werk en ook weinig geld. Vaak zit hij met een verrekijker de vrouwelijke buren te begluren. Dan verschijnt daar ineens een mooie blonde meid met een hondje, Sarah (Riley Keough). Hij maakt kennis met haar en wordt ter plekke een beetje verliefd.

Maar, de volgende dag is ze verdwenen en is haar appartement ineens helemaal leeg. Sam besluit dan ook zoek naar haar te gaan en deze zoektocht is het verhaal van deze film. Sam is gevoelig voor symboliek, voor codes en voor verborgen boodschappen. Op zijn zoektocht komt hij dit allemaal tegen. Hij ontmoet de meest krankzinnige figuren, die allemaal een vreemd verhaal hebben. Het gaat te ver om dat hier allemaal te beschrijven.

Hij gaat naar vreemde underground feesten, waar hij van meisjes in roze catsuits nieuwe aanwijzingen krijgt. En passant meent hij te worden gevolgd door de Dog Killer, ook dat nog.

En zo kijken we ruim twee uur naar een surrealistische zoektocht door de krachten van Hollywood, op zoek naar Sarah. We zien heel veel, maar worden niet veel wijzer van alle aanwijzingen en andere zaken. Daarom is de vraag ook wat de regisseur met deze film voor ogen had. Misschien is het een pastiche, want de film zit vol verwijzingen naar oude Hollywoodfilms en -sterren. Janet Gaynor wordt regelmatig genoemd, zelfs Kurt Cobain komt een paar keer voorbij.

Een echt verhaal zit er niet in. Als kijker wordt je meegesleept in de zoektocht. terwijl je hersenen proberen te ontdekken wat de logische lijn is. Maar die is er dus niet en dat is wellicht dan ook de charme van deze film. De muziek is blij vlagen prachtige Hollywood bombast (alleen het begin al is om te smullen, wat dat betreft).

Als je van een mooi verhaal houdt, dan is deze film niet voor jou. Maar als je wilt worden meegenomen op een vage reis met vage mensen met vage puzzels, dan is dit misschien de film die je anders nooit zou zien.

Under the Silver Lake, duur 139 minuten.

Met Andrew Garfield, Riley Keough (kleindochter van de grote Elvis), Riki Lindhome en Grace van Patten.

🤩🤩🤩

Gezien in het Kijkhuis, Leiden.

Andrew Garfield en Grace van Patten

Onschuldige liefde in Café Society van Woody Allen

cafe-society-posterDe inmiddels 80-jarige Woody Allen heeft zijn jaarlijkse film inmiddels weer in de bioscopen. Café Society is een romantische film, die speelt in het Hollywood van de jaren 30.

De jonge Bobby (Jesse Eisenberg), die er genoeg van heeft om bij zijn vader in de zaak te werken, is op zoek naar iets anders. De Bronx heeft hij wel gezien en hij wil wel iets avontuurlijkers. Zijn ouders sturen hem dan naar zijn oom Phil (Steve Carell), een grote man in Hollywood’s filmbusiness, in de verwachting dat deze Bobby wel verder kan helpen. Na wat binnensmonds gemopper van Phil geeft hij Bobby toch een baantje als een soort manusje-van-alles.

Als Bobby bij zijn oom op kantoor komt valt hij onmiddellijk voor diens mooie secretaresse Vonnie (Kristen Stewart). Als zij ook nog eens wordt belast met de taak om Bobby alles in Hollywood te laten zien, bloeit de smachtende liefde in hevige mate. Vonnie vindt Bobby wel aardig, maar blijkt uiteindelijk al een oudere man als ‘lover’ te hebben.

Dan blijkt dat oom Phil de ‘lover’ is en keert Bobby ontgoocheld terug naar New York. Daar krijgt hij een baan in een grote nachtclub, die wordt gerund door zijn broer Ben (Corey Stoll). De nachtclub blijkt de dekmantel te zijn voor witwasoperaties van de maffia en Ben blijkt een grote keiharde gangster.

In de nachtclub komen Bobby en Vonnie elkaar weer tegen. Zij is samen met haar man, oom Phil, op de terugreis van Europa naar Hollywood. Natuurlijk weten wij al, dat hoewel Bobby gelukkig getrouwd is, hij Vonnie nooit heeft kunnen vergeten. En dat geldt voor haar ook. Een liefde, die had moeten zijn, maar nooit is geworden.

Café Society heeft alle ingrediënten van een Woody Allen film. Het leven op zich, de kansen, het lot, de liefde, de schuld. Jesse Eisenberg speelt een prima rol en fungeert eigenlijk als een ouderwetse Woody Allen, zoals hij vroeger zelf speelde. Alleen zijn de scherpe kantjes er een beetje afgesleten, de ouderdom en wijsheid zorgen voor minder sarcasme en meer vriendelijkheid. Toch blijven de dialogen, vooral in het Joodse gezin van Bobby’s ouders, weer messcherp en hilarisch.

De beelden zijn betoverend. Cameraman Vittorio Storaro heeft de jaren 30 sfeer prachtig in beeld gevat en ook de beelden van New York by night zijn magisch. En de muziek mag uiteraard ook niet vergeten worden, heerlijke jazz uit die periode.

Kortom, als je een avondje onbezorgd wilt genieten van een romantisch verhaal met fraaie beelden, dan mag je Café Society niet missen. En eigenlijk mag je geen enkele Woody Allen film missen.

cafe-society

Catastrophe, serie vol met zwarte relatiehumor

CatastropheErg in zijn momenteel de series waarin de relaties tussen mensen aan de orde komen. Vaak met zwarte humor, gemaakt met een vrij hoge standaard, is dit voor veel mensen genieten geblazen. Naast Catastrophe kun je in dat verband ook denken aan series als Transparent, Togetherness en het pas gestarte Love.

Catastrophe is zo’n pareltje, waarin de menselijke relaties met een fijn fileermesje worden onderzocht, zonder platvloers te worden. Zes afleveringen telde de eerste serie, die allemaal nog bij Film1 on demand zijn te bekijken.

