Tagarchief: mensen

Net gelezen: “De verzamelde werken van A.J. Fikry, boekhandelaar” van Gabrielle Zevin

AJ FikryNou zeg ik wel ‘net gelezen’, maar eigenlijk is het al weer bijna een half jaar geleden dat ik dit boekje las. Waarna er nog een aantal anderen volgden, maar daarover later.

De verzamelde werken van A.J. Fikry, boekhandelaar is een prettig leesbaar boek van bescheiden omvang (iets meer dan 200 pagina’s, dus snel leesbaar). Zoals de titel al doet vermoeden gaat het over de boekhandelaar A.J. Fikry. Fikry heeft net zijn vrouw verloren als gevolg van een auto-ongeluk en treurt nog volop. Eigenlijk is hij het spoor een beetje bijster. Hij komt wat nors over en verwaarloost zichzelf ook wel enigszins. Eigenlijk is hij het contact met de wereld een beetje kwijt. Zijn kleine onafhankelijke winkeltje ligt op een eiland voor de oostkust van de VS, voor de kust van Massachusetts, niet ver van Boston. Het is een typisch toeristeneiland, ’s zomers druk bevolkt, ’s winters stil.

Op een dag komt hij erachter dat zijn kostbaarste boek, een zeldzaam exemplaar van een dichtbundel van Edgar Allan Poe, uit de winkel is verdwenen.  Nog vreemder wordt het als een onbekende vrouw een kind in zijn winkel achterlaat. Wat moet hij daar nou mee aan? Uiteindelijk vraagt hij de voogdij over dit meisje, Maya geheten, aan.

Een ander belangrijk persoon is Amelia Loman, verkoopagent van uitgeverij Knightley. Zij bezoekt alle boekhandels langs de oostkust en komt dus ook bij A.J. terecht. Ze vindt hem maar een vreemde snoeshaan en hij moet ook niets van haar hebben. Hij behandelt haar bij haar eerste bezoek nogal laatdunkend en zij besluit niet meer terug te komen. Maar tijdens dat eerste bezoek heeft ze hem een nieuw boek aangeraden, waarvan hij eerst niets moet hebben maar dat hij later na lezen heel goed vindt. Dat intrigeert hem en hij zoekt contact met Amelia met de vraag om nog eens langs te komen.

Je snapt al hoe dit gaat aflopen, een romance met een hindernisbaan is het gevolg. En ook de kleine Maya doet van zich spreken, tijdens het opgroeien tot tiener. Het boek beslaat dan ook een periode van zo’n dikke tien jaar.

Zoals gezegd zijn er dus drie verhaallijnen, de oplossing van een verdwijning, de romantische verwikkelingen en het opgroeiende weesmeisje. Dat alles is beschreven met een humoristische ondertoon. De karakters ontwikkelen zich, waarbij Fikry zelf de zin in het leven weer terugkrijgt, met alle mitsen en maren vandien. Er staan veel verwijzingen naar literatuur in het boek (alleen al de naam Loman moet een belletje doen rinkelen), voor de literati onder ons een smaakvolle kluif. Grappig is dat ieder hoofdstuk begint met aantekeningen over een bekend boek, uit het aantekeningenschrift van Fikry. Hierin geeft hij commentaar op deze boeken.

Het verhaal is met vaart geschreven, met vooral veel dialogen die in spreektaal zijn geschreven. Zo komt het vooral echt over en niet gekunsteld. Eenzaamheid is in het begin het hoofdmotief, maar dat verdwijnt gaandeweg het verhaal en maakt plaats voor vriendschap. Liefde voor boeken is natuurlijk een niet te vergeten motief, terwijl ook zorgzaamheid en identiteit aan de orde komen.

Als je nog een leuk, ontspannen boek zoek voor een zomers weekend, dan kan ik je De verzamelde werken van A.J. Fikry van harte aanbevelen. Je zult er veel plezier aan beleven. Mocht je in zijn voor een echte dikke literatuurpil, dan kun je dit boek met een gerust hart overslaan. Maar mijn advies zou zijn “lees het toch maar even, vooral voor die glimlach”.

De verzamelde werken van A.J. Fikry - Gabrielle Zevin - 2014 - 221 blz.

Vertaling: Lidwien Biekmann

Uitgeverij Atlas Contact

Rectify – wat als je ten onrechte veroordeeld bent voor moord

Rectify  TV Series 2013–     IMDbJe bent jong en trekt er met wat vrienden en je eigen vriendin op uit. Lekker bezig zijn bij een riviertje, spetteren, pret en een beetje vrijen. Dan ben je even weg en als je terugkomt ligt je vriendin dood op de oever. Verkracht en vermoord. Gek van verdriet neem je haar in je armen en niet veel later zit je achter de tralies, verdacht van moord op je vriendin. En na een soort snelproces zit je op Death Row, te wachten op je eigen dood.

Maar je jongere zus en je moeder laten je niet in de steek. En als na 19 jaar blijkt dat het sperma op je vriendin niet van jouw is, wordt je voorwaardelijk vrijgelaten. En sta je ineens weer buiten, in de vrije wereld.

