Tagarchief: LIFF 2014

Leiden International Film Festival: een terugblik #leidenIFF

Het filmfestival ligt al weer een paar dagen achter ons. Tijd om dus even een blik over de schouder te werpen.

Een nieuw record qua bezoekersaantal. Er kwamen 33.000 bezoekers, dat is gemiddeld per voorstelling zo’n 200 mensen. En dat was te merken, want heel veel voorstellingen waren uitverkocht. Een groot succes, dat mag wel worden gezegd. En tegelijk het bewijs dat er een behoefte is aan dit festival, waarbij de nadruk ligt op de Amerikaanse indie producties.

WhiplashNieuw was het gebruik van de Cineville filmpas. Het was een beetje wennen aan het gebruik hiervan, maar het was merkbaar dat er veel mensen waren die gebruik maakten van deze pas. Hierdoor kwamen er ook meer filmliefhebbers van buiten Leiden en dat was natuurlijk mooi meegenomen. Jammer was wel dat de films niet meer op de pas kon worden gezet, zoals vorig jaar. Hierdoor moesten de kassamensen meer handelingen verrichten en leidde dit soms tot opstoppingen bij de kassa. Problematisch werd het bij The Disappearance of Eleanor Rigby, waarbij de twee versies achter elkaar werden gedraaid. Hier liep het werken met de Cineville pas helemaal uit de hand. Maar goed, al het nieuwe vergt een gewenningsperiode en uiteindelijke hebben zowel het LIFF als Cineville er wel van geprofiteerd, denk ik.

Whiplash was de winnaar van de American Indie Competition, gevolgd door The Young Kieslowski en Gabriel. De Publieksprijs werd gewonnen door Pride, gevolgd door Coming Home en 20.000 Days on Earth.

GabrielMijn eigen winnaars waren Gabriel en White God. De eerste vanwege het geweldige spel van Rory Culkin, die op een buitengewone manier een jongen met een psychische aandoening speelde en de tweede vanwege de ingenieus verborgen boodschap (à la Animal Farm van George Orwell).

Andere toppertjes waren voor mij WhiplashLeviathan en Still Life. Het meest heb ik gelachen om de maffie vampierensatire What We Do in the Shadows.

Uiteraard waren er ook tegenvallers. Welcome to New York van Abel Ferrara was de absolute hekkensluiter voor mij. Ook Interstellar, de groots aangekondigde nieuwe film van Christopher Nolan, was niet wat ik er van verwachtte. Maar voor de rest was het een festival om te genieten, om een puntje aan te zuigen.

Hopelijk komt er volgend jaar opnieuw prachtige American Indie Competition, met veel hoogwaardige kleine producties. Aangevuld met een aantal voorpremières, die de moeite waard zijn.

Hulde aan de samenstellers van het programma!

 

LIFF dag negen: Van bardame via schilder naar sexgek #leidenIFF

De laatste dag van het Leiden International Film Festival. Vier films op het programma, maar het blijkt dat O Apóstolo is vervallen. Dat is een Spaanse animatiefilm, waarbij de ondertiteling ontbreekt. En dat is te lastig, want Engelstalig zonder ondertiteling lukt nog wel, maar Spaans…. Dus resteren er drie films als afsluiter.

Party GirlFilm 19: Party Girl

Party Girl vertelt het verhaal van Angélique, een gastvrouw in een bar, waar ook aan paaldansen en andere nuttige zaken des levens wordt gedaan. Ze doet dit al haar hele leven en ze is hier eigenlijk tevreden mee. Maar de tand des tijds laat ook bij haar zijn sporen na, mede door het vaste nachtelijke barleven.

Op een avond verklaart vaste barbezoeker Michel haar zijn liefde. Ondanks alles houdt hij van haar en vraagt hij haar ten huwelijk. Angélique is hierover onzeker, doet ze er wel goed aan haar barleven op te geven om te trouwen. Het leven wordt dan wel ineens heel anders. Maar uiteindelijk stemt ze toe.

Ze roept al haar kinderen bij elkaar, waarvan ze soms niet precies weet wie de vader is. De kinderen zijn enthousiast, alleen haar schoonzoon vraagt zich af of dit wel de goede weg is.

Op weg naar de trouwdag zie je al hier en daar een paar barstjes in de prille liefde ontstaan. Angélique is helemaal niet gewend aan een gewoon burgerleven. In de huwelijksnacht komt dit tot een climax als ze uiteindelijk bekent dat ze niet van Michel houdt.

Party Girl is het debuut van het trio regisseurs en het hele bijzondere is dat Angélique zichzelf speelt in deze film. Haar kinderen zijn ook haar echte kinderen. De acteurs zijn dus bijna allemaal amateurs. Maar toch wordt er, misschien juist wel daardoor, heel naturel gespeeld.

Wat je ziet is dat het op leeftijd raken moeilijk is. Te erkennen dat je niet meer de barbloem was die je ooit was, dat doet pijn. En Party Girl maakt ook goed duidelijk dat het heel moeilijk is om je vrij te maken van je eigen leefwereld. Het overstappen naar een andere wereld gaat gepaard met heel veel moeite, waar je toch veel voor moet opgeven. Angélique slaagt daar dan niet in.

Party Girl is een innemende film, waarbij de acteurs Duits, Frans en Letzeburgs door elkaar spreken. Dat geeft een film een authentiek gevoel.

Mijn waardering: een 7.

Party Girl
Regie: Marie Amachoukeli-Barsacq, Claire Burger en Samuel Theis
Met: Angélique Litzenburger, Joseph Bour en Samuel Theis
Duur: 96 minuten
IMDB waardering: 6.8

Mr. Turner posterFilm 20: Mr. Turner

Mr. Turner is een film over de beroemde Engelse schilder William Turner, die leefde van 1775 tot 1851. De film gaat over de laatste 25 jaar van zijn leven, als hij al beroemd en gefortuneerd is.