Sharon (Sharon Horgan), een onderwijzeres, heeft wel trek in een vent. Als ze de Amerikaan Rob (Rob Delaney) in een pub ontmoet, volgt spontaan een wild sexweekend. Ze vinden elkaar aantrekkelijk, lachen en sexen wat af. Maar dan moet hij terug naar de VS, want hij was even voor een reclameklus in Engeland.

Maar na enige tijd komt Sharon erachter dat ze zwanger is. Wat nu, paniek slaat toe. Ze belt Rob in de VS om hem hiervan op de hoogte te brengen. Tot haar verrassing en opluchting komt hij onmiddellijk naar haar toe.

En dan volgen allerlei complicaties met familie en vrienden, zeker als hij haar ten huwelijk vraagt. Ervan uitgaande dat hij voor zijn baas klussen in Engeland kan doen en dat hij dus ook voor een inkomen kan zorgen. Maar dat blijkt lastiger dan gedacht en uiteindelijk krijgt hij zijn ontslag. Hoe nu verder, een hoogzwangere vrouw, geen baan meer en een trouwpartij op komst.

Heerlijk zijn de scenes tussen Sharon en Rob, liefdevol maar tegelijkertijd soms cynisch en bijtend. Het is alsof je naar een oude versie van je eigen huwelijk zit te kijken. En daar zit dan ook precies de kracht van deze series, want het is allemaal vreselijk herkenbaar. Waren deze series vroeger vooral gericht op de grappen en grollen, tegenwoordig is niet alles alleen maar rozengeur en maneschijn.

Relatief onbekende acteurs blijken in staat om levensechte karakters neer te zetten, die van de schrijvers heerlijke teksten hebben meegekregen. Een waar genot om naar te kijken.

Ik heb deze eerste serie met een 8 beoordeeld. Zeker de moeite waard om te kijken als je een abonnement bij Film1 hebt. Volgens mij is de serie nog niet als DVD verkrijgbaar. Waarschijnlijk is het wachten daarop tot serie 2 uitkomt. Ik vermoed dat Film1 dit jaar nog hiermee komt.

Catastrophe2

@LeidenIFF dag negen: El club / A Perfect Day / Carol

The ClubFilm 19: El club

In een dorpje aan de Chileense kust wonen vier mannen en een vrouw in een mooie woning, die over zee en strand uitkijkt. Het zijn allemaal geëxcommuniceerde priesters en een voormalige non.

Ze zitten daar omdat de RK Kerk ze heeft verbannen, het is een soort gevangenis zonder tralies maar wel met allerlei beperkingen. Misbruik van kinderen, heulen met martelende militairen, fraude met kerkgelden, ontvoering en verkoop van pasgeborenen, dat zijn zo wat van de daden die dit verderfelijke stel heeft begaan.

Maar zolang niemand iets weet, wonen ze daar rustig. Op een dag komt daar verandering in als er een nieuwe priester komt. In zijn kielzog verschijnt een zwerver die een hoop stampij maakt omdat de nieuweling hem herhaaldelijk als misdienaar heeft verkracht. De vijf reeds gevestigden hebben hier geen zin in en pressen de nieuwe priester om de zwerver te verjagen. Ze geven hem een revolver om mee te dreigen. Maar de nieuwe priester pleegt vervolgens op de stoep voor het huis zelfmoord. En de zwerver blijft stampij maken.

Dan komt er nog een priester. Maar deze is door de Kerk gestuurd om oude troep op te ruimen. Hij wil zien of de vijf berouw hebben van hun daden, want hij wil het huis sluiten. In de loop van de film blijkt echter dat die vijf hun streken helemaal niet zijn verleerd en nog door en door rot zijn.

Daarmee is “El club” een noodzakelijke film geworden, die niet zo zeer aandacht vraagt voor de slachtoffers als wel constateert dat de daders helemaal geen berouw hebben en volop praatjes hebben om hun daden goed te praten. Een intense film, die waarschijnlijk nooit in Nederland zal uitkomen.

Uitstekende acteurs, die ondershuids een duivelse uitstraling hebben.

Mijn waardering: een 8.

Regie: Pablo Larraín
Met: Antonia Zegers, Alfredo Castro, Alejandro Goic, Alejandro Sieveking, Jaime Vadell, Marcelo Alonso en Roberto Farías
Duur: 98 minuten
IMDb waardering: 7.5

 

A Perfect DayFilm 20: A Perfect Day

Deze film laat een dag uit het leven van een stel hulpverleners zien tijdens de oorlog in Bosnië in de jaren ’90.

Het is een film met veel humor, die uiterst scherp de totale ineffectiviteit van de ‘blauwhelmen’, de VN-troepen, laat zien. Zij bekommeren zich vooral om de regels en protocollen en zijn niet bezig met de bevolking.

Als er wordt gevraagd om hulp bij het reinigen van een waterput, waar een lijk in ligt, blijkt dit volgens de heersende regels niet mogelijk. Immers, de prioriteiten liggen elders. Dat er mensen afhankelijk zijn van deze waterput is dan slechts een klein puntje dat niet van belang is in het grotere geheel.

De film stipt zijdelings de gruwelen aan die indertijd zijn begaan. Zo zien we een aantal mannen bij een autobus, die bewaakt worden door militieleden. En we zien hoe vriendelijke buren, die altijd prettig in een dorp samenleefden, ineens veranderen in monsters, gedreven door religieuze motieven.

Aardige film, maar naar mijn mening iets te veel een niemendalletje. Te veel humor en vriendelijkheden in een grimmige omgeving, waardoor de grimmigheid te veel verdwijnt.

Mijn waardering: een 6.

Regie: Fernando León de Aranoa
Met: Benicio del Toro, Tim Robbins, Olga Kurylenko en Mélanie Thierry
Duur: 106 minuten
IMDb waardering: 7.2

 

CarolFilm 21: Carol

Daar waar “Far from Heaven”, de vorige topfilm van Todd Haynes, zich vooral richtte op de rassendiscriminatie, wordt nu spotlight gericht op de liefde tussen vrouwen.