Rectify2Met dit thema zijn al vaker films en series gemaakt, maar Rectify is een totaal andere serie. Hoofdpersoon Daniel Holden (een fenomenale vertolking van Aden Young) komt terecht in een wereld, die totaal veranderd is. Ik noemde al de vrije wereld, maar hoe vrij is de wereld voor iemand die 19 jaar heeft vastgezeten voor moord. Als je terug komt in je oude stadje blijken veel mensen jouw nog steeds als dader te zien. Want hoewel de veroordeling op onjuiste gronden plaatsvond, ben je nog niet vrijgesproken. En de oude aanklager, inmiddels staatssenator van Georgia, doet zijn uiterste best om je weer achter de tralies te krijgen.

Rectify is een traag verteld verhaal, waarin we worden meegenomen op de aarzelende zoektocht van Daniel. Op zoek naar een nieuw leven, met vallen en opstaan, met voor- en tegenstanders. Een pijnlijke tocht, die je als kijker doet beseffen wat het betekent om langere tijd uit de maatschappij te zijn.

Het zouden allemaal clichés kunnen worden, maar de makers van de serie slagen er in om dit te omzeilen. Daardoor wordt het een authentiek portret van een gebroken man, een ontworteld gezin en een verscheurd stadje.

In de drie series tot nog toe, totaal 22 afleveringen, wordt je meegesleurd langs mentale afgronden, positieve opkikkers, teleurstellingen, haat en wreedheid. Maar altijd vanuit een oprecht verhaal, zonder effectbejag.

Rectify was een openbaring voor mij, toen ik met deze serie kennismaakte. Nu ben ik eraan verslingerd. Een absolute topserie, die je niet moet missen. Te zien op Film1 (in het najaar komt de vierde serie) en de eerste twee series zijn op dvd te koop.

Catastrophe, serie vol met zwarte relatiehumor

CatastropheErg in zijn momenteel de series waarin de relaties tussen mensen aan de orde komen. Vaak met zwarte humor, gemaakt met een vrij hoge standaard, is dit voor veel mensen genieten geblazen. Naast Catastrophe kun je in dat verband ook denken aan series als Transparent, Togetherness en het pas gestarte Love.

Catastrophe is zo’n pareltje, waarin de menselijke relaties met een fijn fileermesje worden onderzocht, zonder platvloers te worden. Zes afleveringen telde de eerste serie, die allemaal nog bij Film1 on demand zijn te bekijken.

Sharon (Sharon Horgan), een onderwijzeres, heeft wel trek in een vent. Als ze de Amerikaan Rob (Rob Delaney) in een pub ontmoet, volgt spontaan een wild sexweekend. Ze vinden elkaar aantrekkelijk, lachen en sexen wat af. Maar dan moet hij terug naar de VS, want hij was even voor een reclameklus in Engeland.

Maar na enige tijd komt Sharon erachter dat ze zwanger is. Wat nu, paniek slaat toe. Ze belt Rob in de VS om hem hiervan op de hoogte te brengen. Tot haar verrassing en opluchting komt hij onmiddellijk naar haar toe.

En dan volgen allerlei complicaties met familie en vrienden, zeker als hij haar ten huwelijk vraagt. Ervan uitgaande dat hij voor zijn baas klussen in Engeland kan doen en dat hij dus ook voor een inkomen kan zorgen. Maar dat blijkt lastiger dan gedacht en uiteindelijk krijgt hij zijn ontslag. Hoe nu verder, een hoogzwangere vrouw, geen baan meer en een trouwpartij op komst.

Heerlijk zijn de scenes tussen Sharon en Rob, liefdevol maar tegelijkertijd soms cynisch en bijtend. Het is alsof je naar een oude versie van je eigen huwelijk zit te kijken. En daar zit dan ook precies de kracht van deze series, want het is allemaal vreselijk herkenbaar. Waren deze series vroeger vooral gericht op de grappen en grollen, tegenwoordig is niet alles alleen maar rozengeur en maneschijn.

Relatief onbekende acteurs blijken in staat om levensechte karakters neer te zetten, die van de schrijvers heerlijke teksten hebben meegekregen. Een waar genot om naar te kijken.

Ik heb deze eerste serie met een 8 beoordeeld. Zeker de moeite waard om te kijken als je een abonnement bij Film1 hebt. Volgens mij is de serie nog niet als DVD verkrijgbaar. Waarschijnlijk is het wachten daarop tot serie 2 uitkomt. Ik vermoed dat Film1 dit jaar nog hiermee komt.

Catastrophe2

Net gelezen: “Kom hier dat ik u kus” van Griet Op de Beeck

Kom hier dat ik u kusDe Vlaamse schrijfster Griet Op de Beeck maakte indruk met haar debuut Vele hemels boven de zevende. Ze won er in 2013 de Bronzen Uil Publieksprijs mee en ze kwam op de longlist van de AKO Literatuurprijs 2013 terecht.