Turner woonde in een groot huis in Chelsea (Londen) en had nog een ander huis in Margate. De film begint als hij net terug is van een bezoek aan Nederland. We zien zijn huis, met zijn atelier, waar hij met zijn vader woont, die een soort huisknecht is geworden. Zijn huishoudster Hannah wordt af en toe gebruikt voor een beetje sex. Turner is ietwat excentriek en vooral eenzaam. Hij heeft geen vrienden, zeker niet als zijn vader is overleden.

In Margate verblijft hij vaak in het pension van mrs. Booth. Na verloop van tijd wordt hij verliefd op haar en gaan ze samen in een nieuw groot huis wonen. Uiteraard aan de kust, want Turner is vooral bekend om zijn landschappen en zeeschilderijen. Langzaam wordt zijn werk abstracter, in de zin dat er alleen nog maar kleuren zijn. Hij raakt hierdoor uit de mode en wordt in theaters bespot. Maar dat maakt voor hem niet uit, want hij is al lang binnen en kan een bod van 100.000 pond van een schatrijke industrieel op al zijn werk gewoon afslaan. Hij wil zijn werk na zijn dood nalaten aan de staat, zodat ‘het volk’ gratis kan genieten van zijn werk.

Mr. Turner is een boeiende, misschien iets te lange film over een buitengewoon kunstenaar. Timothy Spall speelt Turner op een intrigerende manier, brommend en kuchend, een eigenzinnig mens. Hiermee krijgt de film een mooie diepgang, mede door de goede bijrollen. De film wordt gelukkig niet als een schilderij in beeld gebracht, maar we zien wel hoe het leven in de eerste helft van de 19e eeuw er uit zag. We zien ook de industriële ontwikkeling, bv. van de stoomboot, de stoomtrein en de camera. Dit laatste verontrustte Turner nogal, hij zag het bestaan van de schilder bedreigd worden door deze ‘camera obscura’.

Mijn waardering: een 8.

Mr. Turner
Regie: Mike Leigh
Met: Timothy Spall, Paul Jesson, Dorothy Atkinson en Marion Bailey
Duur: 150 minuten
IMDB waardering: 7.1

Welcome to New YorkFilm 21: Welcome to New York

Devereaux, een machtig man met een politieke topbaan, arriveert in een hotel in New York. In zijn suite wachten enkele getrouwen hem op, samen met een aantal callgirls (of in gewoon Nederlands luxe hoeren). Wat volgt is een bacchanaal, waarbij Devereaux kundig wordt ontdaan van zijn zaad. Als het gezelschap is verdwenen, volgt een nieuwe ronde. Twee nieuwe callgirls helpen Devereaux opnieuw aan zijn gerief. We kijken naar een soort pornofilm, waarin lijven kronkelen, kreunen, steunen en wat dies meer zij. Voilà, het leven van de machtige Devereaux in een notendop.

De volgende ochtend moet het kamermeisje er aan geloven. Hoewel ze ettelijke keren “housekeeping” roept, reageert Devereaux niet. Pas als ze hem naakt in de badkamer ziet staan, komt hij in actie. Hij grijpt haar, ondanks haar verzet, en randt haar ter plekke aan. Als machtig man vindt hij dat dit moet kunnen.

Helaas voor hem dient zij een aanklacht in en wordt Devereaux uit het vliegtuig naar Parijs gehaald. Dan volgt een ontluisterende procedure, die alle gevangenen moeten doorstaan, en wordt hij opgeborgen op Rikers Island. De rechter besluit vervolgens om hem tegen 1 miljoen borgsom elektronisch huisarrest op te leggen in een appartement met een huur van $ 60.000 per maand. Uiteindelijk volgt er geen tenlastelegging en komt Devereaux vrij.

In flashbacks zien we ook nog een poging tot aanranding van een journaliste en zijn sex met de jonge dochter van een Afrikaanse ambassadeur.

Deze film is gebaseerd op de affaire DSK (Dominique Strauss-Kahn), indertijd de topman van het IMF. Devereaux wordt gespeeld door een groteske Depardieu, die een immens lichaam met zich meetorst. We zien Devereaux als een monster, die meent dat elke vrouw hem toebehoort, met of zonder toestemming. Hij is ongetwijfeld sex verslaafd. Tegelijkertijd vertelt hij de onderzoekspsychiater dat hij “geen gevoelens en geen zak om mensen geeft”. Daarmee verklaart hij zichzelf tot sociopaat. Kenmerkend is ook de discussie met zijn vrouw na zijn vrijlating, waarin hij nogmaals stelt niet schuldig te zijn aan verkrachting. Welnee, hij heeft het kamermeisje alleen maar gedwongen tot orale seks, that’s all, folks. En het ligt niet aan hem, nooit en te nimmer. Dat komt niet in hem op. Daardoor draagt hij ook geen verantwoordelijkheid voor zijn daden.

Vanaf de eerste minuten had ik een onbehaaglijk gevoel bij deze film. Niet vanwege het onderwerp, want dat heb ik wel vaker gezien. Waarschijnlijk meer vanwege het uitgangspunt van de regisseur, die Devereaux in het middelpunt plaatst en waarbij geen enkele aandacht wordt geschonken aan de slachtoffers. Misschien is dat ook de opzet van deze film, maar hierdoor ontstaat wel een onevenwichtig beeld.

Verder komen er nogal wat pseudo-filosofische bespiegelingen om de hoek kijken, waarmee Devereaux zichzelf wil schoonpraten. Als hij op het dure balkon staat van zijn appartement, heeft hij het over “het oneindige lijden dat inherent is aan de menselijke natuur”. Gewoon bullshit, opbergen zo’n vent, zou ik zeggen.

Mijn waardering: een 2.

