Tagarchief: liff 2017

Heartstone, ontroerende film over pubers en gevoelens

Heartstone1De IJslandse film Heartstone is een immens ontroerende film over twee pubers van een jaar of 14, die hun eigen seksualiteit ontdekken. De film draait nog op donderdag 2 en vrijdag 3 november op het Leiden International Film Festival.

In een afgelegen dorp in IJsland wonen Thor (Baldur Einarsson) en Kristján (Blær Hinriksson), jongens van een jaar of 14. Het is zomer, ze zijn vrij en ze spelen wat. Beetje voetbal, beetje stoeien, dit alles temidden van een geweldige natuur. Vanuit de ooghoeken bekijken ze de meisjes, vooral voor Beta en Hanna hebben ze oog. Heel verlegen doen ze wat toenaderingspogingen en warempel, de meisjes hebben ook wel belangstelling.

Langzaam wordt duidelijk dat Kristján minder belangstelling heeft voor de meisjes. Eigenlijk voelt hij zich het best bij Thor. En heel schuchter laat hij dat blijken. Omdat de jongens zo veel tijd samen zijn worden ze door de grotere jongens uitgemaakt voor homo’s.

Heartstone vertelt het verhaal van deze ontluikende seksuele gevoelens rustig, zonder opsmuk en opwinding. Gewoon alledaags, zoals de meesten onder ons dit ook hebben ervaren. Duidelijk wordt, naarmate het verhaal vordert, wat het betekent om er achter te komen dat je homoseksueel bent. En hoe je omgeving hierop reageert en hoe moeilijk, zo niet onmogelijk het is om ‘uit de kast’ te komen.

heartstone4

Debuterend regisseur Gu∂mundur Arnar Gu∂mundsson is er in geslaagd om het heikele onderwerp op een buitengewoon integere manier in beeld te brengen. De twee jonge hoofdrolspelers spelen de sterren van de hemel, waarbij bedacht moet worden dat ze geen van beiden veel acteerervaring hebben. Ook de rollen van de meisjes zijn subliem.

Een film die zich langzaam meester van je maakt en als je de laatste symbolische scene hebt gezien, ben je tot in het diepst van je hart geraakt.

Een absolute aanrader! De film won inmiddels vele prijzen.

 

The Snowman, oftewel hoe film een boek kan mishandelen

Snowman1Hoe een film een boek onrecht kan aandoen, laat The Snowman heel duidelijk zien. Jo Nesbø, de gerenommeerde Noorse thrillerschrijver, schreef al vele jaren geleden een angstaanjagende horror-thriller,  De sneeuwman. Als liefhebber van zijn boek vond ik dit een van zijn betere thrillers, vooral omdat het erg dicht bij de hoofdpersoon Harry Hole komt.

Harry Hole is, zoals wel meer Scandinavische rechercheurs, een eigengereid, onhandelbaar sujet met een voorliefde voor alcoholische versnaperingen. Juist dat karakter en zijn vasthoudendheid maken hem tot een interessant personage.

Een prima karakter dus voor een tv-serie, dacht ik altijd. Wat Wallander kan, kan Hole beter. En dan komt er een grote film van, met een topcast, een topregisseur, top editors en top producers, dan is het eindresultaat een grote mislukking. Je vraagt je af waar het met de opnames, of eigenlijk met alles, is misgegaan.

De film begint al totaal fout. Al na een paar minuten weet je dat het jongetje dat zijn moeder zelfmoord ziet plegen, de moordenaar gaat worden. Wie dat dan uiteindelijk als filmpersonage is, dat weten we halverwege ook al zo’n beetje.

Snowman2

Er is dus een moordenaar, die telkens een sneeuwpop bij zijn slachtoffer achterlaat. Die slachtoffers zijn altijd vrouwen met een kind. Waarom de moordenaar hen ombrengt, dat blijft een groot raadsel. Gelukkig is er een zekere Harry Hole (Michael Fassbender), die ondanks zijn alcoholprobleem deze zaak op zich neemt. Hij ontdekt dat er al langere tijd vrouwen verdwijnen en dat de sneeuwman kennelijk al langere tijd bezig is. Zijn assistente is Katrine Bratt (Rebecca Ferguson), die haar eigen redenen heeft om de moordenaar op te zoeken. Uiteindelijk komt Harry er achter wie de sneeuwman is. De spanning die in het boek toeneemt tot ondraaglijke hoogte richting eind, kan in de film maar niet op gang komen. En de slotscène met de moordenaar is ronduit lachwekkend.

Bij deze film vraag je af wat je nou eigenlijk zit te kijken. Er zitten stukken in, die voor het verhaal niet van belang zijn. Fassbender slaagt er geen moment in om het karakter Hole geloofwaardig neer te zetten. Ook de rest van de sterrencast is weinig geloofwaardig. Kortom, de hele film hangt als los zand aan elkaar en kan geen minuut boeien. Voor een thriller is dit tamelijk rampzalig.

Het vreemde is dat de trailer wel heel spannend is. Daarin zitten scenes die niet in de film voorkomen en dat suggereert dat er veel materiaal ongebruikt is gebleven.

Blade Runner 2049, een blik op de toekomst?

Het was al weer bijna een jaar geleden dat ik naar een film was geweest. Toen was het Leiden International Film Festival bezig en was ik bezig met een soort marathon. Ruim twintig films in een tijdsspanne van iets meer dan een week. En op de laatste dag van dat festival sloeg de pech toe, een darmontsteking met als gevolg een aantal operaties en bijna een jaar uit de running.

Dus was het best wel weer spannend om voor het eerst weer in een bioscoopstoel plaats te nemen. En dan ook nog met een film die bijna drie uur duurde. Het is allemaal goed gegaan en inmiddels is het filmfestival 2017 ook weer begonnen en is de eerste film ook weer geconsumeerd. Dit jaar geen 20 films of meer, maar alleen middagvoorstellingen want ik ben nog niet toe aan avondfilms. Gek is dat eigenlijk, dat de moed daartoe nog ontbreekt. Maar alles moet langzaam worden opgebouwd. Dat geldt voor het hele revalidatieproces en vooralsnog loopt alles naar wens.

Maar nu terug naar Blade Runner 2049. Het vervolg op de klassieker uit 1982 met Harrison Ford en Rutger Hauer. De nieuwe film is een vervolg op die oude cultfilm met opnieuw een rol voor Harrison Ford.

Ditmaal is het Blade Runner K (Ryan Gosling) , die in opdracht van luitenant Joshi (Robin Wright) oude replicants moet opsporen en vernietigen. Van deze oude replicants is de levensduur verstreken en daarom houden ze zich verborgen. Als eerste zien we de opsporing van replicant Sapper Morton, een vredelievende boer die op een afgelegen plek zijn groenten teelt. Op deze boerderij vindt K spullen, die hem op een zoektocht brengen naar zijn eigen verleden, de geschiedenis van de replicanten, de kracht van het geheugen en wat het betekent om mens te zijn.

Deze zoektocht voert ons door een magische wereld van een toekomstig Los Angeles en omgeving. Een prachtige wereld die op een fabuleuze wijze door cameraman Roger Deakins in beeld wordt gebracht. Overdonderende en majestueuze beelden trekken voorbij en lieten mij naar adem happend achter. Dit werk is alleen al een Oscar waard. Dit is een film die je moet ondergaan.

En passant zet het je dan ook nog aan het denken over het je eigen menszijn. Prima rollen van Ryan Gosling en Sylvia Hoeks als Luv.

Een film die je moet zien op een zo groot mogelijk scherm.