Tagarchief: Leiden

PS|theater laat Leiden bubbelen

“De bubbel”, de nieuwste productie van het Leids stadsgezelschap PS|theater, is  verrassend theater op een verrassende locatie. Het stuk wordt uitgevoerd op de Lammermarkt, een plein dat wordt heringericht tot een cultuurplein nadat er juist een grote parkeergarage onder de grond is gebouwd.

Regisseur Pepijn Smit toont ons mensen, die allemaal in hun eigen bubbel leven. Deze mensen komen elkaar bij toeval tegen, op een plein als ze ‘s-nachts niet kunnen slapen. Deze personen zijn heel herkenbaar voor de objectieve toeschouwer. Zo zijn daar een jonge vluchteling met zijn moeder, een politica die niet meer weet hoe ze verder moet, een rasechte oude Leidenaar die zijn verleden ziet verdwijnen, een linkse activist die niet verder komt dan kreten en uiteraard de klassieke Leidse corpsbal. Af en toe rent daar een net getrouwde jongedame in bruidsjurk tussendoor (het waarom mag je zelf invullen) en worden we ook regelmatig als toeschouwer bekeken door een soort Annie op een scooter die langs rijdt.

Al deze types komen op zich wat karikaturaal over, maar dat maakt de herkenning tegelijk groter. Zo hoeven we als toeschouwer geen moeite te doen om de plaats en positie van de acteurs te bepalen.

Duidelijk wordt wel dat de typetjes in hun eigen bubbel zitten, overtuigd van hun eigen gelijk en maar moeilijk te bewegen zijn om eens goed naar een ander te luisteren. Dat lijkt ook de boodschap die regisseur Pepijn Smit ons  mee wil geven. Wij, als toeschouwer, zitten natuurlijk ook in een bubbel. Vanuit ons eigen gedachtegoed beschouwen wij de wereld en hoe bereid zijn wij om eens fundamenteel naar de ander te luisteren en uit onze bubbel te stappen. Denk hierbij alleen maar weer aan de recent opgelaaide Pietendiscussie.

fullsizeoutput_13a6

Bijzonder is de manier waarop het PS|theater dit stuk tot leven brengt. Want wij als toeschouwer zitten, voorzien van een koptelefoon, comfortabel binnen in een verwarmde doorzichtige tent en bekijken vanuit deze luxe positie de acteurs, die buiten in de kou (en soms regen) het stuk tot leven brengen. Hiermee plaatst het theater de toeschouwer in zijn eigen bubbel. En is het niet zo dat het over het algemeen ietwat elitaire theaterpubliek de wereld vanuit die ietwat elitaire bubbel beschouwt en becommentarieert.

Het PS|theater heeft een maatschappijkritisch werk gemaakt, dat door de enthousiaste acteurs uitstekend tot zijn recht komt. “De bubbel” zet je aan het denken en met die gedachten ga je de kou in, over het plein waar zojuist nog de ontmoetingen plaats vonden. Misschien moeten wij allemaal ‘s-nachts maar eens over een plein zwerven om die ander te horen.

De voorstelling is vanavond en van 22 t/m 26 november nog te zien op de Lammermarkt in Leiden. Wat mij betreft zeker de moeite waard om te gaan kijken.

De Bubbel, PS Theater, Lammermarkt Leiden
De Bubbel, PS Theater, Lammermarkt Leiden, Regie: Pepijn Smit, Tekstbijdragen: Renee van Marissing, Eva K. Mathijssen, Spel: Rian Gerritsen, Eva K. Mathijssen, Tijs Huys, Minne Koole, Muziek: Rian Evers, Ralf Gerritse Foto: Ben van Duin

Toch nog even het Feest der Feesten, 3 October

Het is inmiddels al weer een paar weken geleden, Leidens Ontzet. Maar ik kan er niet omheen, omdat we dit elk jaar weer vieren. De ene keer uitgebreider dan de andere keer, maar je ontkomt er niet aan (tenzij je als vluchteling naar de Efteling gaat).

Dit keer begon het op zaterdagavond 1 oktober met de traditionele Hutspotmaaltijd op de Hooglandse Kerkgracht (ook bekend van Beelden in Leiden). Eerst in de rij, onder de paraplu, wachten en ondertussen verscheen er een mooie regenboog. Dan, als het droog is geworden, de bak met hutspot verorberen.

En dan maandagochtend om 7 uur klaar staan op het Stadhuisplein voor de Reveilll-je. Zingend de dag beginnen, de aftrap van 3 October. Daarna naar het Van der Werffpark voor de traditionele Koraalzang onder leiding van de altijd gedreven dirigent Wim de Ru. Even onderbroken voor de Den Tonkelaar rede, humor met een randje van Joost Bleijie. Dan weer een stukje lopen, richting de Waag om aan te sluiten in de inmiddels ellenlange rij wachtenden voor de uitreiking van Haring & Wittebrood. Wederom een prachtige traditie, die dit keer langer duurde dan anders.

Na de haring te hebben laten schoonmaken, gaat de Leienaar even zitten voor een kopje koffie met gebak. Dat hoort er ook bij. Dan snel de haring naar huis brengen en de stad in om de kermis te proeven. Het is nog redelijk vroeg en ook nog redelijk rustig op de kermis, hoewel het allengs drukker wordt. Waarna het langzamerhand tijd wordt om een kijkplek te vinden voor de Grote Optocht met als thema “Leiden Ontspan-je”. Waarna de feestvreugde voorbij is. Op naar 3 October 2017.