Welcome to New York
Regie: Abel Ferrara
Met: Gérard Depardieu, Jacqueline Bisset en Marie Mouté
Duur: 125 minuten
IMDB waardering: 5.2

LIFF dag acht: computerliefde, getroubleerde liefde en transgender liefde #leidenIFF

Een zonnige zaterdag, toch maar een filmpje gepakt en s’-avonds ook nog twee. Blijven genieten van het hoge niveau van het Leiden International Film Festival.

HerFilm 16: Her

Her is een bijzondere film, in die zin dat de vrouwelijke hoofdrol wordt gespeeld door Scarlett Johansson maar dat je haar nooit ziet. Je hoort alleen haar stem. Hoe kan dat nou, vraag je je af. Dat ga ik je uitleggen.

Theodore, een schrijver van wenskaarten, komt op weg naar huis een reclame tegen voor een nieuw ‘operating system’ (OS) à la Windows. Het heet One+ en past zich helemaal aan de eigenaar aan. Eenmaal thuis installeert het programma zich en kiest Theodore voor een vrouwelijke stem. Jawel, we zitten inmiddels in het tijdperk dat computers en mobieltjes allemaal met de stem worden aangestuurd.

Theodore is een beetje eenzaam. Hij zit midden in een scheiding met Catherine na een huwelijk van nog geen jaar. Hij gaat een beetje sloffend door het leven en kijkt met droeve ogen de wereld in.

Maar dan is daar ineens de stem van het OS. Samantha heet de stem en langzaam maar zeker ontstaat er een verhouding tussen Samantha en Theodore. Dit gaat zelfs zo ver dat er ook een sex-verhouding ontstaat. Huh, denk je nu. Hoe kan dat dan? Maar eigenlijk gebeurt alles in het hoofd van Theodore. Uiteindelijk houdt de relatie geen stand en kan Theodore uithuilen bij zijn beste vriendin Amy, die ook al in zo’n computerrelatie verwikkeld was.

Her is in veel opzichten een romantische komedie, maar roept ook veel vragen op. Allereerst de vraag waar de intelligentie van computers toe gaat leiden. Vervolgens de vraag hoe wij als mensen daar dan mee omgaan. In de film zie je allemaal mensen, die voortdurend in zichzelf praten. Eigenlijk zoals we nu mensen zien die voortdurend naar schermpjes staren. Leidt dit uiteindelijk tot meer eenzaamheid van mensen omdat de echte sociale contacten ontbreken. Of worden we hier betere mensen van.

Een nog diepere vraag is of computers ons straks kunnen vervangen. Met andere woorden, hebben computers straks nog wel mensen nodig of kunnen ze zichzelf ontwikkelen. En als je zegt dat computers door mensen moeten worden geprogrammeerd, dan heb je daar wel een punt. Maar we kennen inmiddels wel zelflerende programma’s.

Her is dus, naast gewoon een leuke film, ook een film die tot nadenken aanzet.

Mijn waardering: een 7½

Her
Regie: Spike Jonze
Met: Joaquin Phoenix, Amy Adams en Scarlett Johansson (stem alleen)
Duur: 126 minuten
IMDB waardering: 8.1

GabrielFilm 17: Gabriel

Gabriel is de eerste grote bioscoopfilm van regisseur Lou Howe. En wat een film is dat geworden.

Gabriel vertelt het verhaal van een jongen met een psychische stoornis, Gabriel. Hij heeft een poosje doorgebracht in een instelling om hem weer op het rechte spoor te krijgen. Gabriel is er van overtuigd, dat als hij met zijn eerste liefde Alice trouwt, kinderen krijgt en een gewoon gezinsleven kan hebben, dat dan alles goed komt en zijn afwijkend gedrag verdwijnt.

Dus gaat hij wanhopig op zoek naar Alice. Maar al zijn pogingen mislukken, met telkens toenemend afwijkend gedrag als resultaat. Regisseur Howe toont dit goed met mooie close-ups van het gezicht van hoofdrolspeler Rory Culkin (het jongere broertje van Macauley Culkin van Home Alone). Mooie scènes zoals in een ‘diner’, waar een plafondventilator draait, blijven de kijker lang bij. Ik vermoed dat ik, elke keer als ik zo’n draaiding zie, weer aan Gabriel moet denken.

In pakkende bijrollen zien we een bezorgde moeder, die enerzijds het beste wil voor voor haar zoon, maar die anderzijds beseft welke schade hij kan aanrichten, en een oudere broer, die wanhopig probeert zijn broertje te behoeden voor verdere misstappen.

Het verhaal wordt in een langzame thrillerstijl verteld, want we weten dat er iets te wachten staat. We zien dat Gabriel steeds verder terugvalt in zijn wanhoop. Dat wordt versterkt doordat hij op een gegeven moment een mes bij zich steekt. De uiteindelijke eindscène doet recht aan het voorgaande verhaal en biedt ons als kijker perspectief.

Gabriel is een donkere film, met een bepaalde dreiging. De vertolking van Rory Culkin is ijzingwekkend sterk. Ik zou bijna zeggen Oscar waardig, ware het niet dat zo’n kleine film nooit wordt voorgedragen. Van zo’n acteur kunnen we nog heel wat verwachten. Ook de andere rollen zijn top.

Mijn waardering: een 9.

Gabriel
Regie: Lou Howe
Met: Emily Meade, Rory Culkin, Lynn Cohen en Alexia Rasmussen
Duur: 85 minuten
IMDB waardering: 7.3

The New GirlfriendFilm 18: Une Nouvelle Amie

Une Nouvelle Amie is een gewaagde film, die gaat over transgenders en over het ontdekken van je eigen gevoelens. En dat alles in een luchtige film, met wat thrillerachtige elementen ingebouwd.

Claire en Laura zijn vanaf hun 7e jaar vriendinnen voor het leven. Als jonge meisjes hebben ze zelfs in hun hand gesneden en hun bloed vermengd. In de beginscènes zie je ze opgroeien, van de lagere school via de middelbare school. De eerste liefdes, de huwelijken en het eerste kind van Laura. Maar dan slaat het noodlot toe. Na de geboorte krijgt Laura een ongeneeslijke ziekte en overlijdt, amper zes maanden na de geboorte.

