Tagarchief: muziek

Pasen: van een strijkkwartet via het Panbos naar Caillebotte

Francobolli voor koffie en kaartenZo’n verlengd Paasweekend is altijd wel prettig, behalve dat het dit keer wel erg koud was. De eerste dag, Goede Vrijdag, is dan zo’n ideale gelegenheid om de achterstallige afleveringen van series een beetje bij te werken. En ook om even lekker met zijn tweeën buiten de deur te gaan lunchen. Dit keer kreeg Francobolli de voorkeur, op de Apothekersdijk. Bekend van de kaarten, die je een jaar van tevoren kunt schrijven en die zij dan verzenden. Een unieke service. En ja, de broodjes van Us Bertus zijn ook wel lekker.

A Late QuartetDe dag die niets met Pasen van doen heeft, de zaterdag, is de verjaardag van de jongste zoon van eega. Dat betekent dat we richting Rotterdam moeten reizen. Eega heeft namelijk besloten tot een lunch en een film in LantarenVenster, uiteraard wel in samenspraak met de jarige. De filmkeuze viel op A Late Quartet van Yaron Zilberman, met een paar topacteurs in de hoofdrollen (Philip Seymour Friedman, Christopher Walken, Catherine Keener). Deze film gaat over de leden van een strijkkwartet, dat al jarenlang een succesvol bestaan kent. Maar als het oudste lid last krijgt van Parkinson, komen alle onderhuidse spanningen tussen de individuele leden te voorschijn. Waarbij de tweede violist gehuwd is met de altvioliste, hetgeen het geheel nog complexer maakt. Prima spel van het ensemble, maar het einde is jammer genoeg net weer te zoet Amerikaans. Maar voor liefhebbers van klassieke kwartetmuziek een aanrader.

Paddestoelen in het PanbosDe Eerste Paasdag werd vervolgens gebombardeerd tot de frisse neuzendag. Want die dag moest er gewandeld worden, door de natuur nog wel. Gekozen werd voor het Panbos, dat officieel eigenlijk Pan van Persijn heet. Het is een mooi natuurgebied dat deel uitmaakt van het natuurmonument Berkheid, gelegen tussen Katwijk en Wassenaar in en achter de duinen. Achter in het Panbos vindt je nog een oud overblijfsel van de Tweede Wereldoorlog, een deel van de Atlantik Wall. Na de wandeling wilde eega nog even op het strand kijken. Dat was makkelijk, want de Wassenaarse Slag ligt dichtbij. Op het strand was het gewoon koud, maar bij een strandtent, achter het glas en in het zonnetje, viel het nog te doen. Maar toen de wolken de overhand kregen, werd het ook daar koud, brrrrr…..

Gustave Caillebotte - Gemeentemuseum Den HaagDe Tweede Paasdag resteerde dan nog als cultuurdag. Immers, in een lang weekend moet altijd wel iets cultureels zitten. HW en eega kwamen uit bij Gemeentemuseum Den Haag voor de tentoonstelling van Gustave Caillebotte (1848-1894). Een relatief onbekend impressionistisch schilder, groot vriend van o.a. Monet, Renoir en Manet. Maar wat een geweldig schilder was deze Caillebotte. Hij was vernieuwend, vooral in zijn gebruik van het perspectief waarbij hij zich vaak liet leiden door de nieuwe mogelijkheden van de toen opkomende fotografie.

De tentoonstelling legt een perfecte samenhang bloot door heel veel fotomateriaal uit die periode naast de schilderijen te hangen. Daardoor krijg je een uitstekende inkijk in hoe een schilder nieuwe invloeden verwerkt. Het schilderij dat je hier ziet is ‘De Parketschrapers’ uit 1875. Let ook hier op het bijna fotografische perspectief. Een geweldige tentoonstelling met onverwachte rijkdom, een genot om te bezoeken.