Het is dan lastig om met een tweede boek dit succes te evenaren. Maar Kom hier dat ik u kus heeft het succes meer dan verdubbeld. Haar boek werd Boek van de Maand bij DWDD en dat is bijna een garantie voor een flinke verkoop. En dat gebeurde dan ook, de nieuwe roman vloog met tienduizenden tegelijk over de toonbank.

Resteert de vraag of dit dan terecht is. Welnu, lastig voor mij om daar een antwoord op te geven, want ik heb het debuut niet gelezen en kan daarom geen vergelijking maken.

Maar Kom hier dat ik u kus is het waard om door velen te worden gelezen. Het verhaal speelt zich af in Vlaanderen en beslaat drie perioden van het leven van de hoofdpersoon Mona. De eerste periode speelt zich af tussen 1976 en 1978. Mona is in het begin negen jaar oud en krijgt te maken met de dood van haar moeder, als gevolg van een auto-ongeluk. Daarna gaat het verhaal verder gedurende enkele maanden in 1991. Mona is dan inmiddels 24 jaar en ze werkt als dramaturg bij een theatergezelschap. Ze woont dan in een stad. De derde periode beslaat enkele maanden in 2002. Mona is 35 jaar, ze wordt als dramaturg ontslagen en haar vader ligt op sterven.

De crux van het verhaal is het ‘disfuntionele gezin’. En hoe dat doorwerkt bij alle gezinsleden. Het boek begint er mee dat Mona, als klein meisje, door haar moeder is opgesloten in een kast. “Ik ben niet bang, want ik ben al negen jaar en dat is groot en grote meisjes hebben geen schrik”, zegt Mona hardop in het duister. Ze vindt zichzelf geen braaf kind, in tegenstelling tot haar jongere broertje Alexander. Want dat zegt haar moeder vaak. Hiermee is de toon van het gezin gezet.

Enkele maanden later komt haar moeder bij een auto-ongeluk om. Haar vader overleeft het. Het gezin draait een tijdje op oma, die voor de huishouding zorgt. Vader, die tandarts is, heeft daar geen tijd voor.

Dan krijgt vader een nieuwe vriendin, Marie. Zij is, in vergelijking met vader, een stuk jonger. Na een ongelukkige huwelijksreis krijgt het nieuwe echtpaar een dochtertje, Anne-Sophie.

En zo wandelen we door de tijd van Mona. Zij probeert voortdurend harmonieus te zijn, conflictmijdend. Dat heeft ze als klein kind al geleerd, bij haar moeder die haar niet echt lief vond. Daar komt bij dat bijna alle personen in het verhaal een probleem hebben met het uiten van hun gevoelens. En dat leidt tot veel opgekropte gevoelens, die op hun beurt weer aanleiding zijn voor ruzies en gedoe.

Wat er allemaal misgaat wordt vaak niet beschreven, maar het is vooral voelbaar. Het boek is erg toegankelijk en makkelijk leesbaar. De lezer wordt chronologisch aan de hand genomen, je hoeft niet te interpreteren, je wordt nooit op het verkeerde been gezet.

Dat is tegelijkertijd de valkuil van het boek. Want je zou dit ook kunnen omschrijven als enigszins oppervlakkig. Je duikt niet in de diepere, donkere krochten van de hoofdpersonen.

Kortom, een heerlijk leesbaar boek over een veelvoorkomend probleem in onze maatschappij, herkenbaar ook in de personages, maar tezelfdertijd een beetje te gemakkelijk.

Kom hier dat ik u kus - Griet Op de Beeck - 2014 - 382 blz.
Uitgeverij Prometheus

@LeidenIFF dag acht: Me and Earl and the Dying Girl

Me and Earl and the Dying GirlFilm 15: Me and Earl and the Dying Girl

Greg (Thomas Mann) is een tiener, die samen met zijn vriend Earl (CJ Tyler) parodieën maakt van filmklassiekers. Unieke filmpjes met een grote liefde en creativiteit gemaakt. Greg is een typische tiener, die zichzelf onaantrekkelijk vindt en die zich met moeite door de schooljaren sleept. Zijn enige vriend is Earl en samen zitten ze vaak op de kamer van hun docent mr. McCarthy (Jon Bernthal).

Op een dag vertelt zijn moeder hem dat zijn schoolgenootje Rachel (Olivia Cooke) leukemie heeft. Zij wil dat hij haar opzoekt om haar te steunen. Greg vindt dit achterlijk, hij kent haar nauwelijks en heeft helemaal geen zin om haar te bezoeken. Uiteindelijk zwicht hij voor haar en gaat naar Rachel.

Vanaf hier ontwikkelt zich een groeiende vriendschap tussen twee tieners, waarvan de een een dodelijke ziekte heeft. Dat is de kern van deze film. Het eigenlijk tragische verhaal wordt doorspekt met heel veel humor. We zien hoe Greg en Earl worstelen over hoe ze moeten omgaan met deze ziekte. We zien hoe Rachel langzaam wegzakt en de moed opgeeft om te vechten voor haar leven.