Niet bijzonders zult u denken, ware het niet dat de film zich in de jaren ’50 in een uiterst preutse en conservatieve VS afspelen. En opnieuw is Haynes er in geslaagd om een prachtige film te maken met buitengewoon veel aandacht voor detail en aankleding. Ook het kleurgebruik past helemaal bij het tijdsbeeld.

De jonge Therese (Rooney Mara) werkt als verkoopster in een groot warenhuis in New York. Op een dag maakt ze oogcontact met een oudere vrouw, die even later voor haar toonbank staat. Het blijkt Carol (Cate Blanchett) te zijn, een vrouw uit de gegoede klasse. Na een kort praatje nodigt Carol Therese uit voor een lunch.

Carol is in een echtscheidingsgevecht gewikkeld met haar man. Dat gaat vooral over de voogdij van hun kleine dochter. Belangrijk om te weten is dat vrouwen in die jaren nog weinig zeggenschap hadden in juridische zaken. Om de problemen tijdelijk uit de weg te gaan, besluit Carol om een poosje te gaan reizen. Ze vraagt Therese om mee te gaan. Therese stemt hierin toe, ondanks het verzet van haar vriendje.

Tijdens de reis bloeit de romance op zoals alleen romances kunnen opbloeien. Maar de tegenpartij zit niet stil. En zo ontwikkelt zich een verhaal van verboden liefde, strijd, een uitputtingsslag en uiteindelijk de gloriërende liefde.

Het verhaal ontwikkelt zich rustig en langs logische lijnen. Niets verrassends in dat opzicht, maar de benauwdheid van die tijd komt heel sterk naar voren. En de vraag dringt zich op of er eigenlijk na zoveel jaren veel veranderd is.

Opnieuw een prachtige film van Todd Haynes, een genot om naar te kijken. Met twee hoofdrolspeelsters waar de sprankeling vanaf spat, maar ook de droefenis om verloren zaken.

Mijn waardering: een 8.

Regie: Todd Haynes
Met: Cate Blanchett, Rooney Mara, Kyle Chandler en Jake Lacy
Duur: 118 minuten
IMDb waardering: 7.2

@LeidenIFF dag acht: Victoria / Mistress America / Virgin Mountain

VictoriaFilm 16: Victoria

Het grote bijzondere aan deze film is het feit dat deze in één take is opgenomen. Er is dus niets gemonteerd in de beelden. Dat is een heidense klus om te doen, waarvoor een groot respect op zijn plaats is.

Dat gezegd hebbende kijk je misschien wel met iets ander ogen naar deze film.

De film begint in een Berlijnse discotheek, vage knipperende beelden (slecht voor mensen met epilepsie), dreunende muziek en dansende mensen. Langzaam wordt het beeld helder en krijgen we Victoria (Laia Costa) in beeld. Een jonge Spaanse die nog niet zo lang in Berlijn is. Ze verlaat de disco en komt buiten vier jongens tegen. Als je die jongens ziet, dan wet je al dat dit geen gewone burgermannetjes zijn. Tikkeltje aangeschoten, een van de jongens staat boven op een autodak. Ze wordt door de jongens uitgenodigd om met hen mee te gaan. Dat doet ze en voor mij begint het hier te wringen, want doet een normaal meisje dit? Midden in de nacht meegaan met vier wildvreemde jongens, typjes onguur.

Enfin, ze gaat mee en komt dan in een draaikolk van gebeurtenissen terecht. Want een van de jongens blijkt een ereschuld te moeten inlossen bij een onderwereldfiguur. En dat leidt tot een bankoverval en doden. En passant ontstaat er ook nog een romantische verhouding met Sonne (Frederick Lau). Ik ga hier niet de plot vertellen, maar het tempo is ongenadig hoog vanaf het moment dat de overval plaatsvindt.

“Victoria” is een boeiende film met twee helften. Een rustig eerste deel met een romantische plot en daarna het overweldigende actiedeel. De film wordt gedragen door Laia Costa, die door haar spel de talrijke ongeloofwaardigheden bijna doet vergeten. Het camerawerk is fabuleus.

Maar de minpuntjes zijn toch de talloze ongeloofwaardige ogenblikken en keuzes, die worden gemaakt. Daardoor is de film net niet perfect.

Mijn waardering: een 8.

Regie: Sebastian Schipper
Met: Laia Costa, Frederick Lau, Franz Rogowski en Burak Yigit
Duur: 138 minuten
IMDb waardering: 8.2

 

Mistress AmericaFilm 17: Mistress America

“Mistress America” is de nieuwe film van Noah Baumbach, bekend van “Greenberg” en “Frances Ha”. Deze film is een logisch vervolg op de voorgangers.

Tracy (Lola Kirke, bekend van de tv-serie “Mozart in the Jungle”) is net in New York aangekomen voor haar studie aan Barnard College. Ze kent niemand en probeert aansluiting te vinden via haar hobby, het schrijven van essays en korte verhalen. Maar het literatuurclubje is nogal snobistisch en met haar schrijfkameraad Tony (Matthew Shear) wil het ook al niet helemaal lukken.

Haar moeder, die op het punt staat te hertrouwen, suggereert om contact op te nemen met de dochter van haar komende man. Dat blijkt de 30-jarige Brooke (Greta Gerwig) te zijn, een wervelwind die onophoudelijk aan het woord is en vol met ideeën zit voor toekomstige ondernemingen. Ondertussen merken we dat ze drie kleine baantjes heeft waarmee ze maar net kan rondkomen. Maar geen gebrek aan grootse visies.

Op een gegeven moment heeft Brooke het idee om een restaurant te beginnen. Met in het restaurant een kapsalon en vooruit, ook nog een aantal andere dingen. Echter, een probleem, ze heeft geen geld maar wel een pandje op het oog. Daarom bezoekt ze haar vroegere vriendin Marie-Claire (Heather Lind), waarvan ze zegt dat die vroeger een idee van haar heeft gestolen waarmee ze ontiegelijk rijk is geworden. Marie-Clarie heeft overigens ook haar oude vriend ingepikt en niet te vergeten, de twee poezen.