En om de Pasen helemaal goed te kunnen afsluiten, begon ‘s-avonds de derde serie van ‘Game of Thrones‘, die briljante fantasyserie op HBO.

Game of Thrones

Verrassend Winkelweekend in Leiden: muziek, kou, sneeuw…..

IMG_0001Dit weekend was het weer Verrassend Winkelweekend in Leiden. Met dit keer muziek als thema, allemaal singer-songwriters in de winkels. Een uitstekend idee, alleen gooide het weer flink wat roet in het eten. Want het was op zaterdag ongemeen koud, met een snerpende wind waardoor veel mensen thuis bleven. Het was dan ook relatief stil in de anders zo drukke stad. Zelfs bij de viskramen op de markt kon je gewoon ongehinderd doorlopen.

Daardoor was het ook in de winkels heel rustig en stonden de singer-songwriters vaak voor een heel mager publiek te spelen. HW trok rond het middaguur de stoute schoenen aan en toog op pad. Allereerst naar Boekhandel de Kler waar Stefan van de Sande voor een praktisch lege winkel speelde. Een man met een mooie stem, die goed verstaanbaar Engelse liedjes zong. Daarna naar Cityhall voor Rie Jetske Komen, maar Cityhall bleek helemaal niet mee te doen. Stond wel op het programma, maar dat bleek weer gewijzigd te zijn, waardoor er twee versies in omloop waren. Niet handig gecommuniceerd van de organisatie.

Iris PenningDan maar door naar State of Art, een mooie kledingzaak aan de Nieuwe Rijn. Daar trad de 19-jarige Iris Penning op, met begeleiding van gitarist Rob Cornelissen. Iris is overgestapt van Engelstalige muziek naar Nederlandstalig. Ze speelden aardig, maar het had toch wel zijn beperkingen. Duidelijk minder ervaring dan een Stefan van de Sande. Leuk om even aan te horen, maar niet voor heel erg lang. Tijd om door te gaan naar de nieuwe winkel van MAF op de Breestraat, waar Marvin Dee zou spelen. Die ik echter niet heb kunnen ontdekken en dat was jammer want in de net geopende winkel zelf was het gezellig druk.

Dan naar de winkel van McGregor, waar Marnie Baumer optrad. In de hoek van de praktisch lege winkel weggedrukt, mocht Marnie haar kunnen vertonen. Ze had een speaker met begeleidingstape bij zich en zong zelf. Marnie Baumer is onder meer uitgeroepen tot ‘keuze van de jury’ van de New York Post,  de TimeOut New York en de TimeOut Londen. Ze is Amerikaanse en woont tegenwoordig in Leiden. Maar eerlijk gezegd vond ik haar niet zo bijzonder, hetgeen ongetwijfeld te maken had met de droevige ambiance waarin ze moest optreden. Wellicht dat organisatie daar in de toekomst een beetje op kan letten. Want je moet wel recht doen aan de artiesten.

Inmiddels was ik door het weer en de matige organisatie ontmoedigd en ging ik maar weer naar huis.

Zondag gingen HW en eega eerst een lekkere stadswandeling maken, waarna werd genoten van de overwinning van Feyenoord op PSV. En daarna trok ik toch maar weer de schoenen aan om nogmaals wat artiesten te bekijken. Opnieuw maakte de stad een verlaten indruk, opnieuw was het slecht weer. Bleek dat er iemand in Anne & Max speelde, terwijl dat niet in mijn programma stond. Maar goed, ik wilde eerst naar Vooraf en Toe voor Anthony Burford, een jonge Engelsman met een hele aangename stem. Daarna naar Selexyz Kooijker, maar het bleek dat zij ook niet meer in het programma zaten. Wel leuk dat in MAF naast Kooijker de Nazca Lines speelden. Zanger/gitarist Tjarko en saxofoniste Marieke maakten er iets moois van in de nieuwe winkel, die in tegenstelling tot zaterdag tamelijk leeg was. Fijn om deze twee te hebben gehoord.