Grote thema’s, die met veel gevoel in beeld zijn gebracht. Respect voor elkaar, respect voor de wensen van een stervend iemand, allemaal komt het naar voren, evenals hoe om te gaan met verlies.

De acteurs zijn zonder uitzondering natuurtalenten. Zonder opsmuk zien we hoe tieners met dit soort zaken omgaan. Het is bijna verfrissend om eens zo’n film te zien, zonder allerlei valse sentimenten.

De film is voorzien van veel animaties tussendoor, waardoor de luchtige toon blijft behouden. We kunnen lachen om het grote verdriet en tegelijk voelen we ons verdrietig.

Kortom, een dijk van een film.

Mijn waardering: een 9.

Regie: Alfonso Gomez-Rejon
Met: Thomas Mann, RJ Cyler en Olivia Cooke

Duur: 105 minuten
IMDb waardering: 7.9

 

@LeidenIFF dag drie: Louder Than Bombs / Son of Saul / The Lobster / The Gift

Louder Than BombsFilm 6: Louder Than Bombs

“Louder Than Bombs” begint veelbelovend met een close-up van een babyvuistje dat een vinger omkneld. Wellicht al een mooie metafoor voor wat komen gaat. De baby is net geboren, zoon van Amy en Jonah (Jesse Eisenberg). Op verzoek van Amy gaat Jonah op zoek naar wat eten en in de ziekenhuisgang komt hij Erin (Rachel Brosnahan) tegen, zijn ex-vriendin. Al direct voelen we dat de relatie met zijn vrouw niet denderend is en dat hij Erin eigenlijk nog wel aardig vind.

Daarna komen we terecht bij een vergadering van curatoren. Een groot museum wil een retrospectief organiseren van de beroemde oorlogsfotografe Isabelle Reed (Isabelle Huppert), inmiddels drie jaar overleden. Aan tafel zit ook de echtgenoot van Isabelle, Gene (Gabriel Byrne). Ook aan tafel Richard (David Strathairn), oorlogsverslaggever van de NY Times en vaak op pad samen met Isabelle. Hij zegt dat hij een groot artikel over de tentoonstelling gaat schrijven, maar dat hij daarin ook melding gaat maken van het ongeluk waarbij Isabelle is overleden. Kennelijk was dit geen ongeluk maar een zelfmoord.

Gene is geschokt, maar begrijpt het wel. Alleen weet zijn jongste zoon Conrad (Devin Druid) hier nog niet van. Dan blijkt al dat Gene totaal geen contact heeft met Conrad, ze leven totaal langs elkaar heen. Conrad, pakweg een jaar of 16, opgroeiend met alle problemen van dien.

Jonah komt vanwege de tentoonstelling naar zijn ouderlijk huis. Bij het bekijken van de foto’s in Isabelle’s oude werkkamer ontdekt hij dat Richard voorkomt in de slaapkamer met zijn moeder. Ondertussen heeft Gene een verhouding met lerares Hannah (Amy Ryan) en in wiens klas ook Conrad zit.

Kortom, de relatieproblemen en alle dwarsverbanden stapelen zich op. Soms valt door de bomen het bos niet meer te zien. Voeg daar nog aan toe dat er veelvuldig gebruik wordt gemaakt van flashbacks, van voiceovers, van droomscenes van Conrad en ingelaste zwart-wit beelden uit oorlogsgebieden waar Isabelle werkte, dan zal het duidelijk zijn dat het volgen van een verhaal een helse toer wordt.

In essentie is dat dan ook de makke van deze film, dat er te veel problemen op elkaar gestapeld worden die allemaal moeten worden uitgelegd. Hoewel de acteurs hun stinkende best doen en ook de cameravoering voorbeeldig is, wordt het na een half uur allemaal te veel. Jammer, want het is wel een goed idee.

Mijn waardering: een 5.

Regie: Joachim Trier
Met: Amy Ryan, Jesse Eisenberg, Gabriel Byrne en Isabelle Huppert
Duur: 109 minuten
IMDb waardering: 7.1

 

Son of SaulFilm 7: Son of Saul (Saul fia)

“Son of Saul” gaat over een Sonderkommando in Auschwitz. Saul maakt daar onderdeel van uit. Een Sonderkommando is een groep gevangenen, veelal Joden, die moeten helpen bij de vergassingen in het kamp.

Op een dag denkt Saul zijn zoon te zien, slachtoffer van de vergassing. Omdat de jongen nog tekenen van leven vertoonde, wordt hij door een Duitse arts omgebracht. Saul wil niet dat hij wordt verbrand, maar wil dat de jongen netjes wordt begraven. Om dit te verwezenlijken gaat hij op zoek naar een rabbi. Maar dat blijkt nog een hele opgave.

Ondertussen worden in het kamp de voorbereidingen getroffen voor een opstand vanuit de Sonderkommando’s. Uiteindelijk vindt deze opstand ook plaats.