Hieronder een aantal foto’s van de twee dagen en daaronder nog twee korte filmpjes van de Reveilll-je en de Koraalzang. Veel plezier!

Heerlijke Midnight Walk door sprookjesachtig Leiden

Na een warme dag volgde een mooie zomeravond. Een uitstekende avond voor de inmiddels traditionele Leidse Midnight Walk. Een wandeling van ruim 4 kilometer door de prachtige oude binnenstad van Leiden. Deze wandeling wordt georganiseerd door ‘Zonta aan de Leede’ en de ‘Soroptimist Leiden & Aurora’, twee clubs die de opbrengst ten goede laten komen aan kleinschalige goede doelen. Dit jaar waren dat twee projecten in Afrika, ‘Vrouwen aan de Bal’ in Kenia en ‘Stop Schooluitval’ in Oeganda.

Traditiegetrouw is de start op de Beestenmarkt, waar de meer dan 1.000 deelnemers geduldig wachten op hun startogenblik. The Backseat Window, een klassieke coverband, vermaakte het publiek met swingende covers uit de jaren 60, 70, 80 en 90. Prima start van de culturele wandeling.

Na een stukje lopen over de Oude Vest kwam het eerste optreden in zicht. Bijna voor de Leidse Schouwburg gaf Toneelgroep Al Dente een voorproefje van hun nieuwe stuk “Odysseus, Misdadiger”. We zagen Jasper Groos als Odysseus en Hannah Groos als Athene. Op 29 oktober gaat dit toneelstuk in première in het voormalig Natuurhistorisch Museum aan de Raamsteeg in Leiden. Kijk op de website voor meer informatie.

Tijd om weer door te lopen, verder over de Oude Vest, door de middeleeuwse Koddesteeg (waar dichteres Pink Meltzer lekker buiten zat te eten en waar we ook nog een lekker biologisch appeltje kregen van Beebox) en de Clarensteeg naar de Noordrundersteeg. Daar speelde het welbekende Leidse ’t Valies een mooie akoestische set van folk en country met een mix van oude jazz en nieuwe muziek er doorheen. Heerlijke muziek op een prachtige rustige plek in hartje Leiden.

Via de Vollersgracht en de Van der Werffstraat naar de speelplaats aan de Hekkensteeg. Temidden van de jaren 70 nieuwbouw ligt daar een heerlijke speelplaats verborgen, waar kleine kinderen onbekommerd kunnen spelen. En dat midden in de stad. Voor ons als wandelaars stonden daar nu de Nostalgini’s met droevige Hollandse smartlappen. Meezingers en meedeiners op een warme zomeravond, meer kunnen we bijna niet wensen.

De Hekkensteeg uitgelopen, een stukje terug over de Oude Vest, brug over naar de Volmolengracht en dan via de Langegracht naar VKC De Spiegeling, een centrum voor vrouwen en kinderen. Binnen in het vrij grote, mij onbekende gebouw, was een optreden van, ja, van wie eigenlijk. Het was daar zo druk dat we wel muziek hoorden, maar niets zagen. Dan maar doorgelopen naar de Baatstraat, waar dichter Frans Terken voorlas uit eigen werk.

De hoek om en via de Oostdwarsgracht weer terug naar Oude Singel, waar Ben & Friends genoeglijk in een boot muziek zaten te maken. Deze bende van Ben spelen Ierse en Schotse folk, ballads, meezingers, kortom alles wat naar muziek riekt. Elke tweede dinsdagavond van de maand kun je deze muzikanten aantreffen in café de Tregter voor fijne folksessies. Het klink in ieder geval uitnodigend genoeg om eens een kijkje te nemen.

img_1076

Daarna een stukje over de drukke Pelikaanstraat richting de Oude Rijn. Daar stond Troubadour Bart bij de Kerkbrug, die zoveel mensen om zich heen had verzameld dat hij voor ons niet meer zichtbaar was. Dus snel doorgelopen naar de Hooglandse Kerkgracht, het jaarlijkse toneel van Beelden in Leiden. Maar dit keer geen beelden, maar Arabische muziek en dans van Chakchouka, een Egyptische dansgroep, met begeleiding van Sattar Al Saadi. Mysterieuze klanken op een sprookjesachtige gracht, met mysterieus dansende vrouwen. Dromerig genieten van andere culturen, die veel te bieden hebben.

Een stukje verderop nog een feeërieke vertoning onder de majestueuze bomen op de gracht. Daar hing Anne Kleijne in de bomen met regenboogkleurige vleugels als een lauw genietend insect, dat het publiek minzaam groette. Een sprookjesachtig beeld op deze oude gracht, temidden van de grote oude herenhuizen.

Aan het eind van de gracht, aan de voet van de Hooglandse Kerk, speelde Simon Oak, een singer-songwriter maar ook een begenadigd gitarist. Relaxte muziek in deze bijna heilige omgeving, nog verluchtigt door de Act de Fuego, een groep jongeren met liefde voor FlowArt. Vuurspuwen met de kerk op de achtergrond doet je denken dat je in de middeleeuwen bent aangeland. 