Verder naar Via Mio voor Daisy Enjazzed, een folkachtig trio, bestaande uit Josephine Hoek, Maaike Siegerist en Ivo von Oven. Altijd leuk, hoewel de zang niet steeds even goed was. Maar vooruit, het gaat om de pret van het muziek maken en luisteren. Welgeteld een persoon stond te luisteren, samen met het winkelpersoneel. Overigens waren er wel klanten in de zaak, maar die hadden meer belangstelling voor de kleding.

Tot slot nog even naar BplusC, de bibliotheek. Daar speelden afwisselend George Reijnders en Simone Adema klassiek gitaar. Klonk heel mooi in de grote open ruimte, maar het huis begon weer te trekken. Dat was het dan.

Onderstaand een korte filmimpressie van het Verrassend Winkelweekend met achtereenvolgend Stefan van de Sande, Iris Penning, Anthony Burford, de Nazca Lines, Daisy Enjazzed en George Reijnders.

Leidse Jazzweek: Bart Wirtz Groove Project en Nueva Manteca

Na de films op het Filmfestival Rotterdam werd het gisteravond weer eens tijd voor de Leidse Jazzweek. In De Waag speelden twee grootheden met heel verschillende stijlen.
Allereerst was daar het Bart Wirtz Groove Project, met Ruben Hein als gast. Bart zelf uiteraard op de sax, Ruben Hein op de piano en natuurlijk zong hij, Tim Eijmaal op de gitaar, Arto Boyidjan bas en Eric Hoeke op drums. Laatstgenoemde is de zoon van de te vroeg overleden Rob Hoeke, vroeger bekend als Nederlands beste boogie-woogie pianist.
De groep was geïnspireerd en speelde funky, de vonken spatten er soms vanaf.

Na de set van Bart Wirtz was Nueva Manteca aan de beurt. Deze Nederlandse groep speelt latin-jazz, vooral in de Cubaanse stijl, de Cubop. Een grote groep, die over heel de wereld respons heeft gekregen en met veel grootheden heeft gespeeld. In De Waag speelden ze vooral Santana nummers. De groep bestond uit Jan Hartong (piano), Ed Verhoeff (gitaar), Arno Krijger (hammondorgel), Ben van den Dungen (sax), Ilja Reijngoud (trombone), Nils Fischer (percussie), Lucas van Merwijk (drums) en waarschijnlijk Leslie López (bas).

Hoewel de groep allemaal uit grootheden op hun instrument bestaat, kwam de kwaliteit er jammer genoeg niet helemaal uit. Het was een beetje op de automatische piloot, wat de heren brachten. Ook het geluid was niet helemaal krisphelder, maar dat was ook lastig in een hal als de Waag.
Jammer dat hierdoor de zaal niet in beweging kwam, hoewel er ook wel sprake was van een spraakzaam publiek (of is het gewoon geklets van kletsmeiers).

Hieronder twee filmpjes van Bart Wirtz en Nueva Manteca. Enjoy!!!

Leidse Jazzweek – Bite the Gnatze

De Leidse Jazzweek is weer begonnen. Reden waarom HW en eega gisteravond de stevige koude trotseerden en door de snijdende wind naar de Tuinzaal De Burcht togen. Om daar Bite the Gnatze te aanschouwen en natuurlijk ook te horen.

Bite the Gnatze is een band die al 16 jaar bestaat. Ook de muzikanten zijn al zo lang bij elkaar. Alleen de naam is al een reden om eens te gaan kijken, want wat moet je daar nou van verwachten. Want was is een gnatze?

Bite the Gnatze speelt jazz, doorspekt met klassieke- en folkinvloeden. Geen mainstream jazz, maar wringende, krijsende, bij vlagen gnatzende jazz. Het is een zoektocht met veel ruimte voor improvisaties. De nummers verschillen nogal, soms rustig kabbelend met een fraaie melodie en soms lijkt het wel zonder melodie.