We zien Saul op zijn wanhopige zoektocht naar een rabbi, door de verschillende kampafdelingen heen. Op de achtergrond zien we de gruwelijkheden. Het begeleiden van de Joden in de gaskamers, het slepen met de lijken. Dat komt vooral doordat de camera voortdurend dicht op het gezicht van Saul zit. Daardoor blijft de achtergrond vaag.

Maar “Son of Saul” is anders dan alle voorgaande films over de Holocaust. De soundtrack laat ons vaak geluiden horen alsof we in een grote fabriek staan, waar hard wordt gewerkt. We zien ook dat er hard wordt gewerkt en realiseren ons dat dit allemaal te maken heeft met de uitroeiing van een mensenras. De fabrieksgeluiden brengen ons denken in een andere mindset, het wordt bijna ritmisch. En Saul begeeft zich daardoor heen, treurend. Maar hoe kun je eigenlijk privé treuren als duizenden om je heen sterven.

“Son of Saul” moet je zien. De film kwam keihard bij me binnen. Veel films over WO II doen me niet zo veel meer, vanwege alle cliché’s waarvan regisseurs zich bedienen. Hier niet, geen enkel cliché, alleen de kale realiteit van binnen de barakken met gaskamers en verbrandingsovens. En een hoofdpersoon, die treurt en gedreven bezig is om binnen de mogelijkheden een begrafenis te verwezenlijken.

Mijn waardering: een 10.

Regie: Lászlo Némesz
Met: Géza Röhrig, Levente Molnár en Urs Rechn
Duur: 107 minuten
IMDb waardering: 7.9

 

The LobsterFilm 8: The Lobster

De basis van “The Lobster” is een absurde wereld, waarin je niet langer single mag zijn. Als je geen partner hebt, dan krijg je de kans om er binnen 45 dagen een te vinden. Lukt dat niet, dan wordt je veranderd in een dier (gelukkig mag je zelf nog kiezen welk dier).

Om te kunnen slagen wordt je naar een hotel gebracht, waar allemaal singles verblijven. Met een beetje mazzel krijg je dus een match. Als dat zo is krijg je een tweepersoonskamer om te kijken of het echt klikt. Tot slot moet je nog een paar weken op een zeiljacht doorbrengen, echt met zijn tweetjes. En als dat lukt, mag je als koppel weer terug de gewone wereld in. Bij kleine probleempjes krijg je als smeermiddel een kind toegewezen. Dat schijnt vaak goed te werken.

Zo ook David (Colin Farrell), die door zijn vrouw is gedumpt. Hij heeft zijn broer, in de vorm van een hond, meegenomen. In het hotel krijgt hij wat vrienden en hij krijgt een match met een volstrekt harteloze vrouw. Deze match mislukt grandioos en hij ziet zich gedwongen om zich van haar te ontdoen. Daarna moet hij vluchten uit het hotel, de bossen in, waar hij zich aansluit bij de ‘loners’. Een groep singles waarop de hotelgasten met een verdovingsgeweer mogen jagen. Als ze een ‘loner’ vangen, dan wordt de duur van 45 dagen met een dag opgerekt.

Vreemd genoeg hebben ook de ‘loners’ allerlei rare regels. Zo mogen zij juist geen partnerschap aangaan en eigenlijk mogen ze elkaar niet aanraken (althans op de huid). Ook hier worden misdragingen afgestraft door de leider van de ‘loners’ (Léa Seydoux).

Het thema van de film is dus partnerschap of de keuze om alleen te blijven. Waarom blijven we eigenlijk alleen, zijn we dan beter af. En waarom kiezen we vaak voor identieke partners? Grote vragen des levens, voorwaar.

De eerste helft van de film speelt zich dus in het hotel af en het tweede deel in de bossen. Hilarische situaties doen zich voor, zoals het uitvoeren van een lapdance bij mannen om erecties op te wekken en daarmee het masturberen te voorkomen.

Hoewel een leuke film, wordt het thema onvoldoende uitgewerkt. Het blijft zich herhalen zonder verder een oplossing/verklaring te geven. Eigenlijk zijn relaties gedoemd, lijkt regisseur Lanthimos te zeggen. Ook het einde van de film is onbevredigend.

Colin Farrell als de ietwat gezette David doet het uitstekend met een uitgestreken gezicht, waarop amper emoties voorkomen. Rest nog te vermelden dat er ook aardige rollen zijn voor Rachel Weisz, Ben Whishaw en John C. Reilly.

Mijn waardering: een 6.

Regie: Yorgos Lanthimos
Met: Colin Farrell, Jacqueline Abrahams en Roger Ashton-Griffiths en Léa Seydoux
Duur: 118 minuten
IMDb waardering: 7.7

 

The GiftFilm 9: The Gift

“The Gift” is het regiedebuut van Joel Edgerton, die eerder te zien was naast Johnny Depp in “Black Mass”. Hier waagt hij zich aan de regie van een zelf geschreven scenario en ik moet zeggen dat het heel veelbelovend is.

“The Gift” is een thriller met horrorelementen, mysterieus en soms dreigend. Simon (Jason Bateman) en Robyn (Rebecca Hall) zijn vanuit Chicago verhuisd naar Los Angeles. Ze betrekken een bijna helemaal uit glas opgetrokken bungalow, boven in de Hollywoodse heuvels.