Marie-Claire ziet haar liever niet komen in haar supermoderne en strakke villa in Connecticut. Maar Brooke zet door en dan gebeurt er van alles in dat prachtige pand. Uiteindelijk ontstaat er ruzie tussen Tracy en Brooke, omdat uitkomt dat Tracy een kort verhaal heeft geschreven, gebaseerd op de avonturen van Brooke. Een messcherpe analyse.

In sommige opzichten doen films van Baumbach denken aan die van Woody Allen. In het bijzonder de vele teksten en scherpe analyses, het ontbrekende zelfvertrouwen bij de hoofdpersonen, de daaruit volgende worsteling met het leven. Toch mist Baumbach net die finesse die een Allen wel kent.

Mijn waardering: Probleem bij deze film was dat die niet was ondertiteld. En dat betekende dat ik de film wel in grote lijnen kon volgen, maar de woordenbarrages waren vaak niet goed te volgen en dan mis je toch de kleinigheden, die wel belangrijk zijn. Daarom geen waardering voor deze film, maar wel de intentie om hem later nog eens ondertiteld te zien.

Regie: Noah Baumbach
Met: Lola Kirke, Greta Gerwig, Michael Chernus en Matthew Shear
Duur: 84 minuten
IMDb waardering: 7.3

 

Virgin MountainFilm 18: Virgin Mountain (Fúsi)

De tweede IJslandse film tijdens dit festival en opnieuw een pareltje.

De 43 jaar oude Fúsi woont nog steeds bij zijn moeder. Hij is een enorme man met een groteske omvang. Fúsi werkt op het vliegveld, hij zorgt voor het laden van de bagage in de vliegtuigen. Op zijn werk wordt hij door jongere collega’s af en toe gepest. Ze zijn vooral benieuwd of hij het al eens heeft ‘gedaan’ en doe dat dan moet, gelet op zijn omvang.

Fúsi heeft één hobby. Het nabouwen en naspelen van WO II veldslagen. Thuis heeft hij de Slag om El Alamein nagebouwd en samen met zijn enige vriend speelt hij andere veldslagen na in diens garage. Een andere liefhebberij is om met de auto langs de havenkade te gaan staan en naar het water te staren. Vaak vraagt hij dan een verzoekplaat aan bij de radio, waar ze hem inmiddels goed kennen. Zijn muziek, heavy metal.

Op zijn verjaardag krijgt Fúsi een cowboyhoed en een cursus linedancen van de vriend van zijn moeder. Zij willen graag dat Fúsi wat meer sociale contacten krijgt. Na een aanvankelijke weigering besluit Fúsi om dan toch maar een keer te gaan. En zo komt hij in contact met Sjöfn, een aardige vrouw die hem vraagt om haar thuis te brengen vanwege zo’n beruchte IJslandse sneeuwstorm.

Dit eerste contact leidt tot meer. Sjöfn is gek op bloemen en zegt in een bloemenwinkel te werken. Ze vraagt of hij wel eens met vakantie gaat. Dat heeft Fúsi nog nooit gedaan en als ze vraagt waar hij dan naar toe zou willen gaan, noemt hij de zon van Egypte (El Alamein natuurlijk). In zijn onschuld gaat hij direct naar een reisbureau om een reis voor twee te boeken.

Op een gegeven moment komt Fúsi erachter dat Sjöfn niet in een bloemenwinkel werkt maar als vuilophaler. Dit leidt tot een aanvaring. Dan blijkt Sjöfn niet meer op haar werk te komen en ook bij het linedancen is ze er niet meer. De woning van haar is en blijft donker. Fúsi slaat een ruitje in en vindt Sjöfn in een kast. Ze blijkt een ernstige depressie te hebben. De woning is inmiddels ernstig vervuild en Fúsi gaat aan de slag. Hij maakt schoon, maakt eten voor haar, verzorgt haar helemaal.

Op een gegeven moment vraagt ze Fúsi of hij bij haar wil intrekken. Na enig misverstand wil hij dit wel, maar op de verhuisdag komt ze hierop terug. Ze kan het toch niet aan.

Aan het einde van de film zien we Fúsi in zijn eentje vertrekken naar Egypte. En hij heeft een pand gekocht waar Sjöfn graag een bloemenwinkel zou willen beginnen.

“Virgin Mountain” is een prachtige film in al zijn eenvoud. Een rustig verteld verhaal waar toch heel veel thema’s worden aangestipt. Pesten op werk, depressies, eenzaamheid, verlaten worden, het komt allemaal voorbij. En dat alles op een gewone alledaagse manier. Het einde van de film laat ons denken dat Fúsi zijn eigen weg heeft gevonden, hij gaat zelf vorm geven aan zijn leven.

Je zou wensen dat alle mensen Fúsi’s waren, in oprechtheid en toewijding.

Mijn waardering: een 8.

Regie: Dagur Kári
Met: Gunnar Jónsson, Margrét Helga Jóhansdóttir en Franziska Una Dagsdóttir
Duur: 94 minuten
IMDb waardering: 7.6

@LeidenIFF dag vier: Zoom / Rams

Zoom (2015)Film 10: Zoom

Striptekenaar Emma (Alison Pill) werkt overdag in een fabriek waar sexpoppen worden gemaakt. Op bestelling kan alles heel precies worden nagemaakt, successen zijn Scarlett Johansson en Beyoncé. In haar vrije tijd tekent ze een strip over Edward (Gael García Bernal), een actiefilmregisseur die nu een artfilm wil maken. De hoofdrol in zijn film is voor het model Michelle (Maria Ximenes), die ook erkenning wil als schrijfster. Tijdens de opnamen laat ze ineens alles vallen en vertrekt naar Brazilië om haar boek af te maken. Dat boek gaat over Emma, een striptekenaar, die in een sexpoppenfabriek werkt.

Kortom, een cirkelverhaal dat begint waar het eindigt en zo voort. Regisseur Morelli maakt hierbij gebruik van geanimeerde stukken film, naast gewone filmopnamen.