De band bestond deze avond uit Paul Pallesen (gitaar, banjo en bouzouki), Joost Buis (trombone en lapsteelgitaar), Michel Duijves (klarinet, basklarinet en tin whistle), Meinrad Kneer (bas), Frank van Bommel (piano, vibrafoon en glockenspiel), Alan Purves (slagwerk) en Jorrit Dijkstra (saxen en klarinet). En als je de instrumenten ziet, dan zie je met welk een veelkleurig palet muziek wordt gemaakt.

HW vond het boeiend om te zien hoe de band omging met de tegendraadsheid van de nummers. Onderstaand een filmpje van het optreden.

Veenproef: Moby Dick

1358432488.jpgAfgelopen woensdag waren HW en eega aanwezig bij de Veenproef van de Veenfabriek, een in Leiden gevestigd muziektheatergezelschap. Zo’n Veenproef is een leuke aangelegenheid. Het is als het ware een openbare repetitie voor een nieuw stuk, verlevendigt met muziek en sprekers. Dit maal was het een  Veenproef Moby Dick, want het nieuwe stuk van de Veenfabriek heet Moby Dick, naar het beroemde boek van Herman Melville, in een tekstbewerking van Peter Verhelst.

Toen we in Scheltema binnenkwamen, waren er lange rijen hangtafels met aan beide kanten banken. Dat zorgde voor een prettige en intieme sfeer, waardoor heel snel contact werd gelegd met de overburen of naastzittenden. De tafels waren al voorzien van grote schalen vissalade en flessen wijn en ook al helemaal gedekt. Zag er werkelijk fantastisch uit, zoals je op de foto kunt zien.

1358600240.jpgDe auteur Herman Melville beweert in het boek dat er drie soorten mannen op aarde zijn. Zij die bang zijn voor de zee, zij die zich de zee op wagen zolang ze de kust in zicht houden en zij die de zee verdragen zonder dat er zich iets aan de verste horizon bevindt. En dat was ook een beetje de rode draad voor deze Veenproef. De eerste gast was Wim Maan uit Leiderdorp. Hij vertelde over zijn wens om te gaan varen en zijn eerste ervaringen daarmee. En ook de grappen die als matroos met hem werden uitgehaald. Hoewel de zee wel trok, ging hij later weer naar de Zeevaartschool om papieren te halen. Maar uiteindelijk kreeg hij een vriendin en bleef hij aan wal. Tegenwoordig werkt hij bij het Havencoördinatiecentrum Rotterdam. En tijdens zijn verhaal smikkelden wij van de heerlijke vissalade.

1358600278.jpgDaarna was het tijd voor een mooi stuk muziek. De Veenfabriek maakt sterk ritmisch georiënteerde muziek, waar de zangers overheen komen. Het lijkt alsof hierbij sprake is van improvisatie, maar dat is niet helemaal waar. Een belangrijke rol was weggelegd voor de Duitse Therese Dörr, die in het Nederlands zong. Dat is een van de bijzonderheden in dit stuk, Duitse acteurs leren Nederlands en hun Nederlandse collega’s leren Duits. Want Moby Dick wordt zowel in een Nederlandse als een Duitse versie opgevoerd (samenwerking met het Schauspielhaus Bochum).

1358600300.jpgVervolgens was het de beurt van de filosoof Philip Romer. Hij had een heel betoog over de betekenis en de gelaagdheid van Moby Dick. Hij vertelde dat Melville aanvankelijk gewoon een boek aan het schrijven was, maar nadat hij Nathaniel Hawthorne had ontmoet, veranderde de schrijfstijl en de betekenis. Ineens ging het over thema’s als de onkenbare werkelijkheid en de onverschilligheid van de Schepper. Veel van de namen in het boek zijn ook ontleend aan het Oude Testament, zoals die van kapitein Ahab en de verteller Ishmael. Het betoog van Romer was boeiend en gaf ook aanleiding tot een korte discussie met het publiek.