Claire is hier helemaal kapot van. Ze heeft Laura beloofd om de baby en Laura’s man David zo goed mogelijk te helpen. Maar de eerste keer dat ze op bezoek gaat, wacht haar een grote verrassing. Want er zit een vreemde vrouw in de kamer, die de baby de fles geeft. Maar bij nader inzien blijkt het David te zijn, die als een vrouw is verkleed. Hij heeft de kleren van de overleden Laura aan en vertelt Claire, dat hij altijd al graag als vrouw verkleed wilde zijn. Hij heeft dit zelfs voor zijn huwelijk aan Laura vertelt en zij had er geen moeite mee, onder de voorwaarde dat hij dit alleen in huis zou doen.

Claire is hier helemaal ondersteboven van, maar je merkt dat ze tegelijkertijd op een vreemde opwindende manier geïntrigeerd is. David vraagt haar om hulp om de stap naar buiten te durven maken en zo zien we twee vriendinnen naar het winkelcentrum gaan. Claire heeft David inmiddels omgedoopt tot Virginia, althans als hij verkleed is als een zij.

Vervolgens ontspint zich een verhaal, waarin het gedrag van David/Virginia verborgen moet worden gehouden voor de buitenwereld en waarin Claire langzaam ontwaakt en haar ware gevoelens ontdekt. Dit alles wordt op een luchtige manier geserveerd door regisseur François Ozon met heerlijke rollen van Romain Duris als David/Virginia en Anaïs Demoustier als Claire. Ook de overige rollen worden goed bezet.

De slotscène geeft ruimte voor interpretatie hoe de levens van de hoofdrollen zich verder ontwikkelen. Daar mag je zelf over fantaseren. En fantaseren, dat is eigenlijk ook waar het voor een deel in deze film om draait. Ik vind het een gewaagde film, in die zin dat het goed is om op een ongedwongen manier te laten zien waar transgenders mee worstelen in een vaak vijandige omgeving. Deze film confronteert ons met dit gegeven.

Mijn waardering: een 8.

Une Nouvelle Amie
Regie: François Ozon
Met: Romain Duris, Anaïs Demoustier, Raphaël Personnaz en Isild Le Besco
Duur: 105 minuten
IMDB waardering: 6.9

LIFF dag zeven: Franse liefde, liefde voor jazz en Russische liefde #leidenIFF

De zevende dag van het Leiden International Film Festival was vooral gevuld met dramatiek. Van Frans liefdesdrama via Amerikaans drumdrama naar Russisch bestaansdrama. Zwaar gevuld en droef te moede togen HW en eega in het donker huiswaarts.

Three HeartsFilm 13: 3 Coeurs

Belastingambtenaar Marc Beaulieu mist ‘s-avonds laat de trein en zit vast in een klein Frans stadje. Hij moest terug naar Parijs, maar duikt eerst maar even een bar in. Daar komt een jonge vrouw, Sylvie Berger, sigaretten halen. Hij spreekt haar aan en ze wandelen de hele nacht door het stadje. Op de een of andere manier springt er een vonk over, zonder dat dit direct gevolgen heeft. Ze spreken een week later af in Parijs, op een bankje in een park. Sylvie vertrekt naar Parijs, maar door omstandigheden of het lot mist Marc de afspraak. Hij is te laat.

Een tijd later is Marc weer in datzelfde Franse stadje en dan ontmoet hij Sophie. Ze spreken opnieuw af en er springt een vonk over. Uiteindelijk leidt dit tot een huwelijk, een zoontje en Marc vraagt overplaatsing van zijn werk van Parijs naar het kleine stadje.

Maar op een gegeven ogenblik komt hij erachter, dat Sophie de zus is van Sylvie. En hiermee is het drama geboren, want eigenlijk zijn Sylvie en Marc nog verliefd op elkaar.

Dat is in het kort de inhoud van 3 Coeurs, geregisseerd door Benoît Jacquot (bekend van Farewell, My Queen). Vier topacteurs spelen de hoofdrollen in dit kleine liefdesdrama. Benoît Poelvoorde geeft uitstekend inhoud aan de ambtelijke, maar toch ook weer avontuurlijke Marc en Catherine Deneuve zet een natuurgetrouw familiehoofd (in Franse traditie) neer.

Goed vind ik het idee dat een toevallige ontmoeting een onuitwisbare indruk kan maken. En als dit van beide kanten is dan ligt er een sluimerende liefde onder de oppervlakte. Meestal blijft het hierbij, maar in 3 Coeurs speelt het lot een aparte rol. Hierdoor wordt het een interessant verhaal met een spanningsboog, want wanneer zal deze verboden liefde uitkomen en wat zullen de gevolgen zijn.

Mijn waardering: een 7.

3 Coeurs
Regie: Benoît Jacques
Met: Benoît Poelvoorde, Charlotte Gainsbourg, Chiara Mastroianni en Catherine Deneuve
Duur: 106 minuten
IMDB waardering: 5.7

WhiplashFilm 14: Whiplash

Whiplash is de tweede grote film van de jonge regisseur Damien Chazelle. De film gaat over Andrew, wiens grote droom het is om een top jazzdrummer te worden. Hij is eerstejaars student op het beste conservatorium. Daar wordt hij opgemerkt door Terrence Fletcher, de man die vorm en inhoud geeft aan de top big band van het conservatorium.

Wat volgt is een drumcursus, waarbij Fletcher Andrew uitdaagt om de grenzen van het mogelijke op te zoeken of daar zelfs over heen te gaan. Dit alles onder het motto dat je alles moet geven om de top te bereiken. Daarvoor moet je bereid zijn om alles op te geven. Andrew doet dit dan ook, hij zet zijn vriendinnetje Nicole zonder scrupules aan de kant. Hij geeft alles op en heeft er zelfs een auto-ongeluk voor over.