 

Het idee is opwindend, om op deze manier een verhaal te vertellen. Maar helaas ligt het tempo van de ontwikkelingen dermate hoog, dat je al snel de draad begint te verliezen. Af en toe kun je die nog even oppakken, maar dat is het dan wel. Het verhaal zit vol met grapjes, zodat je in ieder geval nog regelmatig kunt lachen. Maar waar het nou allemaal precies over gaat, dat blijft een raadsel. En misschien was dat dan precies de bedoeling van Morelli (overigens geen relatie van de stripheld Cor Morelli).

Alison Pill, bekend van de tv-serie “The Newsroom”, speelt uitstekend. De overige acteurs dartelen een beetje door het verhaal heen, soms in het echt, soms getekend.

Jammer, ik had er meer van verwacht.

Mijn waardering: een 5.

Regie: Pedro Morelli
Met: Gael García Bernall, Alison Pill, Mariana Ximenes en Jason Priestley
Duur: 96 minuten
IMDb waardering: 6.9

 

The RamsFilm 11: Rams (Hrútar)

In een afgelegen vallei in IJsland wonen de twee ongehuwde broers Gummi en Kiddi vlak naast elkaar. Het zijn schapenboeren, net als de andere boeren in de vallei. Gummi en Kiddi hebben al ruim veertig jaar geen woord met elkaar gewisseld. De reden hiervan is onduidelijk.

De schapen die ze hebben behoren tot de beste van het land. Ze winnen vaak prijzen met hun rammen, die van een heel oud geslacht afstammen. Tijdens zo’n keuringswedstrijd ontdekt Gummi dat de prijswinnende ram van zijn broer aan ‘scrapie’ leidt. Dat is een desastreuze ongeneeslijke ziekte, die uiterst besmettelijk is. Als dit uitkomt, moeten alle dieren van besmette stallen worden geruimd. Dat is dus praktisch bij alle schapenboeren in de vallei. En daarmee komt het bestaan van allen in gevaar, want hoe met het verder, als er geen eten meer op de plank komt.

In de tussentijd heeft Kiddi de ruiten van Gummi er uit geschoten, omdat hij denkt dat zijn broer hem een hak wil zetten. Beiden proberen op hun eigen manier de rampspoed af te wenden. Kiddi door verzet te plegen (hij wordt door de politie afgevoerd) en Gummi door slim te zijn (hij houdt stiekem een paar schapen en een ram achter).

Maar uiteindelijk komt dit laatste uit en zijn de broers gedoemd elkaar helpen als ze de schapen en de ram willen behouden.

De film heeft een paar mooie grappige ogenblikken. Zoals het gebruik van de schaapshond, die als boodschapper tussen Gummi en Kiddi heen en weer holt met opgerold papiertje in zijn bek. En Gummi, die steevast in bad wordt gestoord.

Vooral in de eerste helft wisselen komedie en drama elkaar af, maar naarmate het einde dichterbij komt wordt het drama groter. De twee broers moeten weer met elkaar gaan praten om een oplossing te forceren. Zoals een broer zegt “No sheep, just the two of us”.

Als je “Verdwijnpunt” van Indridason hebt gelezen, dan weet je hoe het weer in IJsland ineens kan omslaan in een dodelijke storm. Ik moest hier heel sterk aan denken tijdens de finale van deze film.

Al met al een mooi drama met een rustig tempo, krachtige karakters, schitterend landschap en een fijne afwisseling van alle tempofilms.

 

 

Mijn waardering: een 7.5

Regie: Grímur Hákonarson
Met: Sigur∂ur Sigurjónsson, Theodór Júliússon en Charlotte Bøving
Duur: 93 minuten
IMDb waardering: 7.5

@LeidenIFF dag drie: Louder Than Bombs / Son of Saul / The Lobster / The Gift

Louder Than BombsFilm 6: Louder Than Bombs

“Louder Than Bombs” begint veelbelovend met een close-up van een babyvuistje dat een vinger omkneld. Wellicht al een mooie metafoor voor wat komen gaat. De baby is net geboren, zoon van Amy en Jonah (Jesse Eisenberg). Op verzoek van Amy gaat Jonah op zoek naar wat eten en in de ziekenhuisgang komt hij Erin (Rachel Brosnahan) tegen, zijn ex-vriendin. Al direct voelen we dat de relatie met zijn vrouw niet denderend is en dat hij Erin eigenlijk nog wel aardig vind.

Daarna komen we terecht bij een vergadering van curatoren. Een groot museum wil een retrospectief organiseren van de beroemde oorlogsfotografe Isabelle Reed (Isabelle Huppert), inmiddels drie jaar overleden. Aan tafel zit ook de echtgenoot van Isabelle, Gene (Gabriel Byrne). Ook aan tafel Richard (David Strathairn), oorlogsverslaggever van de NY Times en vaak op pad samen met Isabelle. Hij zegt dat hij een groot artikel over de tentoonstelling gaat schrijven, maar dat hij daarin ook melding gaat maken van het ongeluk waarbij Isabelle is overleden. Kennelijk was dit geen ongeluk maar een zelfmoord.

Gene is geschokt, maar begrijpt het wel. Alleen weet zijn jongste zoon Conrad (Devin Druid) hier nog niet van. Dan blijkt al dat Gene totaal geen contact heeft met Conrad, ze leven totaal langs elkaar heen. Conrad, pakweg een jaar of 16, opgroeiend met alle problemen van dien.

Jonah komt vanwege de tentoonstelling naar zijn ouderlijk huis. Bij het bekijken van de foto’s in Isabelle’s oude werkkamer ontdekt hij dat Richard voorkomt in de slaapkamer met zijn moeder. Ondertussen heeft Gene een verhouding met lerares Hannah (Amy Ryan) en in wiens klas ook Conrad zit.