Simon heeft een hele goede baan in zijn geboortestad gekregen en de succesvolle designer Robyn heeft er mee ingestemd om mee te verhuizen. Tijdens het winkelen voor de inrichting van de woning lopen ze Gordo (Joel Edgerton) tegen het lijf. Hij blijkt een oude klasgenoot van Simon, hoewel deze hem niet herkent. Als ze thuiskomen staat er een fles wijn op de stoep, met een welkomstbriefje van Gordo. Aardig toch? Maar Gordo begint zich een beetje op te dringen, met nog meer cadeautjes en uiteindelijk nodigen ze hem uit voor een etentje. Dan begint een beetje door te dringen dat Simon Gordo wel degelijk kent.

Beetje voor beetje wordt onthuld wat er vroeger is gebeurd tussen Simon en Gordo. En wat de gevolgen voor laatstgenoemde zijn geweest. Langzaam wordt ook duidelijk wat voor persoon Simon eigenlijk is.

Laat ik verder niets zeggen over de plot, want dat zou jammer zijn. Het einde is zowel verrassend als onthutsend.

Aanvankelijk lijkt het erop, dat we te maken hebben met een doorsnee horror-thriller. De bekende schrikeffecten, de nachtelijke gang in het huis, donkere schaduwen, vermeende indringers. We kennen het allemaal uit vele andere films. Maar waar deze film zich in onderscheidt is dat het niet om de effecten gaat, maar om de relatie in een huwelijk. Want hoe goed ken je eigenlijk de man, waarmee je getrouwd bent? Ken je zijn verleden of zitten daar duistere kanten aan. En wat gebeurt er als langzaam maar zeker het vertrouwen binnen een relatie wordt aangetast. Kun je elkaar nog wel vertrouwen of zijn er steeds kleine/grote geheimen. Dat is de kern van deze film en die is ijzersterk in beeld gebracht.

Daarom is dit eigenlijk ook een aanrader en een meer dan verdienstelijk regiedebuut van Edgerton. Dat belooft nog wat voor de toekomst.

Mijn waardering: een 8.5

Regie: Joel Edgerton
Met: Jason Bateman, Rebecca Hall, Joel Edgerton en Allison Tolman
Duur: 108 minuten
IMDb waardering: 7.3

 

 

Poëzie aan de deur

Plotseling gaat rond een uur of twee de bel. Dat kan de pakjesman van TNT niet zijn, want die komt altijd ‘s-ochtends om vooral pakjes voor de diverse buren af te leveren.

Het kan ook geen meteropnemer van een of andere energieleverancier zijn, want die zijn al geweest. En een collectant op dit tijdstip is ook hoogst onwaarschijnlijk. Dat weet ik nog uit mijn vroegere leven, toen ik nog met stroopwafels langs de deur ging (heel lang geleden al). Want je wacht altijd op het meest gunstige moment dat mensen ook thuis zijn.

Wat kan het dan zijn. Nieuwsgierig loop ik naar beneden en zie de donkere man voor de deur staan. Geen idee of het een Afrikaan, een Surinamer of een Antilliaan is. Op zijn arm draagt hij een dikke map met papieren. Toch een verkoper, denk ik. Meestal wimpel ik die zo snel mogelijk af.

Maar ik wil toch wel even weten wat hij dan te verkopen heeft. Als ik de deur open doe, verschijnt er een brede, hoopvolle glimlach op zijn gezicht. Hij begint te praten, met een beetje vreemd accent. Alsof het praten hem moeite kost. Het valt me ook op dat hij maar een tand in zijn mond heeft. Althans, dat is wat ik zie en wat mij opvalt.

Zijn manier van praten dwingt mij om geconcentreerd te luisteren. Hij vertelt dat hij een dakloze is, die geld probeert in te zamelen voor de nachtopvang. Die kost hem 4,50 euro. En hij heeft bedacht dat hij daarvoor zijn gedichten, zelf geschreven, gaat voordragen. En dat degene die naar hem wil luisteren dan minimaal 2 euro betaalt. Daarvoor krijg je dan ook nog het gedicht op papier, voorzien van naam en handtekening van de kunstenaar.

Ik vind dit een geweldig idee en zeg hem dat ik graag wil luisteren. Waarna hij op een geheel eigen, unieke wijze begint met het voordragen van het gedicht Je wereld zonder huis. Met onverbloemd enthousiasme en nauw verholen trots, wiebelend van zijn ene op zijn andere been, draagt hij zijn gedicht voor.

Ik geef hem 2,20 euro, alle kleingeld dat in huis is. Hij is er blij mee en ik neem me voor om hem een volgende keer 5 euro te geven. Als hij nog een keer langs komt. Ik krijg mijn gedicht en zie dat hij Glenn heet.

Hij blijft nog even staan en praat nog wat door. Kennelijk is hij verrast dat iemand naar hem wil luisteren. Nadat ik afscheid van hem heb genomen, hoor ik de bel bij de buren gaan. Ik hoor dat de deur na 10 seconden weer dichtgaat.