Waar doet mij dit toch aan denken. Een zekere tafeltennister of bepaalde turnsters en hun trainers. Waar ligt de grens om de top te bereiken en hoeveel van je leven moet je hiervoor opofferen. Laat je de trainer/slavendrijver jouw leven bepalen of neem je op een bepaald ogenblik zelf de touwtjes in handen.

Eigenlijk is dit een vraag die ieder van ons in zijn eigen leven moet beantwoorden. Hoeveel ambitie heb je, raak je hierdoor verblind en doe je eigenlijk dingen die niet goed voor je zijn. Feitelijk een belangrijke levensvraag. Of deze vraag in Whiplash wordt beantwoord moet je zelf maar gaan zien.

De twee hoofdrolspelers,  Miles Teller als student en J.K. Simmons als leraar, spelen alsof de duivel op hun hielen zit. Alleen dit spel is al de moeite waard om te zien. Whiplash won zowel de publieksprijs als de juryprijs op het Sundance Film Festival.

Mijn waardering: een 8½

Whiplash
Regie: Damien Chazelle
Met: Miles Teller, J.K. Simmons, Paul Reiser en Melissa Benoist
Duur: 107 minuten
IMDB waardering: 8.6

 

LeviathanFilm 15: Leviathan

In een Russisch kustdorpje, ver in het noorden, wonen Kolya, zijn vrouw Lilya en hun tienerzoon Romka. Ze hebben een aardig huis aan het water, waar Kolya auto’s repareert. Helaas heeft de corrupte burgemeester een oogje laten vallen op deze plek. Hij is een soort onteigeningsprocedure gestart, waardoor huis en grond worden afgepakt. Uiteraard voor een veel te lage prijs, zodat Kolya op alle mogelijke manieren wordt gedupeerd.

Kolya vraagt dan een oude legervriend, Dmitriy, te hulp die inmiddels een bekend advocaat in Moskou is. Dmitriy bouwt een dossier op over de onfrisse praktijken van de burgemeester en confronteert deze daarmee. De burgemeester raakt in eerste instantie in paniek, maar slaat later hard terug.

Ondertussen ontspoort het leven van Kolya volledig door allerlei andere verwikkelingen. Uiteindelijk loopt het met iedereen helemaal verkeerd af, behalve met de burgemeester die op alle fronten wint.

Leviathan is gefilmd in staalblauw en ijzig grijs, passend bij landschap en sfeer. De naam is ontleend aan het boek van de Engelse filosoof Hobbes, die in 1651 stelde dat de ideale overheid haar burgers beschermt tegen eenzame, arme, brute en korte levens. Het is hard om te constateren dat regisseur Zvyagintsev hier exact het omgekeerde laat zien. Namelijk een volkomen onbetrouwbare overheid, die haar burgers juist op alle mogelijke manieren misbruikt. Leviathan is daarom ook een satirische blik op het Russische leven van alledag en op de verhouding tussen burgers en overheid.

De film zet ook aan tot nadenken over de verhouding tussen onze eigen overheid en haar burgers. Want ook hier zien we langzamerhand dat veel burgers het vertrouwen in de overheid verliezen. Waarbij ook hier de vraag gesteld kan worden hoe betrouwbaar onze overheid nog is. Mooi voer om even op te kauwen.

Mijn waardering: een 8½

Leviathan
Regie: Andrey Zvyagintsev
Met: Elena Lyadova, Aleksey Serebryakov, Vladimir Vdovichenkov en Roman Madyanov
Duur: 140 minuten
IMDB waardering: 8.0

 

LIFF dag zes: Van gewone mensen naar de Interstellar ruimte #leidenIFF

Vandaag stonden twee films op het programma. Twee totaal verschillende films, eentje klein van karakter en de ander een vermoedelijk grote kaskraker, de nieuwe film van Christopher Nolan.

Still Life 2Film 11: Still Life

Still Life is de tweede film van Uberto Paolini, de neef van de beroemde regisseur Luchino Visconti. De film gaat over John May, een ambtenaar die belast is met zoeken naar nabestaanden van mensen, die alleen zijn overleden.

John May, een schitterende rol van Eddie Marsan, is een keurige man, die met overgave zijn werk doet. Hij doet dat wel een beetje traag waardoor er in het mortuarium af en toe iets te veel doden liggen. Want dan is John nog bezig om nabestaanden op te sporen. Nauwgezet, consciëntieus, altijd aanwezig bij een begrafenis, keurig verzorgd, dat is John.

Maar op een dag zegt zijn manager dat hij vanwege bezuinigingen en een samenvoeging met een andere gemeente, nog een paar dagen heeft om de zaken af te wikkelen. Iemand anders neemt zijn werk over. John stort zich dan met volle overgave op zijn laatste ‘case’.

Feitelijk is het een eenvoudig verhaal, rechttoe rechtaan verteld. Een man, zijn werk, zijn leven. Maar door zijn zoektocht voor die laatste ‘case’ krijgen we een prachtig beeld van de wereld der eenzaam gestorvenen. Het is een kleine film vol met mensen, gewone mensen met hun herinneringen aan de overledene. Dat maakt deze film speciaal. Eigenlijk omdat die zo gewoon is. Maar je wordt wel helemaal in het verhaal gezogen en leeft mee met deze laatste zoektocht. Eigenlijk is het ook de laatste zoektocht naar zijn eigen geluk.

Als je van hele gewone films houdt met een sterk verhaal en uitstekende acteurs, dan kan ik je Still Life aanraden.

Mijn waardering: een 8½.

Still Life
Regie: Uberto Paolini
Met: Eddie Marsan, Joanne Froggatt, Karen Drury en Andrew Buchan
Duur: 92 minuten
IMDB waardering: 7.6

 

InterstellarFilm 12: Interstellar

Interstellar is, na The Dark Knight Rises, de volgende grote film van succesregisseur Christopher Nolan. Dit keer gaat hij op de science fiction toer.