Tot slot via de Nieuwstraat en de Burgsteeg naar de Koornbeurs, waar Musicalgezelschap De Hollandse Nieuwe een voorproefje gaf van hun nieuwe voorstelling “Hutspot, de musical, een KlapStuk”. 24 en 25 september te zien in het Best Western City Hotel op de Lange Mare. Ouderwetse liedjes, met vaart en enthousiasme gebracht door een deel van het gezelschap. Te zien aan de reacties van het publiek zit de zaal die dagen zeker vol.

En hierna besloten we om maar weer eens naar huis te wandelen, in de wetenschap dat we daarmee nog drie acts lieten lopen. Maar het was welletjes, de benen en voeten richtten zich automatisch huiswaarts. Maar volgend jaar zijn we zeker weer van de partij, bij de volgende Midnight Walk.

De Leidsche Mondialen overzichtstentoonstelling afgelopen

De grote overzichtstentoonstelling van de Leidsche Mondialen is tot een eind gekomen. De hele maand april hebben 20 Mondialen het beste van hun werk aan het Leidse publiek getoond. Voor het eerst werd dit gedaan in een galeriesetting, zodat de getoonde werken allemaal zo goed mogelijk tot hun recht kwamen.

En voor het eerst dat zoveel Mondialen op een plek te zien waren. Hetgeen ons tot de conclusie brengt dat de kwaliteit van de Leidsche Mondialen buiten kijf staat. De opening werd op zondag 3 april verricht door de bekende Leidse dichter/radiopresentator Han Ruijgrok.

 

De kleine schatten van het Leidse stadhuis

Onlangs kreeg ik een korte rondleiding door het stadhuis van Leiden om de aanwezige kunstschatten te bewonderen. En die zijn er te vinden, maar allemaal redelijk modern. Want het oude stadhuis brandde in 1929 helemaal af, behalve de imposante voorgevel, die uit de zestiende eeuw stamt.

Daarachter was echter alles verwoest en zo begon in 1935 de nieuwbouw naar een plan van architect Blaauw. Voor de oorlog was de herbouw grotendeels klaar, maar na de oorlog moest nog worden afgebouwd. Dit betekende ook dat de nieuwbouw werd voorzien van nieuwe kunst, want al het oude was in vlammen opgegaan.

We begonnen met het trappenhuis dat van boven tot beneden is voorzien van een groot paneel met gebrandschilderde glazen. In de middelste strook zitten de wapens van de burgemeesters sinds de Franse overheersing en in de zijpanelen de wapens van Leidse regentengeslachten uit de periode daarvoor.

IMG_0667

Zo zie je hieronder een detail uit het grote venster, dat overigens is ontworpen door de Haagse glazenieer Pieter Hofman. Dit kleine paneel is van burgemeester Van Limburg Stirum, die van 1851 tot 1858 kennelijk burgemeester van Leiden was. Opvallend zijn de wildeman en wildevrouw, die beiden met knots aan de zijkanten staan. Meer over dit wapen hier.

IMG_0668

Vervolgens kwamen we in de gang bij de raadzaal, waar de glas-in-lood wapens zijn te vinden van de laatste burgemeesters van Leiden. Hieronder twee van deze wapens, van de bekendste oud-burgemeester Cees Goekoop (die al een familiewapen had) en van de laatste interim-burgemeester Wolter Lemstra. Van deze laatste een modern werk, omdat het gemeentebestuur het niet meer vond passen om met ‘ouderwetse’ wapens verder te gaan.

 

 

IMG_0670

IMG_0669

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Oordeel zelf maar wat je het mooiste vindt. Als je dan in de raadzaal komt zie je boven de hoofddeuren twee glas-in-lood ramen, ontworpen door Chris de Moor. Het ene raam beeldt de stadhuisbrand uit en het andere raam het stadhuis na de brand. Beide ramen zijn niet altijd goed zichtbaar, omdat men op de bovengang nog wel eens de neiging heeft om er iets voor te zetten en dan zie je alleen maar donkere plekken.

IMG_0673

IMG_0671

 

 

 

 

 

 

 

In de raadzaal zie je ook een aantal fraaie gobelins van Chris de Moor, gemaakt door de wever Edmond de Cneudt uit Soest. Deze voorstellingen symboliseren het dagelijks leven in Leiden. Hieronder zie je de voorstelling die de Sociale Zorg symboliseert. Ziekenverplegers en een moeder tegen de achtergrond van een kerk.

IMG_0672

Daarna kwamen we terecht in de kamer van burgemeester en wethouders. Daar kom je niet elke dag, maar daar vinden we wel unieke kunst, namelijk drie intarsia’s van M.C. Escher. Een intarsia is een inlegwerk van hout, waarbij eerst materiaal uit een vlak wordt verwijderd, waarna het wordt ingelegd met kleine stukjes hout. Als je goed kijkt kun je zien dat deze klok uit heel veel kleine deeltjes bestaat. Een enorm tijdrovend werk. De afbeelding betekent natuurlijk de voortvliedende tijd.