1358600324.jpgNa al dit gepraat was het tijd voor de hoofdschotel, een stoofpotje met, hoe kan het ook anders, vis. Een stevige maaltijd voor een koude winteravond, een uitstekende remedie om de kop boven de sneeuw te houden.

Na de maaltijd was het podium aan Henk de Velde, de bekende zeezeiler die al vele malen de wereld heeft gerond in zijn zeilboten. Hij was dus de man die de kust vaak niet eens meer zag en alleen nog maar water. Hij bleek ook nog een geboren verteller, op zijn eigen rauwe manier. Hij had ook een aantal dia’s meegenomen, zodat hij de vele kleuren van water kon laten zien. Blauw, smaragdgroen, donkerzwart, grijs, bruin.

Na zijn boeiende presentatie, de mensen zaten gekluisterd aan zijn lippen, was het tijd voor de afsluiter, muziek van TRACK. Dat is de muziekgroep van de Veenfabriek. En zo gingen we swingend weer de koude in, op weg naar huis.

1358600352.jpg

 

 

Het beste radiostation: KPIG

KPIGSinds kort luister ik weer naar KPIG, een Californisch radiostation. Ik luisterde daar vroeger ook veel naar, maar op een gegeven moment ben ik ze uit het oor verloren. Maar deze week dacht ik ineens weer aan KPIG en aan hun geweldige muziek. Want ik zocht al geruime tijd naar een radiostation zonder het geblèr van irritante DJ’s, die ook nog grappig willen zijn. En waarbij de muziek ondergeschikt is aan de grote ego’s.

Voor mijn zoektocht gebruikte ik de app TuneIn Radio op mijn iPad. Nadat ik eerst Radio Paradise had gevonden, een reclamevrije zender uit de VS met uitstekende muziek, kwam ik vervolgens op aangeven van eega’s zoon terecht bij BBC Radio 6 Music. Een zender met heerlijke programma’s maar ook met andere programma’s waarin de ego’s het weer wonnen.

KPIG 2En toen dacht ik ineens, laat ik eens KPIG typen in het zoekveld. Et voilà, ze bestonden nog steeds. Alleen kon je niet gratis naar hun stream luisteren. Want ik kan me nog herinneren dat ze indertijd ruzie kregen met een soort van Amerikaanse Buma. En dat ze moesten betalen, anders koppie kleiner. En omdat het geen duur station is met veel commerciële reclame, moesten ze hun stream afsluiten.

Maar de stream is terug, wel tegen betaling van $ 5 per maand, maar dan krijg je wel wat. Je moet weten dat ik vanuit de jaren 60 een groot muziekliefhebber ben. Indertijd hield ik alles bij, las alle Nederlandse, Engelse en Amerikaanse muziekbladen, was liefhebber van de West Coast muziek, Americana, country, folk, noem maar op. Tot en met de jaren 80 deed ik dat, daarna nam de belangstelling langzaam af. Ik volgde nog wel de Americana en de West Coast, maar stak er beduidend veel minder tijd in. Ik had zelfs nog een wekelijks muziekprogramma bij Radio Rijnwoude, Lost Highway geheten. Maar langzaam sijpelde de muziek weg. De nieuwe muziek kon me niet echt bekoren.

Maar ineens was daar KPIG weer, met loads van mijn favoriet muziek. Relaxed, drie platen, kort praatje. Humor, oink-oink, want het is wel een varkensstation.

Wat dacht je van een playlist met achtereenvolgens Bonnie Raitt, Bottle Rockets, Josh Ritter, Railroad Earth, Jackson Browne, Mavis Staples, Chris Isaak, Grateful Dead.

Need I say more!! En ook nog via de iPhone met een KPIG-app rechtstreeks op de huiskameraudio luisteren. OINK OINK, I’m happy!