IMG_0553

45 Years, huwelijksdrama waarin het verleden het heden bepaalt

45 Years 45 Years is een film waarin een onbesproken gebeurtenis uit het verleden het 45-jarig huwelijksfeest van Kate (Charlotte Rampling) en Geoff (Tom Courtenay) zwaar op de proef stelt.

Vlak voor het grote feest krijgt Geoff en brief uit Zwitserland. Het lichaam van Katya, de grote liefde van Geoff, is teruggevonden in het ijs van een gletsjer. Vijftig jaar eerder is zij in een bergspleet in de Alphen verdwenen. Door deze brief komen bij Geoff allemaal herinneringen naar boven, die voor Kate langzaam bedreigend worden.

Geoff, een ietwat trage zeventiger na een bypass, verdwijnt ‘s-nachts stiekem naar de zolder om daar naar foto’s en andere herinneringen te zoeken. Als Kate hier achter komt, gaat ze ook de zolder op om te kijken. Zo komt ze erachter dat Katya in verwachting was ten tijde van het ongeluk. Dit doet heel veel pijn, omdat ze zelf altijd kinderloos is gebleven. Te meer omdat ze hier niets van wist.

Als ze Geoff vraagt of hij met Katya zou zijn getrouwd is hij daar heel eerlijk in. Ja, dat was de bedoeling. Dit antwoord zet Kate verder aan het twijfelen of Geoff indertijd eigenlijk wel uit liefde met haar is getrouwd.

Ondertussen gaat het dagelijkse leven gewoon door. De voorbereidingen voor het 45-jarig huwelijksfeest, een gezellige bijeenkomst met oude vrienden, een boottochtje als vrijwilliger bij een bejaardenreisje. Maar je voelt het toenemende ongemak en je ziet de relatie langzaam verbrokkelen.

Het drama wordt nog versterkt door allerlei kleine handelingen. Zo staat Kate een paar keer te kijken bij een etalage met horloges. Ze wil Geoff een horloge cadeau doen, maar tegelijkertijd is dit wellicht symbolisch. Wil ze misschien een boodschap geven dat Geoff niet naar de verleden tijd moet kijken, maar naar het nu en heden?

Ook de muziek speelt een belangrijke rol. Zo dansen Kate en Geoff op de muziek van Stagger Lee in de huiskamer. Dit nummer gaat over ruzie en moord. Happy Together van de Turtles doet een duit in het zakje, evenals Go Now van de Moody Blues. Maar het meest treffend is het afsluitende Smoke Gets in your Eyes van de Platters, als Geoff en Kate tijdens het grote feest het bal openen.

Charlotte Rampling en Tom Courtenay schitteren in de film. Met hun gezichts- en lichaamsuitdrukkingen tonen ze het vak nog niet verleerd te zijn. Eigenlijk denk je op een bepaald moment dat er geen sprake is van acteren, zo naturel ziet alles er uit. Dit is ook te danken aan de uitstekende regie van Andrew Haigh. Rustige beelden, relatief weinig montage, de beelden spreken voor zich.

Al met al een schitterende film, die af en toe een vleugje Haneke in zich heeft. Het leert ons dat onbesproken zaken uit het verleden een grote rol kunne spelen in het heden.

Tom Courtenay en Charlotte Rampling

 

Nacht van Kunst & Kennis Leiden

Voor de derde keer heeft Leiden afgelopen zaterdag laten zien dat kunst en wetenschap onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. De Nacht van Kunst & Kennis toonde dit overduidelijk aan. Leiden, de stad waar al 440 jaar wetenschap op het hoogste niveau wordt bedreven. Vol met musea als Naturalis, Volkenkunde, Oudheden en nog veel meer.

Die Nacht van Kennis & Kunst is in korte tijd uitgegroeid tot een groots en meeslepend evenement. Met een programma, boordevol met lezingen, muziek, demonstraties, cabaret, proefjes en nog veel meer. Te veel om op te noemen en eigenlijk ook te veel om een verstandige programmakeuze te maken. Gevolg: keuzestress! Hoe moet je in godsnaam uit een dergelijk groot aanbod kiezen.Nou, vooruit dan, 5 onderwerpen om de avond door te komen.

We begonnen om 20.00 uur in de grote zaal van het Museum Volkenkunde. Waarbij bedacht moet worden, dat het credo “vol=vol” is. Dus ruim op tijd arriveren voor de eerste lezing in het kader van de Ode aan de Fantast. Die lezing was van Herman Brusselmans, een van de meest verguisde Vlaamse schrijvers, maar tegelijkertijd een van de best verkopende. Deze literaire fantast schonk de uitpuilende zaal een half uurtje korte verhalen, doorspekt met kruimige sexfantasieën. Veel gelach en gegniffel van zowel het mannelijke als vrouwelijke publiek.