IMG_0675

Daarna liepen we door naar de hal, waar je binnenkomt als je via de grote trap aan de Breestraat binnenkomt. Op zich al een indrukwekkende hal met allemaal geel Italiaans marmer en marmeren vloeren met spiegelbeeldige tekeningen erin. Heel bijzonder als je dit eens rustig bekijkt. Dan besef je ook welk een vakmanschap hiervoor nodig is geweest. Maar door het kijken naar die vloeren mis je een prachtige windroos van Hildo Krop met allemaal vrouwenfiguren, waarbij de vrouw van het noorden de Poolster draagt.

IMG_0677

Tot slot komen we dan in de Burgerzaal, waar o.a. de huwelijken worden voltrokken. Ook deze zaal is helemaal in marmer uitgevoerd. Sinds kort hangt daar een nieuw kunstwerk van de Leidse kunstenaar Casper Faassen. Aan weerszijden hangen wit-marmeren portretmedaillons van de koninginnen Wilhelmina en Juliana, gemaakt door Oswald Wenckebach.

IMG_0680

En daarmee kwamen we aan het eind van een inspirerende rondleiding door het Leidse stadhuis. Een huis waar de Leidse burger met recht trots op mag zijn.

Helemaal bovenaan zie je nog een schilderij van Dirk Nijland, dat we onderweg zomaar tegenkwamen. Het stond in de hoek van een kleine hal en moet nog een definitieve plek vinden. Het is een gezicht op Leiden vanuit het noorden en de Leidenaar zal ongetwijfeld een aantal gebouwen herkennen.

 

 

Bree56 culinaire aanwinst in Leiden

Vorige week was er weer een Leidse Restaurantweek en HW en eega vonden dat een mooie gelegenheid om weer eens uit eten te gaan. Probleem is dan altijd waar naar toe te gaan. Een aantal restaurants ken je al en dus kijk je vooral naar de nieuwelingen. Een van die ‘relatieve’ nieuwelingen is Bree56, een soort zusterrestaurant van Bree33 naast de Trianon bioscoop. Bree56 zit, zoals de naam al doet vermoeden, op de Breestraat in het pand waar jarenlang De Troubadour was gevestigd. Een bekende naam voor veel Leidenaren, die daar wel eens een vorkje geprikt hebben.

Dus Bree56 werd het. Domein van chefkok Tom van Aken. De formele naam is Bistro Bree56. Een bistro is van oorsprong een kruising tussen een restaurant en een kroeg, maar ik moet zeggen dat Bree56 me meer aan een restaurant doet denken dan aan een kroeg. Het is ook zeker geen eetcafé, hoewel het interieur daar misschien wel iets van weg heeft. Geen gedekte tafels met zilveren bestek, maar gewone houten tafels en stoelen. Eenvoudig, maar wel passend in de omgeving. De geest van De Troubadour zweeft er wellicht af en toe nog rond.

Als starter koos ik voor de Terrine van eend uit de Veluwe, met krullen eendenlever, op een salade van knolselderij, poeder van rode biet en een compôte van appel. De terrine, een dun plakje gebonden eend, smaakte fris in combinatie met de onderliggende knolselderij. De krullen eendenlever smolten bijna op je tong en de smaak was zachtromig. De appelcompôte, in de volksmond ook wel appelmoes genoemd, was zoals die hoort te zijn. Bijzonder was de rode bietpoeder, want als je die ergens bij aanstipte kreeg je ineens een volle bietensmaak in de mond. Een verrassende en sterke opener.

IMG_0682

Eega koos als starter voor de Geroosterde coquille met zacht gegaarde kalfswang, crème van aardpeer en een schuimige saus van witlof en truffel. Eega is dol op coquilles, ook wel sint-jakobsschelp genoemd, en de combinatie met een zacht stukje vlees was wonderbaarlijk. De crème en het schuim zorgden voor de afronding met verschillende smaken. Opvallend was dat in beide voorgerechten de verschillende smaken duidelijk te herkennen waren. Om dit allemaal te kunnen proeven waren kleine hapjes belangrijk. Hiermee kwam het onderscheid goed naar voren.

IMG_0683

Na deze voortreffelijke opening volgden de hoofdgerechten. Eega had gekozen voor de Op de huid gebakken dorade-filet met kokkels, een mousseline van Opperdoes, tamme kastanjes en een saus van sauvigon blanc. Eega houdt van alles wat uit de zee komt, zoals je misschien al had geraden. Hier twee zeegerechten bij elkaar, de dorade (een soort zeebaars) en kokkels (een schelpdier). De combinatie was ragfijn, stevig en zacht, gebakken en zilt. Afgemaakt met een mooie puree van de Opperdoes, waarschijnlijk Nederlands lekkerste aardappel. Een smaakvolle combinatie, afgerond met een licht druivensausje.

IMG_0685

HW daarentegen had gekozen voor een steviger vleesgerecht, de Rouleau van polderhoender met een terrine van Zeeuws spek en aardappel, crème van bospeen en beurre noisette met gerookte amandelen. Zo’n rouleau is feitelijk een rol van kippenvlees. Heerlijk van smaak met een vettig randje eromheen, met daarnaast een mooie combinatie van zoutig spek en malse aardappel. Met als toevoeging de ietwat zoetige smaak van bospeen. Alleen de gerookte amandelen vond ik iets minder passen, omdat alles zacht en smeltgaar is en de amandelen daartegen te hard afsteken.