Kortom, de relatieproblemen en alle dwarsverbanden stapelen zich op. Soms valt door de bomen het bos niet meer te zien. Voeg daar nog aan toe dat er veelvuldig gebruik wordt gemaakt van flashbacks, van voiceovers, van droomscenes van Conrad en ingelaste zwart-wit beelden uit oorlogsgebieden waar Isabelle werkte, dan zal het duidelijk zijn dat het volgen van een verhaal een helse toer wordt.

In essentie is dat dan ook de makke van deze film, dat er te veel problemen op elkaar gestapeld worden die allemaal moeten worden uitgelegd. Hoewel de acteurs hun stinkende best doen en ook de cameravoering voorbeeldig is, wordt het na een half uur allemaal te veel. Jammer, want het is wel een goed idee.

Mijn waardering: een 5.

Regie: Joachim Trier
Met: Amy Ryan, Jesse Eisenberg, Gabriel Byrne en Isabelle Huppert
Duur: 109 minuten
IMDb waardering: 7.1

 

Son of SaulFilm 7: Son of Saul (Saul fia)

“Son of Saul” gaat over een Sonderkommando in Auschwitz. Saul maakt daar onderdeel van uit. Een Sonderkommando is een groep gevangenen, veelal Joden, die moeten helpen bij de vergassingen in het kamp.

Op een dag denkt Saul zijn zoon te zien, slachtoffer van de vergassing. Omdat de jongen nog tekenen van leven vertoonde, wordt hij door een Duitse arts omgebracht. Saul wil niet dat hij wordt verbrand, maar wil dat de jongen netjes wordt begraven. Om dit te verwezenlijken gaat hij op zoek naar een rabbi. Maar dat blijkt nog een hele opgave.

Ondertussen worden in het kamp de voorbereidingen getroffen voor een opstand vanuit de Sonderkommando’s. Uiteindelijk vindt deze opstand ook plaats.

We zien Saul op zijn wanhopige zoektocht naar een rabbi, door de verschillende kampafdelingen heen. Op de achtergrond zien we de gruwelijkheden. Het begeleiden van de Joden in de gaskamers, het slepen met de lijken. Dat komt vooral doordat de camera voortdurend dicht op het gezicht van Saul zit. Daardoor blijft de achtergrond vaag.

Maar “Son of Saul” is anders dan alle voorgaande films over de Holocaust. De soundtrack laat ons vaak geluiden horen alsof we in een grote fabriek staan, waar hard wordt gewerkt. We zien ook dat er hard wordt gewerkt en realiseren ons dat dit allemaal te maken heeft met de uitroeiing van een mensenras. De fabrieksgeluiden brengen ons denken in een andere mindset, het wordt bijna ritmisch. En Saul begeeft zich daardoor heen, treurend. Maar hoe kun je eigenlijk privé treuren als duizenden om je heen sterven.

“Son of Saul” moet je zien. De film kwam keihard bij me binnen. Veel films over WO II doen me niet zo veel meer, vanwege alle cliché’s waarvan regisseurs zich bedienen. Hier niet, geen enkel cliché, alleen de kale realiteit van binnen de barakken met gaskamers en verbrandingsovens. En een hoofdpersoon, die treurt en gedreven bezig is om binnen de mogelijkheden een begrafenis te verwezenlijken.

Mijn waardering: een 10.

Regie: Lászlo Némesz
Met: Géza Röhrig, Levente Molnár en Urs Rechn
Duur: 107 minuten
IMDb waardering: 7.9

 

The LobsterFilm 8: The Lobster

De basis van “The Lobster” is een absurde wereld, waarin je niet langer single mag zijn. Als je geen partner hebt, dan krijg je de kans om er binnen 45 dagen een te vinden. Lukt dat niet, dan wordt je veranderd in een dier (gelukkig mag je zelf nog kiezen welk dier).

Om te kunnen slagen wordt je naar een hotel gebracht, waar allemaal singles verblijven. Met een beetje mazzel krijg je dus een match. Als dat zo is krijg je een tweepersoonskamer om te kijken of het echt klikt. Tot slot moet je nog een paar weken op een zeiljacht doorbrengen, echt met zijn tweetjes. En als dat lukt, mag je als koppel weer terug de gewone wereld in. Bij kleine probleempjes krijg je als smeermiddel een kind toegewezen. Dat schijnt vaak goed te werken.

Zo ook David (Colin Farrell), die door zijn vrouw is gedumpt. Hij heeft zijn broer, in de vorm van een hond, meegenomen. In het hotel krijgt hij wat vrienden en hij krijgt een match met een volstrekt harteloze vrouw. Deze match mislukt grandioos en hij ziet zich gedwongen om zich van haar te ontdoen. Daarna moet hij vluchten uit het hotel, de bossen in, waar hij zich aansluit bij de ‘loners’. Een groep singles waarop de hotelgasten met een verdovingsgeweer mogen jagen. Als ze een ‘loner’ vangen, dan wordt de duur van 45 dagen met een dag opgerekt.

Vreemd genoeg hebben ook de ‘loners’ allerlei rare regels. Zo mogen zij juist geen partnerschap aangaan en eigenlijk mogen ze elkaar niet aanraken (althans op de huid). Ook hier worden misdragingen afgestraft door de leider van de ‘loners’ (Léa Seydoux).

Het thema van de film is dus partnerschap of de keuze om alleen te blijven. Waarom blijven we eigenlijk alleen, zijn we dan beter af. En waarom kiezen we vaak voor identieke partners? Grote vragen des levens, voorwaar.

De eerste helft van de film speelt zich dus in het hotel af en het tweede deel in de bossen. Hilarische situaties doen zich voor, zoals het uitvoeren van een lapdance bij mannen om erecties op te wekken en daarmee het masturberen te voorkomen.

Hoewel een leuke film, wordt het thema onvoldoende uitgewerkt. Het blijft zich herhalen zonder verder een oplossing/verklaring te geven. Eigenlijk zijn relaties gedoemd, lijkt regisseur Lanthimos te zeggen. Ook het einde van de film is onbevredigend.

Colin Farrell als de ietwat gezette David doet het uitstekend met een uitgestreken gezicht, waarop amper emoties voorkomen. Rest nog te vermelden dat er ook aardige rollen zijn voor Rachel Weisz, Ben Whishaw en John C. Reilly.

