Dat het de afgelopen tijd lekker weer was in Leiden is niemand ontgaan. Zelfs parkieten hebben ontdekt dat het goed toeven is in het mooie Plantsoen, aan de oevers van de singel.

Gek is dat eigenlijk, dat de zon zo’n immens gevolg heeft voor het gevoel van mensen. Immers, het hoeft maar even zonnig te zijn en iedereen doet alsof de zomer eindelijk is aangebroken. De kasten worden overhoop gehaald, op zoek naar fleurige zomerse kledij, maar echt Rokjesweer was het nu vaak ook net weer niet. Want de wind zat toch regelmatig in de verkeerde hoek. Maar goed, het humeur van het grootste deel der Nederlandse mensheid steeg naar tropische hoogten, en dat is ook wat waard.

Vandaag stond ik voor de keus om naar het voetbal van mijn cluppie Bernardus te gaan, of iets cultureels te doen in Leiden. Het werd de eerste Leidse Salon, een talkshow over de wereld van de kunst, wetenschap en politiek. Deze eerste Salon vond, in het kader van het Museumweekend, in De Lakenhal plaats. De vaste talkshowhost is Onno Blom, Leids schrijver en bekend als biograaf van Jan Wolkers.

Waarom een Leidse Salon? Omdat Leiden een rijke traditie heeft van literaire genootschappen, disputen en bijeenkomsten waar verhitte discussies werden gevoerd over de actualiteit en waar men elkaar gedichten en verhalen voorlas. Denk alleen al aan het fameuze genootschap Kunst Wordt Door Arbeid Verkregen, opgericht in 1776, waar Willem bilderdijk zijn eerste gedicht schreef en dat tot een bolwerk van Patriotten zou uitgroeien voordat de prachtige vergaderzaal bij de kruitramp in 1807 in puin werd gelegd.

Zo staat het op het papier dat deze zondag op iedere stoel ligt in de bovenzaal van De Lakenhal.¬†Een mooie ambiance voor een Salon, dit gebouw uit 1640, nog ontworpen door Arent van ’s Gravensande.

Klinkt een beetje alsof er iets afloopt. Maar dat is niet zo, het zijn gewoon de afgelopen weken. Want het was weer druk en zo ontbreekt vaak de tijd om even een snel blog te schrijven. Dus is dit een inhaalslag, of heet het dan een inhaalblog. Daar gaat ie dan….
Eind maart liep ik de Textielroute, althans een deel daarvan. In het kader van het Textielfestival waren er heel veel plaatsen in Leiden waar iets met en van textiel was te vinden. Zo kwam ik in het Museum Het Leids Wevershuis op de Middelstegracht. Een eeuwenoud pandje, druk bevolkt met ronddwalende textielbezoekers. De stad was er vol van.

En zo kwam ik erachter dat er met textiel werkelijk van alles gedaan kan worden. Je kunt er, naast allerlei kleding, portretten mee maken. Je kunt er abstracte kunst mee maken, je kunt het combineren met allerhande materialen en telkens val je van de ene in de andere verbazing. Alle foto’s vind je hier.

Een hele grote taart om het 150-jarig jubileum van het LD te vieren

Ik ben een nieuwsjunk. Ik lees graag kranten in mijn schaarse vrije tijd. Ik lees de kranten dan bij voorkeur van pagina 1 tot pagina laatst. Van linksboven naar rechtsonder, niets mag mij ontgaan.
Ik hou van kranten, ik bewonder de opmaak, de typografie en, als mijn neus het toelaat, de geur van de krant.
Maar er is iets mis met de kranten. Steeds minder mensen lezen een krant en er staan ook minder advertenties. Ontlezing en jongeren krijgen de schuld. Maar dat is niet juist, want er wordt meer gelezen dan ooit en jongeren lezen alles wat los en vast zit, alleen op een andere manier.

Een rare kop zul je denken. Maar het gaat over drie kunstdingen, die ik de afgelopen weken heb gezien. En ja, die waren niet normaal. Nou ja, wat is normaal? Dat is dan een logische eerste vraag. Daarom ging ik vandaag maar eens naar het Kunstfestival Niet Normaal in Scheltema om een antwoord op deze vraag te vinden.

Want door de technologie zijn er veel mogelijkheden om je te onderscheiden, maar toch wil iedereen graag hetzelfde zijn. “Markt en media dicteren hoe we naar onszelf en anderen kijken, waarbij perfectie de norm is”. Maar wie bepaalt die norm en wie voldoet daar dan aan? Ligt de grens bij een rimpel, een depressie, een prothese, bij het slikken van pillen?

Dat zou je kunnen zeggen na het overlijden van mijn moeder en de verhuizing naar ons nieuwe huis in Leiden. Hoog tijd ook weer eens voor een blog, want dat is er de afgelopen weken flink bij ingeschoten.
Goed om dus eens even terug te blikken op die verhuizing, die eigenlijk in hoog tempo moest plaatsvinden. Want 4 december de sleutels in je handen gedrukt krijgen en 24 december elders slapen bleek toch wel een reuzeklus, te meer omdat er binnen het nieuwe huis aardig wat moest worden gedaan.
De muren moesten allemaal worden gesausd en op veel plekken worden hersteld. Ook nog werk voor een invliegende stucadoor, terwijl ook de timmerman en de cv-meneer voorbij kwamen.

Zazensie kwam ook een handje toesteken en dat was bij de omvangrijke klus zeer welkom. En uiteraard was ook eega zeer handig met de kwast en de roller.

Dat was de afgelopen week wel. Op dinsdag de crematie van mijn moeder, een hele mooie uitvaart, intiem, met humor, maar ook ter nagedachtenis. Ontspannen, niet met dat zware Calvinistische gedoe. Er kon gelachen worden, er kon met elkaar gepraat worden, kortom, een fijne uitvaart.

Alle mensen, die hun medeleven hebben betuigd, dank daarvoor. Het is fijn om te weten dat er virtueel ook allemaal mensen met je meeleven. Dat doet een mens goed.

Tegelijkertijd moest de nieuwe woning in de Rijnstraat worden gedaan. De woning zag er op het eerste gezicht niet uit, uitgewoond, met allemaal vieze muren. Maar na een paar dagen stevig aanpoten zagen die muren er toch weer iets anders uit.

Tijd dus voor een blog. Vanwege alle drukte en gedoe heeft het allemaal even stil gelegen, maar nu moet het maar weer eens.