IMG_0684

En dan is het al weer tijd voor het dessert, oftewel de toetjes. HW had gekozen voor een Taartje en schuim van Gin & Tonic met een bombe van limoen, siroop van mint en een sorbet van komkommer. De ietwat bittere smaak van de tonic werd prima in toom gehouden door de friszurige smaak van de limoen en de geweldige frisheid van komkommer. Volle smaken kwamen hier tot volle glorie, zodat de mond verbaasd uitriep “geweldig heerlijk!”.

IMG_0687

Eega had, als vrouw, uiteraard gekozen voor een chocoladeachtig nagerecht, drie bereidingen van hazelnoot, een Madeleine doordrenkt met siroop van sinaasappel/rum en sorbet van pure chocolade. Verrassend gemaakt met een heel klein bloempotje, waar de chocoladebrokjes uitliepen, een smeuiige madeleine vol sinassmaak met op de achtergrond het rumkadertje.

IMG_0688

Kortom, een avondje genieten van culinaire hoogstandjes, die te weinig in Leiden worden vertoond. In dat opzicht is Bistro Bree56 een absolute aanwinst voor de smaakliefhebbers van Leiden en omstreken. En dat alles voor een competitieve prijs van 33 euro per menu. Je zou bijna willen dat alle restaurants een dergelijk beleid hanteren.

Toen wij er waren zat de zaak helemaal vol, niet in het laatst met een groep studenten/studentes. En dan wil het geluidsniveau wel eens omhoog gaan, met als resultaat dat je jezelf bijna niet eens kunt verstaan. Wellicht kan hier nog iets aan worden gedaan, iets meer demping is prettig voor het oor en tilt de eetbeleving naar een nog hoger niveau.

HW en eega weten nu al dat ze zeker vaker bij Bree56 gaan komen.

The Royal Dutch Scam speelt Steely Dan tijdens Leidse Jazzweek

Het was al weer een aantal jaren geleden dat ik de Leidse Jazzweek had bezocht. Persoonlijk ben ik niet zo’n liefhebber van uitpuilende cafeetjes, waar dan ergens in de verte tussen de mensenmassa geluid werd geproduceerd door onzichtbare muzikanten. Plus dat de term “Jazzweek” de lading grotendeels niet meer dekt. Het is inmiddels een allegaartje geworden van muzikale stijlen, waar op zich niets mis mee is, maar een “Jazzweek” is volgens mij toch iets anders.

Dit jaar had ik het programma weer eens nauwgezet bestudeerd, met uitzondering van de kroegentocht die aan mij dus niet is besteed. En daar zag ik warempel een klein hoogtepunt, want op vrijdag 22 januari speelde The Royal Dutch Scam in de Tuinzaal van de Burcht. Een 10-koppige band, die alleen maar nummers speelt van Steely Dan, met toevoeging van jazzy improvisaties. Een band ook met roots in de Leidse regio. Opgericht door Lo van Gorp (zang/sax), die er tijdens een jamsessie in het Leidse jazzcafé De Twee Spieghels achterkwam dat de toen aanwezige muzikanten allemaal gek waren op de muziek van Steely Dan. En zo is het gekomen…….

Dat was dus een mooie reden om de Jazzweek weer eens te bezoeken. Ergo, rond een uur of acht lopend naar de zaal, door de gestaag vallende regen. Aanvangstijd: 20.30 uur, zaal open 20.00 uur. Maar aangekomen bij de zaal bleek die nog potdicht te zitten. Foutje, bedankt. Aanvangstijd bleek een uur later te zijn. Dan maar weer door de regen teruglopen naar huis, want ik had geen zin om een uur in een café te gaan zitten wachten.

Afijn, een uur later opnieuw door de regen naar de zaal, die nu wel open bleek. En ja hoor, even na half tien verschenen Lo van Gorp en kompanen op het podium. En begon het grote genieten, de herkenning van de oude Steely Dan nummers, maar ook de bijna perfecte uitvoering door The Royal Dutch Scam. Allemaal muzikanten die hun sporen verdiend hebben. Met o.a. de uitstekende gitarist Thomas Bekhuis en de felle saxofonisten Tom Beek en Arjan Muusz. En niet te vergeten de drijvende krachten, Boudewijn Lucas op bas en Mark Stoop achter de trommels. Plus nog eens drie swingende achtergrondzangeressen.

Het geluid, zo belangrijk bij Steely Dan, was kristalhelder, perfect ingesteld voor de zaal. Eindelijk weer eens een band die het prima voor elkaar heeft.

Twee uur genieten dus en onderstaand filmpje geeft slechts een kleine impressie van dat genieten.

Een saai weekje van een oudere niet-werkende (deel 2)

Uyl van HooglandEen verhaal in twee delen, dat is kennelijk nodig om het saaie leven van een oudere niet-werkende gedurende iets meer dan een week in beeld te brengen. Hoe saai kan het leven wel niet zijn?

Goed, na de cursus Kunstgeschiedenis op de dinsdagavond was het vrijdagmiddag tijd voor de Kerstborrel van de Leidsche Mondialen. Altijd op de laatste vrijdagmiddag van de maand, maar dit keer een weekje eerder vanwege de Kerstdagen. En altijd bij de Uyl van Hoogland, roemrucht café aan de voet van de Hooglandse Kerk. Een steeds weer gezellig treffen met een meestal vast groepje Mondialen.