Het is een en al misère op de aarde. Stofstormen, droogte, hittegolven en meer van dat soort natuurrampen teisteren de aarde. Oogsten mislukken en alleen maïs valt nog te telen. Het einde van de aarde lijkt in zicht.

Boer Cooper, die met twee kinderen en zijn vader, een boerenbedrijf runt, ziet de toekomst ook somber in. Tijdens zo’n grote zandstorm vormen zich in de kamer van zijn dochter Murph bepaalde patronen in het zand. Cooper ontdekt dat dit coördinaten zijn en samen met zijn dochter gaat hij op onderzoek uit. Hij komt terecht bij een afgesloten gebied, waar diep onder de grond wordt gewerkt aan een interstellaire vlucht. Dr. Brandt is de leider van dit project. Cooper kent hem, want hij was vroeger een befaamd ruimtevaartpiloot.

Dr. Brandt legt uit dat de aarde twee keuzen heeft. Of de hele bevolking moet worden verhuisd naar een andere planeet, of er moeten ingevroren cellen naar een andere planeet worden gebracht om daar te worden ontwikkeld tot levende mensen. In het laatste geval wordt de bevolking op aarde opgegeven.

Het grote doel is dus om een bewoonbare planeet te vinden in een ander sterrenstelsel. Daartoe moet door een ‘wormgat’ worden gevlogen, dat plots beschikbaar is gekomen. Het idee is dat ‘andere wezens’ dit ‘wormgat’ hebben geplaatst. Kennelijk is er dus sprake van andere levende wezens ergens in de ruimte.

Natuurlijk pakt Cooper dan zijn koffertje in, neemt afscheid (hoewel dochter Murph niet wil dat hij gaat), stapt in zijn ruimteschip en vertrekt.

Uiteraard volgen dan vele ruimtelijke avonturen (zoals in alle andere vergelijkbare films), wordt er verraad gepleegd en vallen er doden. De robots aan boord doen denken aan de robots uit 2001, A Space Odyssey van Kubrik. Ze praten met mensen en maken zelfs grapjes, ook tegen elkaar.

Uiteindelijk volgt dan een ontknoping, die ik hier niet uit de doeken zal doen, maar die te maken heeft met de vierde en vijfde dimensie.

Maar al met al kon Interstellar me niet overtuigen. Ongetwijfeld zit de film wetenschappelijk goed in elkaar, zijn de beelden prachtig en spectaculair, maar blijft de menselijke maat achterwege. De band tussen Cooper en Murph, die in het begin redelijk intens was, verwaterd. Daardoor kun je je als kijker ook niet goed hechten aan een karakter en vraag je je steeds af waarom iets wel of niet gebeurt. Het gevolg is dat het je niet zoveel uitmaakt wat er met de karakters gebeurt. En daardoor wordt het ineens alleen maar technologie, die een rol speelt.

De metavraag die blijft is dan waar de plaats van de mensheid is in de ruimte. Die vraag blijft onbeantwoord, mede door het vreemde einde. Want ineens zien we wel weer een groene aarde, maar het vraagteken blijft waar die aarde nou eigenlijk is.

Mijn waardering: een 5.

Interstellar
Regie: Christopher Nolan
Met: Matthew McConaughey, Anne Hathaway, Wes Bentley en Jessica Chastain
Duur: 169 minuten
IMDB waardering: 9.4

LIFF dag 5: De huwelijksproblemen van Eleanor Rigby #leidenIFF

Een beetje vreemd voelt het wel, om ineens over te springen van dag 3 naar dag 5. Maar dat heeft te maken met het feit dat ik dag 4 moest overslaan vanwege een cursus Kunstgeschiedenis.

Vandaar nu dus een terugblik op dag 5 met twee films die eigenlijk één film zijn, maar dan vanuit twee perspectieven bekeken.

The Disappearance of Eleanor Rigby 3 HerFilm 9: The Disappearance of Eleanor Rigby: Him

Film 10: The Disappearance of Eleanor Rigby: Him

Deze debuutfilm van Ned Benson gaat over het uiteenvallende huwelijk van de dertigers Conor en Eleanor. Het bijzondere is dat in feite in twee films hetzelfde verhaal wordt verteld, maar de ene keer vanuit de man Conor en de andere keer vanuit de vrouw Eleanor.

In hun leven heeft een tragische gebeurtenis plaats gevonden. Beiden reageren gaan hier op een eigen manier mee om. Natuurlijk weten we dat mannen en vrouwen anders omgaan met de dingen des levens, dat is niets nieuws onder de zon. Maar in deze twee films komt dit heel herkenbaar naar voren.

In de eerste film zien we hoe Conor niets begrijpt van zijn vrouw. Zij verlaat hem en hij heeft eigenlijk geen idee waarom precies. Hij zoekt steun bij zijn vriend, die hem wel op een paar dingen wijst, en bij zijn vader, die inmiddels drie keer van vrouw is gewisseld. Eleanor geeft op bepaalde momenten signalen af, die hij dan standaard weer misinterpreteert. Duidelijk is dat de man van Mars komt, terwijl de vrouw van Venus komt.

De tweede film begint met een dramatische daad, waardoor wij ineens weten wat er met Eleanor aan de hand is. In de eerste film kwam de depressie niet zo duidelijk naar voren (misschien zag Conor de signalen niet), maar hier wordt het overduidelijk. Ook wordt duidelijk dat Eleanor moeite heeft om steun te vinden. Haar ouders, een stel intellectuelen, komen koel en afstandelijk over. Echt veel moeite om hun dochter te helpen doen ze niet. De meeste steun krijgt ze nog van haar zus, maar ook die weet niet precies hoe ze met de situatie moet omgaan. Eigenlijk krijgt ze nog het meeste inzicht van een professor, waar ze colleges volgt.