Mijn waardering: een 6.

Regie: Yorgos Lanthimos
Met: Colin Farrell, Jacqueline Abrahams en Roger Ashton-Griffiths en Léa Seydoux
Duur: 118 minuten
IMDb waardering: 7.7

 

The GiftFilm 9: The Gift

“The Gift” is het regiedebuut van Joel Edgerton, die eerder te zien was naast Johnny Depp in “Black Mass”. Hier waagt hij zich aan de regie van een zelf geschreven scenario en ik moet zeggen dat het heel veelbelovend is.

“The Gift” is een thriller met horrorelementen, mysterieus en soms dreigend. Simon (Jason Bateman) en Robyn (Rebecca Hall) zijn vanuit Chicago verhuisd naar Los Angeles. Ze betrekken een bijna helemaal uit glas opgetrokken bungalow, boven in de Hollywoodse heuvels.

Simon heeft een hele goede baan in zijn geboortestad gekregen en de succesvolle designer Robyn heeft er mee ingestemd om mee te verhuizen. Tijdens het winkelen voor de inrichting van de woning lopen ze Gordo (Joel Edgerton) tegen het lijf. Hij blijkt een oude klasgenoot van Simon, hoewel deze hem niet herkent. Als ze thuiskomen staat er een fles wijn op de stoep, met een welkomstbriefje van Gordo. Aardig toch? Maar Gordo begint zich een beetje op te dringen, met nog meer cadeautjes en uiteindelijk nodigen ze hem uit voor een etentje. Dan begint een beetje door te dringen dat Simon Gordo wel degelijk kent.

Beetje voor beetje wordt onthuld wat er vroeger is gebeurd tussen Simon en Gordo. En wat de gevolgen voor laatstgenoemde zijn geweest. Langzaam wordt ook duidelijk wat voor persoon Simon eigenlijk is.

Laat ik verder niets zeggen over de plot, want dat zou jammer zijn. Het einde is zowel verrassend als onthutsend.

Aanvankelijk lijkt het erop, dat we te maken hebben met een doorsnee horror-thriller. De bekende schrikeffecten, de nachtelijke gang in het huis, donkere schaduwen, vermeende indringers. We kennen het allemaal uit vele andere films. Maar waar deze film zich in onderscheidt is dat het niet om de effecten gaat, maar om de relatie in een huwelijk. Want hoe goed ken je eigenlijk de man, waarmee je getrouwd bent? Ken je zijn verleden of zitten daar duistere kanten aan. En wat gebeurt er als langzaam maar zeker het vertrouwen binnen een relatie wordt aangetast. Kun je elkaar nog wel vertrouwen of zijn er steeds kleine/grote geheimen. Dat is de kern van deze film en die is ijzersterk in beeld gebracht.

Daarom is dit eigenlijk ook een aanrader en een meer dan verdienstelijk regiedebuut van Edgerton. Dat belooft nog wat voor de toekomst.

Mijn waardering: een 8.5

Regie: Joel Edgerton
Met: Jason Bateman, Rebecca Hall, Joel Edgerton en Allison Tolman
Duur: 108 minuten
IMDb waardering: 7.3

 

 

@LeidenIFF dag twee: Black Mass / Stilyagi (Hipsters) / Youth

Black MassFilm 2: Black Mass

“Black Mass” is het waar-gebeurde verhaal van James ‘Whitey’ Bulger (Johnny Depp), de grote onderwereldbaas van zuidelijk Boston, in de jaren ’70 en ’80. Het is ook het verhaal van John Connolly (Joel Edgerton), de kindervriend van Bulger en later een FBI-agent, die in het geheim Bulger hielp om de Italiaanse maffia buiten de deur te houden.

Het is ook het verhaal waarin duidelijk wordt hoe gevaarlijk het is om met undercover agenten te werken. In dit geval hebben de bazen Connolly niet meer in de hand. Terwijl Connolly denkt dat hij goed bezig is met het oprollen van de Italiaanse maffia in Boston, wordt hij uitermate slim bespeeld door Bulger die kans ziet om alle tegenstanders uit te roeien. Hetzij door ze te vermoorden, hetzij door ze te laten oppakken door de FBI.

Johnny Depp zet een grootse rol neer van een nietsontziende psychopaat. Want dat is Bulger wel, wie niet voor hem is, is tegen hem en wordt een kopje kleiner gemaakt. Ook verraders of mogelijke verraders worden meedogenloos omgebracht. Een prachtscène is als de heren bij Connolly thuis een etentje hebben. Bulger vraagt naar het recept en krijgt te horen dat dit een familiegeheim is. Na enig aandringen ontfutselt hij het recept toch aan FBI-agent Morris, waarna hij zich afvraagt hoe betrouwbaar Morris wel niet is als hij zomaar zijn geheime familierecept prijsgeeft. De sfeer aan tafel wordt ineens ijzig en dan barst Bulger in een bulderende lach uit, grapje!

“Black Mass” toont ook dat het begrip erecode een leeg begrip is geworden. Er bestaat maar een belang en dat is het eigen belang.

Fantastische rollen van Johnny Depp, Joel Edgerton en Julianne Nicholson en niet te vergeten de prima bijrollen maken van “Black Mass” een uitstekende film. Ook een angstaanjagende film, want zo ziet de duivelse kant van de onderwereld er dus uit. En die willen we liever niet zien.

Goed geregisseerd door Scott Cooper en mooi in beeld gebracht door cameraman Masanobu Takayanagi. Let vooral eens op hoe Depp in beeld wordt gebracht, bijna altijd in de schaduw of halfschaduw. En met muziek van onze trots Tom Holkenborg, aka Junkie XL.

Mijn waardering: een 8,5

Regie: Scott Cooper
Met: Johnny Depp, Joel Edgerton, Benedict Cumberbatch en Dakota Johnson
Duur: 122 minuten
IMDb waardering: 7.3

 

HipstersFilm 3: Stilyagi (Hipsters)

“Stilyagi” is een Russische film van Valeriy Todorovskiy, uit 2008. Het is een musical en tegelijk een romantisch drama.