In de tussenliggende dagen nog even koffie gedronken bij de eigenaresse van de galerie, die we elke zomer huren voor Beelden in Leiden. Een leuk gesprek over onze geschiedenis en over kunst uit het Verre Oosten, waarin zij gespecialiseerd was/is.

Cultuur071 2Van de Mondialenborrel was het een korte wandeling naar de foyer van de Stadsgehoorzaal. Daar vond de live-opname plaats van Cultuur071, het culturele radioprogramma van Sleutelstad FM. Met als muzikale gasten ’t Valies, The Stream, Damian van Noort en The Christmas Chicks. En daarnaast veel pratende hoofden aan tafel, onder leiding van Han Ruijgrok en Gideon Roggeveen. Een mooi begin van een mooi weekend.

Dat op de zaterdag begon met het ophalen van onze kerstboom bij Vrij Groen. Daar hebben ze een kerstbomenasiel, waar je een boom met kluit kunt stallen. En met een beetje mazzel slaat de boom aan en heb je een jaar later een prachtboom. We hadden bericht gehad dat onze boom het had overleefd, dus gingen we ’s ochtends welgemoed op pad. Helaas had ik niet goed gelezen dat de bomen pas vanaf de middag konden worden opgehaald zodat we onverrichterzake weer huiswaarts konden gaan. Maar niet getreurd, dan maar gauw even naar GroenRijk in Alphen, want dat tuincentrum heeft altijd een mooie kerstuitstalling.

IMG_0637Daarna weer snel naar huis voor een boterhammetje en weer op pad naar Vrij Groen. Toen we daar aankwamen bleek onze boom helemaal bruin te zijn. Dus niet echt een kerstboom. Heel jammer, maar dat betekende wel dat we afscheid van deze boom hebben genomen. Dan maar snel ergens anders een boom kopen. Op naar Ranzijn Leiderdorp, maar daar hadden ze geen enkele boom met kluit. Om vervolgens toch weer in Alphen uit te komen, bij GroenRijk, voor een nieuwe boom. Uiteindelijk werd het een Servische spar, die schijnen redelijk goed te kunnen worden herplant. Maar al met al waren we dus onbedoeld de hele dag kwijt aan een kerstboom.

’s Avonds op de bank, met de pen in de aanslag, voor het Groot Dictee der Nederlandse Taal. Geschreven door Joris Lieve, met een aantal Vlaamse woorden, die lastig werden verondersteld voor de kaaskoppen. Na afloop bleek ik 11 fouten te hebben, maar ook 11 fouten in de “Onze Lieve Vrouw van Altijddurende Bijstand”. Ik had daar nergens hoofdletters geplaatst, plus hier en daar nog een koppelstreepje. In die zes woorden dus zo maar 11 fouten, dat komt vast omdat ik niet met de bijbel ben grootgebracht. Kortom, alles bij elkaar dus 22 fouten en dat vind ik wel iets te veel. Zonder dat kerkelijke woord was ik op 11 fouten blijven hangen en dat zou een goede score zijn geweest. Overigens brak er na afloop nogal wat kritiek los op zowel dictie van de voorlezers als op het dictee als zodanig. Wordt volgend jaar weer vervolgd.

Zondag was het tijd om even een voetbalwedstrijd van Feyenoord te kijken, maar daar werd ik niet echt vrolijk van. Slordig spel zorgde voor een verdiende nederlaag tegen NEC. Dan maar even snel naar de drijvende kerstmarkt op de Nieuwe Rijn, altijd een gezellige en drukke bedoening.

Daarna snel naar de première van de nieuwe podcast Door dik en dun van MakersRadio, oftewel Haring & Van Es. De première vond plaats bij Vooraf en Toe, naast de kerstmarkt. Koptelefoon op en luisteren maar, naar het verhaal van twee studentes wiskundige biologie, die vrienden worden. Maar waarvan eentje later het contact met de realiteit verliest, een gevolg van een bipolaire stoornis, waardoor de vriendschap zwaar op de proef wordt gesteld. Als je even tijd hebt, luister dan even. Overigens zijn de eerdere drie podcasts van MakersRadio ook zeer de moeite waard.

Snel naar huis, want de Nederlandse handbaldames stonden in de WK-finale. Een ongekend succes voor deze relatief kleine sport en een geweldige prestatie van een groepje bloedfanatieke vrouwen. Helaas miste ik de eerste helft, waarin een beslissende achterstand was opgelopen, maar kon ik wel genieten van een prachtig knokkend team in de tweede helft.

En daarmee kwam er een einde aan een druk weekje. Om nog maar niet te spreken over de week, die nog komen ging. En weet u inmiddels hoe het saaie leven van een niet-werkende eruit ziet.

Een saai weekje van een oudere niet-werkende

Of hoe kom je het leven door! (deel 1)

Vaak hoor ik of lees ik verhalen over oudere mensen. Dat die zo actief zijn of dat het de ‘profiteurs’ zijn van deze tijd. ‘Zij’ kunnen genieten en de ‘anderen’ moeten hiervoor inleveren. Vreselijke mensen dus eigenlijk.