Uiteindelijk zien we hoe Conor en Eleanor elk hun eigen nieuwe toekomst kiezen, hoewel ze eigenlijk nog wel van elkaar houden. Misschien was alles nog goed gekomen als ze voldoende ondersteuning en wederzijds begrip hadden gevonden.

The Disappearance of Eleanor Rigby maakt duidelijk dat mannen en vrouwen verschillend omgaan met moeilijke kwesties. De beide hoofdrolspelers James McAvoy en Jessica Chastain spelen de sterren van de hemel in dit boeiende tweeluik. Beide films zijn goed gemaakt, rustig tempo, goed verhaal en prima camerawerk.

Mijn waardering: een 7.5 voor The Disappearance of Eleanor Rigby: Him en een 7 voor The Disappearance of Eleanor Rigby: Her. Het verschil zit hem er waarschijnlijk in dat ik een man ben en me iets meer kan identificeren met de mannelijke visie 🙂

The Disappearance of Eleanor Rigby: Him
Regie: Ned Benson
Met: James McAvoy, Jessica Chastain, Bill Jader en Ciáran Hinds
Duur: 89 minuten
IMDB waardering: 7.5

The Disappearance of Eleanor Rigby: Her
Regie: Ned Benson
Met: Jessica Chastain, James McAvoy, William Hurt en Isabelle Huppert
Duur: 100 minuten
IMDB waardering: 7.7

LIFF dag twee: van priester via getto naar vampieren #leidenIFF

Deze stralende zondag is bij uitstek geschikt om eens lekker binnen te gaan zitten in donkere bioscoopzaaltjes om daar wat ‘obscure’ films te bekijken. Vandaag vier films op rij.

CalvaryFilm 3: Calvary

De titel van de film verwijst naar de Calvarieberg of Golgotha, de plaats waar Jezus werd gekruisigd. Broeder James is priester in een klein landelijk dorpje in Ierland. Tijdens een van de biechten wordt James met de dood bedreigd. Hij heeft nog een week te leven. Dan gaat broeder James op onderzoek uit en stuit hij op het verraad van de Ierse RK kerk aan de Ieren. Alles wat fout is, huiselijk geweld, misbruik, zelfmoord en racisme, om maar eens wat te noemen, wordt door de kerk vakkundig onder het tapijt geveegd. Juist de kerk, waar de Ieren zo veel vertrouwen in hadden, blijkt een door en door verrot instituut.

Calvary is een ijzersterke film, waarin we langzaam zicht krijgen op de inwoners van het dorpje. Allemaal hebben ze iets dat zich niet goed verdraagt met de waarden van de kerk. Allemaal gaan ze daar toch op een eigen manier mee om. Maar het schuldgevoel is nooit ver weg.

Deze film maakt goed duidelijk wat de RK kerk heeft aangericht in het door en door katholieke Ierland. En hoe het misbruik van kinderen mensen van binnenuit helemaal heeft aangevreten.

Brendan Gleeson zet een overtuigende priester neer en ook de overige acteurs zijn allemaal goed op hun plaats. Jammer dat de film niet ondertiteld was waardoor sommige Ierse zinnen niet goed te begrijpen waren. Maar al met al een aangrijpende film.

Mijn waardering: een 8.

Calvary
Regie: John Michael McDonagh
Met: Brendan Gleeson, Chris O'Dowd, Kelly Reilly en Aidan Gillen
Duur: 100 minuten
IMDB waardering: 7.5

Imperial DreamsFilm 4: Imperial Dreams

“Grote dromen” zou je kunnen zeggen als we de titel niet te letterlijk nemen. De 21-jarige Bambi komt net uit de gevangenis en is van plan om zijn leven als gangster achter zich te laten. Hij wil zich richten op zijn gezin en een ander leven gaan leiden.

Maar dat is eenvoudiger gezegd dan gedaan, als je weer in je oude omgeving terecht komt. En zeker als dat de beruchte wijk Watts in Los Angeles is.

Imperial Dreams laat overtuigend en op een heel natuurlijke manier zien wat er gebeurt in de zwarte wijken van de grote steden. Hoe gemakkelijk het is om weer in de wereld van drugs en misdaad terecht te komen. En welke strijd je als eenling moet leveren tegen ‘de maatschappij’, met alle bureaucratische regels en vooroordelen.

Goede acteerprestaties, rustig gefilmd en gemonteerd, goede dialogen, kortom een goede film. Enig nadeel is dat het onderwerp niet helemaal nieuw is.

Mijn waardering: een 8.

Imperial Dreams
Regie: Malik Vitthal
Met: John Boyega, Rotimi, Glenn Plummer en Keke Palmer
Duur: 87 minuten
IMDB waardering: 8.2

The One I LoveFilm 5: The One I Love

Een romantische komedie met Elisabeth Moss in de hoofdrol. Bekend als marketingmeisje van Mad Men en als detective van Top of the Lake.

Ethan en Sophie besluiten om een weekendje weg te gaan. Op zoek naar zichzelf en vooral naar het betere deel van zichzelf. Dit alles om het afbrokkelende huwelijk te redden. Maar eenmaal op de bestemming aangekomen, blijkt daar een nog groter probleem op hen te wachten.

Stel, in de prachtige vakantiebungalow van de huwelijkstherapeut zijn twee dubbelgangers, die jouw rol en die van je vrouw spelen. Niet te onderscheiden van je echte zelf en van je echte vrouw. Dat leidt uiteraard tot misverstanden, wantrouwen, verrassingen, enz.

Maar wie valt er nog te vertrouwen en komt het dan nog wel goed met je huwelijk. Waarbij de vraag is of je het nu goed kunt vinden met je vrouw of met haar dubbelganger. Vroeger kenden we dit soort toneelstukken, waarbij veel deuren op het podium zorgden voor veel commotie. Daar moest ik bij deze film ook een beetje aan denken. Tegelijkertijd roept de film vragen op over het huwelijk en hoe men daarbinnen met elkaar omgaat.