We beginnen op een mooie zomeravond, midden jaren ’50, als iedereen buiten geniet van de kermis, van muziek en van de lome temperatuur. In Gorky Park zien we een groep jongeren in uniform, het is de communistische jeugdbeweging Komsomol. Zij zijn op zoek naar de non-conformisten, vijanden van de maatschappij. Dat blijken andere jongeren te zijn, met afwijkende kleding, jazzliefhebbers en wilde dansers, de “stilyagi”.

Dan horen ze ergens de jazz schetteren, Parker, Davis, Gillespie. En daar is een loods, daar wordt woest gedanst. De uniformjeugd valt binnen en verscheurt kleren en knipt ongepaste haardracht af. De jonge en mooie Polly (Oksana Akinshina) ontsnapt en Mels (Anton Shagin) krijgt de opdracht haar te achterhalen en terug te brengen. Polly doet net of haar enkel gebroken is en als Mels dan niet op zijn hoede is, duwt ze hem in een vijver. Dan nodigt ze hem uit om “Broadway” eens te bezoeken.

Dat doet Mels dan ook en ondanks dat zijn bezoek niet van een leien dakje verloopt, wordt hij verliefd op Polly. Hij besluit om ook een “stilyaga” te worden.

Natuurlijk is voorspelbaar hoe zich dit verder zal ontwikkelen, het is ook een romantisch drama. “Stilyagi” moet worden gezien in een Russische context, waarin een individu zich onttrekt aan de massa. Een prachtscène is als Katarina, de Komsomol leider, in een hele grote collegezaal Mels wil uitstoten uit de Komsomol. Haar ritmische redevoering wordt langzaam door de zaal overgenomen en doet vaag denken aan “The Wall” van Pink Floyd. Mels besluit dan ter plekke zijn ledenkaart in te leveren en afscheid te nemen van de massacultuur.

“Stilyagi” is een aangename muzikale film, vol vaart en kleur. Veel jazzmuziek, maar ook Russische rock. Het einde is mooi, een brede verlaten straat, met Mels en Polly, waarbij zich langzaam de subcultuur aansluit. Punkers, rockers, noem maar op, allemaal dansen ze over de straat. Een mooi beeld om eens aan Poetin te laten zien (waarbij ik me afvraag of deze film in het huidige Rusland nog zo leuk wordt gevonden).

De film duurt bijna twee uur en dat had best wel een half uurtje minder gekund. Dat is dan een minpuntje.

Mijn waardering: een 7,5.

Regie: Valeriy Todorovsiy
Met: Anton Shagin, Oksana Akinshina en Eugenia Khirivskaya
Duur: 115 minuten
IMDb waardering: 7.2

 

YouthFilm 4: Youth

Na het grote succes van het epische en meeslepende “La Grande Bellezza” is dit dan de opvolger van Paolo Sorrentino.

Ik val maar meteen met de deur in huis, het is geen film als de voorganger. Het is een heel andere film, met een heel ander ritme. Een vergelijking kan dan ook niet worden gemaakt.

Twee oude mannen zitten in een kuuroord in de Zwitserse bergen. Fred Ballinger (Michael Caine) is een gepensioneerde dirigent en Mick Boyle (Harvey Keitel) is een regisseur, die bezig is met zijn laatste film, zijn testament. Beide mannen kennen elkaar al vanaf hun jonge jaren en de dochter van Fred, Lena (Rachel Weisz) is getrouwd met de zoon van Mick.

De mannen zitten in het park of kuieren wat door de omgeving. Praten over hun prostaat, wisselen dagelijks uit hoeveel druppels ze hebben geplast. Dan hoort Lena dat haar echtgenoot haar verlaat voor een spetterende zangeres (Paloma Faith). Dit verleidt de mannen tot bespiegelingen over de verhouding tot hun kinderen en hun opvoedkunde, of liever gezegd het ontbreken hiervan.

En zo meandert de film door het leven van twee oude mannen, wiens leven voorbij is. De een accepteert dat en de ander wil nog een mooie laatste film maken. Dat mislukt ook al. Vooral als zijn beoogde ster (Jane Fonda) hem een keiharde waarheid vertelt.

Ik ben een beetje verdeeld over deze film. Het gebruik van twee echte oude acteurs, zonder opsmuk, voelt heel authentiek. Caine en Keitel spelen uitstekend, evenals Weisz. Let ook op het af en toe onverwacht opduiken van Diego Maradona in een kleine bijrol. Prima rolbezetting dus, maar het verhaal komt ietwat oubollig over en vooral gefragmenteerd.

De beelden daarentegen zijn opwindend, maar helaas is dat maar af en toe. Het gefragmenteerde komt ook hierin helaas naar voren. Verwacht dus geen ritmiek à la “La Grande Bellezza”.

Het onderwerp daarentegen is boeiend. Oude mannen, die terugkijken op hun leven en erachter komen dat het allemaal niet zo veel voorgesteld heeft. Tijdens hun voorgaande leven vol zelfvertrouwen, bravoure zelfs, creatief indrukwekkend. Maar uiteindelijk als mens misschien wel mislukt. Geen fijne boodschap om te horen cq te ervaren.

De vraag resteert dan hoe dit voor je eigen leven geldt. Dat kan een pijnlijke vraag worden. Ik denk er nog even over na, hoewel ik de leeftijd van de heren nog niet heb bereikt.

Mijn waardering: een 6,5. Positief de acteurs en de cameravoering, negatief het rammelende quasi-filosofische verhaal over oud worden en terugkijken.

Regie: Paolo Sorrentino
Met: Michael Caine, Harvey Keitel, Rachel Weisz en Paul Dano.
Duur: 118 minuten
IMDb waardering: 7.4

 

Our Little SisterFilm 5: Our Little Sister (Umimachi Diary)

 

Vanwege een diep gevoelde slaap, heb ik deze film maar overgeslagen en ben lekker in bed gestapt.

Het was mooi geweest.