Laat ik hierover nu eens een boekje open doen, vanuit mijn eigen praktijk. En jullie meenemen op een klein reisje door de tijd van ongeveer anderhalve week. Wat heb ik in die tijd gedaan?

Onder het genot van de nieuwe plaat van Guy Garvey, de zanger van Elbow, zet ik mij daarom  achter dit kleine Apple toetsenbordje.

Anderhalve week geleden begon het weekend met een feestje van een van de Leidsche Mondialen. Dat is een groep kunstenaars uit Leiden, die op verschillende plekken in Leiden hun werk tonen. Hubert van der Meij, die werkt onder de naam Hepas Atelier, had een nieuwe atelierruimte betrokken in Katwijk. Een prachtige grote ruimte, waar vroeger een muziekkorps had lopen marcheren. Het zat gezellig vol met familie en andere Mondialen en zo aan het eind van een lange donkere dag smaakte de erwtensoep prima. Op de een of andere manier vind ik het werk van Hubert wel aansprekend met die felle kleuren. Hij noemt het zelf ‘spontane kunst’ omdat hij gewoond ergens begint en hij dan wel ziet waar hij uit komt. Onderstaand werk Koetje in de war heb ik dan ook ‘spontaan’ meegenomen.

IMG_0614

Daarna was het tijd voor het weekend. Omdat ik nog steeds sportverslaggever ben voor Studio Alphen stonden er twee voetbalwedstrijden op het programma. Dat waren Koudekerk – BSC ’68, een lokale derby met twee koplopers, en De Zouaven – Alphense Boys in het verre Grootebroek (vlakbij Enkhuizen). De zaterdagwedstrijd werd gespeeld onder het genot van harde wind en regen, maar het was leuk om weer eens een aantal oude bekenden uit Rijnwoude te ontmoeten. Een beetje onverwacht won BSC met 0-2. Trainer Alex Redel van Koudekerk was dan ook zeer ontevreden over het spel van zijn ploeg, vertelde hij in het interview na de wedstrijd.

De volgende dag vroeg op pad naar Grootebroek. Eerst om Amsterdam heen, de tunnel door en dan het weidse Noordhollandse polderlandschap in. Purmerend voorbij en dan rechtsaf bij Hoorn, waarna je na enige tijd bij Grootebroek komt. De Zouaven, bekend van Frank en Ronald de Boer (die begonnen daar hun voetballoopbaan), blijkt een gezellige vereniging met dorpse allures. Tijdens de pauze geen obligaat kopje slappe koffie, maar zelfgemaakte erwtensoep. Waarna uw verslaggever weer goedgevuld op de tribune kan plaatsnemen voor de 2e helft. Een lastige wedstrijd voor koploper Alphense Boys, want er wordt met moeite een 3-3 gelijkspel behaald. Na afloop een kort interview met een teleurgestelde trainer en daarna nog even een biertje in de bestuurskamer. En dan snel de auto in voor de lange terugreis.

Tussendoor nog even naar de feestelijke avondopenstelling van het Rijksmuseum van Oudheden geweest, waar ik hier al eerder over schreef.

Vervolgens op een doordeweekse dag een ochtendje brainstoeien over een idee van een goede kennis. Hij maakt zich zorgen over de verwildersing van de maatschappij. Zijn uitgangspunt is dat mensen een veel grotere invloed op het bestuur horen te hebben en de vraag is dan hoe je dat zou kunnen bereiken. In zijn visie zou een medium als Facebook daar een rol in kunnen spelen. Een interessante gedachte, waar heel wat mitsen en maren bij zijn te bedenken. Ik vind zelf ook dat de mensen vaak door de politiek worden bedot en dat het loont om de politiek weer dichter bij de burgers te brengen. Mensen moeten de kans hebben om fatsoenlijk te kunnen meepraten. Hoe dat dan precies moet, dat zou ik ook niet 1-2-3 weten, maar verandering is nodig.

Daarna ’s avonds weer naar het Leidse Volkshuis voor de cursus Kunstgeschiedenis over de kunst vanaf 1900. Deze avond vooral aandacht voor het Dadaïsme, het surrealisme en nog een stukje De Stijl.48_dada_siegt_Raoul_Hausman

Het verhaal van deze week wordt al weer te lang, dus morgen het tweede deel van het saaie weekje van een oudere niet-werkende.

 

 

@LeidenIFF dag negen: El club / A Perfect Day / Carol

The ClubFilm 19: El club

In een dorpje aan de Chileense kust wonen vier mannen en een vrouw in een mooie woning, die over zee en strand uitkijkt. Het zijn allemaal geëxcommuniceerde priesters en een voormalige non.

Ze zitten daar omdat de RK Kerk ze heeft verbannen, het is een soort gevangenis zonder tralies maar wel met allerlei beperkingen. Misbruik van kinderen, heulen met martelende militairen, fraude met kerkgelden, ontvoering en verkoop van pasgeborenen, dat zijn zo wat van de daden die dit verderfelijke stel heeft begaan.