IMG_0500

Na dit kruidige begin tijd voor een vleugje fantasie in de Hortus. Het motto aldaar was Let There Be Light! en dat was er in overvloed. Glowtree, Glowfield, het Light-Up collectief, Werc en het Blauwe Uur hadden de Hortus omgetoverd in een magische, betoverende wereld vol kleuren. Je waande je op sommige plekken in een andere wereld. Was de Hortus maar iedere avond open met zo’n fraaie belichting. Helaas, dat is niet zo en daarom maar weer teruggekeerd op de gewone wereld.

IMG_0502

Op naar het naastgelegen Academiegebouw voor een snufje cabaret van Katinka Polderman. Onder het motto Cabaretiers op de kansel zong Katinka liedjes uit haar vijfde voorstelling, maar we kregen ook een heel nieuw liedje te horen, dat ze voorlas en waarbij er nog geen muziek was. Onvergetelijk was de uitsmijter, Tanzania. Begeleid door gitaar in plaats van accordeon galmde dit lied door het Groot Auditorium, waar normaliter deftige professoren de promovendi aan de tand voelen.

IMG_0505

Van het Academiegebouw even op de fiets naar Museum Boerhaave. Het was inmiddels na tienen en de stad liep helemaal vol met wandelende en fietsende mensen, op zoek naar het volgende optreden. Voor ons was dat een onderdeel van de Grote Voedselshow met als ondertitel Kunst Culinair. Martijn van Calmthout (wetenschapsjournalist) en Marijn Frank (Keuringsdienst van Waarde) spraken met vormgeefster Karlijn Souren en kunsthistorica Hester van den Donk over de verbinding tussen eten en kunst. Rijkgevulde stillevens passeerden de revue, maar ook een interessant experiment zoals op de foto. Allemaal kleurrijke blokjes, gemaakt van groenten. Ga maar eens puzzelen. Overigens was de discussie vrij tam, vooral omdat de kunsthistorica ietwat zuinigjes overkwam. Tikkeltje meer humor had wel gemogen!

IMG_0507

Inmiddels speelden Beans & Fatback in de binnentuin van het Boerhaave. Een swingend zevental, beïnvloed door de blues, country en Americana. Lekker even grooven in de frisse buitenlucht, met een glaasje water. Want de dorst had inmiddels wel toegeslagen, na al die overbevolkte binnenruimtes.

IMG_0508

Na een stief halfuurtje swingende muziek werd het tijd voor de afsluiter in het Auditorium van Museum De Lakenhal. Weer een klein stukje fietsen voor de Gelukslezing van Nico Dijkshoorn onder de titel Dijkshoorn leest kunst. Dijkshoorn, wonend in Leiden en lekker op de fiets gekomen, had al eerder, samen  met zijn gitaar, in de Hortus verteld en gespeeld. Maar nu, opnieuw voor een overvolle zaal de afsluiter. Aan de hand van plaatjes van kunstwerken, zoals een doek uit de collectie van De Lakenhal, vertelt hij wat hij er van vind. Zonder enig kunsthistorisch besef, gewoon uitgaande van het eigen gevoel. Van een zelfportret krijg je dan iets van “ik wist niet dat Jan pijp rookte, dat hield hij altijd verborgen. Overigens, ik wist ook niet dat hij een gele streep op zijn neus had”. Droogkomisch, maar door het gilde der kunstcritici zwaar bekritiseerd.

IMG_0509

En om kwart voor een, donker in de nacht, was het tijd om het stalen ros weer te bestijgen, richting welverdiende nachtrust.

De Nacht van Kunst & Kennis 2015 zat er weer op. Op naar de volgende editie!

Prachtige nieuwe bakery geopend

IMG_0494Sinds deze week is Leiden een hele mooie nieuwe bakery rijker. Het bekende bakkersbedrijf Van Maanen heeft op de Nieuwe Rijn 39 een combinatie van een bakkerswinkel, een lunchroom en een bakkerij geopend.

Aan de ene kant worden de broden verkocht, aan de andere kant bevindt zich de lunchroom. En helemaal vooraan in de winkel, in de etalage, worden broden gemaakt en gebakken.

De sfeer van de winkel is een beetje New York’s. Veel oude elementen zijn behouden of hergebruikt, er is een ouderwetse opkamer helemaal achterin en de tafels en stoeltjes zijn grotendeels hergebruikte oude vormen en doen soms denken aan scrapwood.

Het plafond van de opkamer is een oude glas-in-lood constructie waar het buitenlicht gedempt naar binnen valt. Deze opkamer heeft een heel eigen karakter, rustig, zonder veel geluid.

IMG_0498Het oorspronkelijke pand is 19e-eeuws, waarvan op sommige plekken oude muurdelen weer zichtbaar zijn gemaakt.

Ondanks de grote drukte en het daarmee gepaard gaande lawaai is het toch qua geluid vrij rustig. Je kunt goed verstaanbaar met elkaar praten en dat is in sommige nieuwe zaken nog wel eens anders (bv. de nieuwe Waag, waar het erg lawaaierig is).

Van Maanen heeft Leiden een heerlijke nieuwe bakery bezorgd, waar het goed toeven is.