Veel humor, maar iets te weinig spanning. Al met al een amusante film voor een avondje lekker naar de bioscoop.

Mijn waardering: een 7.

The One I Love
Regie: Charlie McDowell
Met: Mark Duplass, Elisabeth Moss en Ted Danson
Duur: 91 minuten
IMDB waardering: 7.1

What We Do in the Shadows 2Film 6: What We Do in the Shadows

Tot slot op deze lange filmdag een perfecte afsluiter. What We Do in the Shadows is een verrassend grappige mockumentary over vampieren uit Nieuw-Zeeland. Vladislav, Viago en Deacon zijn drie eeuwenoude vampiers, die samen met de 8000 jaar oude Petyr een flat bewonen in Wellington. Ze hebben zich aangepast aan de moderne tijd. Bewijs hiervan is het feit dat ze een cameraploeg toelaten voor het maken van een documentaire over hun leven. Deze cameraploeg neemt alles op, vanaf het ontwaken tijdens de vroege avond tot het weer in de kist (of anderszins) kruipen als de zon opkomt.

Zo gaan we mee de stad in voor het nachtelijke vertier, komen we een groep weerwolven tegen (totally funny) en zien we ook hoe ze slachtoffers lokken voor hun maaltijd, sorry, bloed.

De film zit vol met grappige dialogen, maar ook de situaties waarin de drie vampieren terecht komen zijn absurdistisch. Het is eigenlijk een groot grinnikfeest. De vampiers, waarvan er twee ook het verhaal schreven en regisseerden, hebben er overduidelijk veel plezier in en ook de andere acteurs spelen alsof hun leven ervan afhangt. Fraai in beeld gebracht, zoals het hoort bij een oude vampierenfilm. Een aanrader als je van vampiers houdt en zin hebt in een leuke avond.

Mijn waardering: een 8.

What We Do in the Shadows
Regie: Jemaine Clement en Taika Waititi
Met: Jemaine Clement, Taika Waititi, Jonathan Brugh en Cori Gonzalez-Maguer
Duur: 86 minuten
IMDB waardering: 8.0

LIFF dag één: van Bill Murray naar de Israëlische woestijn #LeidenIFF

logo-LIFFDe eerste dag van totaal negen dagen met films, waarin 22 films op het programma staan. Een echte uithoudingsslag, maar wel een hele leuke. Met hopelijk heel veel mooie, ontroerende, spannende, opwindende, diepzinnige, onbegrijpelijke en vreemde films. De komende week volgt hiervan elke dag een verslag, vandaag voor het eerst.

St. Vincent  2014Film 1: St. Vincent

St. Vincent is het regiedebuut van Theodore Melfi. De film vertelt het verhaal van de 11-jarige Oliver, wiens ouders net zijn gescheiden. Samen met zijn moeder Maggie komt hij naast de chagrijnige Vincent te wonen, die ook wel van een drankje houdt. Vincent is uiteindelijk bereid om op zijn nieuwe buurjongetje te passen.

Laten we beginnen met het negatieve. De film barst van de cliché’s. Een net gescheiden te dikke moeder moet heel veel werken en heeft daardoor te weinig tijd voor haar zoontje. Zoontje is een kleine ‘wise guy’, beetje nerderig, die op zijn nieuwe school direct wordt gepest. Buurman is een oudere mopperkont, die zichzelf slecht verzorgt. Uiteraard heeft hij ook een financieel probleem, mede door het gokken. Maar tegelijkertijd is hij ook een vent met een heel klein hartje. Alles loopt verkeerd, bij moeder, bij buurman, eigenlijk bij iedereen.

Goed, dat gezegd hebbende, kunnen we ook constateren dat het een prima film is. Met een lach en een traan en uiteraard de Amerikaanse moralistische boodschap. Want de vraag is “waardoor wordt een heilige heilig”. Maar het is humoristisch, ontroerend, idioot, grofgebekt en nog veel meer. En de film heeft een heel grote pre, en dat is de hoofdrol van Bill Murray. Geknipt voor dit soort rollen en echt, er is maar een acteur die dit werkelijk goed kan. Eindconclusie is dan ook dat St. Vincent een mooie film is voor het hele gezin. Gaat dat zien!

Mijn waardering: de film zelf krijgt een 7, maar door het spel van Bill Murray maak ik er een 7½ van.

St Vincent
regie: Theodore Melfi
Met: Bill Murray, Melissa McCarthy, Jaeden Lieberher, Chris O'Dowd en Naomi Watts
Duur: 103 minuten.
IMDB waardering: 7.6

Zero MotivationFilm 2: Zero Motivation

Zero Motivation is een dwaze, donkere komedie over een eenheid van het Israëlische leger, bestaande uit jonge vrouwelijke soldaten, gelegerd op een afgelegen basis, ergens in de woestijn. Zohar en Daffi, twee hartsvriendinnen, komen hun tijd door met het verschuiven van stapels papier, het versnipperen en het spelen van computerspelletjes. En natuurlijk met het aftellen van de dagen totdat ze weer terug kunnen naar hun normale leven. Een soort tragikomedie dus, met vleugjes M*A*S*H vanwege de totale onzinnigheid. Tegelijkertijd is het een stevige kritiek op het dienstplichtsysteem van Israël.

Afgezien van het feit dat het bij vlagen een hilarische film is, waarin ook wel een paar ernstige zaken als een zelfmoord aan de orde komen, is Zero Motivation geen bijzondere film die je absoluut moet hebben gezien.Waarschijnlijk is deze film in Israël zelf meer van belang dan daarbuiten.

Mijn waardering: een 6.

Zero Motivation
regie: Talya Lavie
Met: Dana Ivgy, Nelly Tagar, Shani Klein en Heli Twito
Duur: 100 minuten
IMDB waardering: 8.2