Maar zolang niemand iets weet, wonen ze daar rustig. Op een dag komt daar verandering in als er een nieuwe priester komt. In zijn kielzog verschijnt een zwerver die een hoop stampij maakt omdat de nieuweling hem herhaaldelijk als misdienaar heeft verkracht. De vijf reeds gevestigden hebben hier geen zin in en pressen de nieuwe priester om de zwerver te verjagen. Ze geven hem een revolver om mee te dreigen. Maar de nieuwe priester pleegt vervolgens op de stoep voor het huis zelfmoord. En de zwerver blijft stampij maken.

Dan komt er nog een priester. Maar deze is door de Kerk gestuurd om oude troep op te ruimen. Hij wil zien of de vijf berouw hebben van hun daden, want hij wil het huis sluiten. In de loop van de film blijkt echter dat die vijf hun streken helemaal niet zijn verleerd en nog door en door rot zijn.

Daarmee is “El club” een noodzakelijke film geworden, die niet zo zeer aandacht vraagt voor de slachtoffers als wel constateert dat de daders helemaal geen berouw hebben en volop praatjes hebben om hun daden goed te praten. Een intense film, die waarschijnlijk nooit in Nederland zal uitkomen.

Uitstekende acteurs, die ondershuids een duivelse uitstraling hebben.

Mijn waardering: een 8.

Regie: Pablo Larraín
Met: Antonia Zegers, Alfredo Castro, Alejandro Goic, Alejandro Sieveking, Jaime Vadell, Marcelo Alonso en Roberto Farías
Duur: 98 minuten
IMDb waardering: 7.5

 

A Perfect DayFilm 20: A Perfect Day

Deze film laat een dag uit het leven van een stel hulpverleners zien tijdens de oorlog in Bosnië in de jaren ’90.

Het is een film met veel humor, die uiterst scherp de totale ineffectiviteit van de ‘blauwhelmen’, de VN-troepen, laat zien. Zij bekommeren zich vooral om de regels en protocollen en zijn niet bezig met de bevolking.

Als er wordt gevraagd om hulp bij het reinigen van een waterput, waar een lijk in ligt, blijkt dit volgens de heersende regels niet mogelijk. Immers, de prioriteiten liggen elders. Dat er mensen afhankelijk zijn van deze waterput is dan slechts een klein puntje dat niet van belang is in het grotere geheel.

De film stipt zijdelings de gruwelen aan die indertijd zijn begaan. Zo zien we een aantal mannen bij een autobus, die bewaakt worden door militieleden. En we zien hoe vriendelijke buren, die altijd prettig in een dorp samenleefden, ineens veranderen in monsters, gedreven door religieuze motieven.

Aardige film, maar naar mijn mening iets te veel een niemendalletje. Te veel humor en vriendelijkheden in een grimmige omgeving, waardoor de grimmigheid te veel verdwijnt.

Mijn waardering: een 6.

Regie: Fernando León de Aranoa
Met: Benicio del Toro, Tim Robbins, Olga Kurylenko en Mélanie Thierry
Duur: 106 minuten
IMDb waardering: 7.2

 

CarolFilm 21: Carol

Daar waar “Far from Heaven”, de vorige topfilm van Todd Haynes, zich vooral richtte op de rassendiscriminatie, wordt nu spotlight gericht op de liefde tussen vrouwen.

Niet bijzonders zult u denken, ware het niet dat de film zich in de jaren ’50 in een uiterst preutse en conservatieve VS afspelen. En opnieuw is Haynes er in geslaagd om een prachtige film te maken met buitengewoon veel aandacht voor detail en aankleding. Ook het kleurgebruik past helemaal bij het tijdsbeeld.

De jonge Therese (Rooney Mara) werkt als verkoopster in een groot warenhuis in New York. Op een dag maakt ze oogcontact met een oudere vrouw, die even later voor haar toonbank staat. Het blijkt Carol (Cate Blanchett) te zijn, een vrouw uit de gegoede klasse. Na een kort praatje nodigt Carol Therese uit voor een lunch.

Carol is in een echtscheidingsgevecht gewikkeld met haar man. Dat gaat vooral over de voogdij van hun kleine dochter. Belangrijk om te weten is dat vrouwen in die jaren nog weinig zeggenschap hadden in juridische zaken. Om de problemen tijdelijk uit de weg te gaan, besluit Carol om een poosje te gaan reizen. Ze vraagt Therese om mee te gaan. Therese stemt hierin toe, ondanks het verzet van haar vriendje.

Tijdens de reis bloeit de romance op zoals alleen romances kunnen opbloeien. Maar de tegenpartij zit niet stil. En zo ontwikkelt zich een verhaal van verboden liefde, strijd, een uitputtingsslag en uiteindelijk de gloriërende liefde.

Het verhaal ontwikkelt zich rustig en langs logische lijnen. Niets verrassends in dat opzicht, maar de benauwdheid van die tijd komt heel sterk naar voren. En de vraag dringt zich op of er eigenlijk na zoveel jaren veel veranderd is.

Opnieuw een prachtige film van Todd Haynes, een genot om naar te kijken. Met twee hoofdrolspeelsters waar de sprankeling vanaf spat, maar ook de droefenis om verloren zaken.

Mijn waardering: een 8.

Regie: Todd Haynes
Met: Cate Blanchett, Rooney Mara, Kyle Chandler en Jake Lacy
Duur: 118 minuten
IMDb waardering: 7.2