Vandaagdedag: Swingend het jaar uit met het New Rotterdam Jazz Orchestra en Anton Goudsmit

New Rdam Jazz Orchestra | New Rdam Jazz OrchestraAfgelopen zaterdag, 29 december, speelde het New Rotterdam Jazz Orchestra in de Qbus in Leiden. Met als speciale gast Anton Goudsmit, gitarist extraordinaire. Het werd een memorabele avond in de Qbus, voor rond de 150 enthousiaste toeschouwers.

Het New Rotterdam Jazz Orchestra bestond deze avond uit 12 excellente muzikanten, die speelden alsof hun leven ervan afhing. En dat moet ook wel, als Anton Goudsmit in de buurt is. Want die wil alleen maar de sterren van de hemel spelen en dan moet je wel mee. De muzikanten waren Rob van de Wouw en Jan van Duikeren (trompet); Louk Boudesteijn (trombone); Juliane Gralle (tuba); Morris Kliphuis (hoorn); Cyrille Oswald (saxen); Bart Wirtz (saxen, fluit); Miguel Boelens (saxen); Tini Thomsen (klarinetten, bartitonsax); Mark Schilders (drums); Johan Plomp (bas);  Reinier Baas (gitaar).

En voor de weters, maar ook voor de niet-weters, een filmpje van het optreden in de Qbus. Geniet, maar met mate 😉

Vandaagdedag: Even bijpraten

Cesar ZuiderwijkEven bijpraten sinds de laatste blog kan geen kwaad. Want in de tussentijd is er best het een en ander gebeurt. Als eerste mocht het complete personeel van de gemeenten Alphen aan den Rijn, Boskoop en Rijnwoude (de fusiegemeenten) op maandagmiddag 10 december opdraven in de grote zaal van theater Castellum. Voor de bijeenkomst “Energieke middag voor medewerkers met pit”.

Voor de pauze enthousiaste burgemeesters, enthousiast management, filmpjes waarin de reeds bekende afdelingshoofden werden voorgesteld en nog zo wat. Na de pauze het spelletje Petje op, Petje af over de vraag wie het meest van de 3 gemeenten wist en tot slot een trommelworkshop met Cesar Zuiderwijk, de drummer van de Golden Earring. Tijdens de pauze had iedereen een setje slalepels gekregen met een drumstick aan het uiteinde. De hele zaal roffelde enthousiast mee in een vierkwartsmaat. En tot slot nog een koor, dat zong dat we proud moesten zijn. Vermoedelijk op de nieuwe gemeente en op hoe goed we allemaal wel niet zullen worden. Lees verder Vandaagdedag: Even bijpraten

Leids Film Festival: van Vietnam en sweet soul music met de bus naar teenangst

De laatste dag al weer van het Leids Film Festival, met opnieuw vier films in de aanbieding.

Film 12

The Sapphires (komedie/drama/musical – 2012 – Australië – 103 min.)
Regie: Wayne Blair
Met o.a. Chris O’Dowd, Deborah Mailman en Jessica Mauboy

1968, het jaar dat de wereld veranderde. En van vier jonge Aboriginal zussen veranderde het leven voorgoed. Protest, revolutie, sex, drugs en Vietnam. De zussen worden ontdekt door een talentscout, die hen presenteert als het Australisch antwoord op de Supremes. En hij zorgt voor optredens, onder andere voor de soldaten in Vietnam. Dat is in het kort het verhaal van The Sapphires.

Lees verder Leids Film Festival: van Vietnam en sweet soul music met de bus naar teenangst

3 october 2012 – Leidens Ontzet

En zo kroop de tijd weer een jaar verder. De vorige 3 oktoberviering leek nog maar net achter de rug of het was weer tijd voor haring & wittebrood.

De aftrap was dit jaar in de Hooglandse Kerk, met een acrobatische show op hoog niveau, “Energya” geheten. Aansluitend konden HW en eega in de rij aansluiten voor de hutspotmaaltijd op de Hooglandse Kerkgracht, samen met duizenden andere Leienaren. Altijd geweldig gezellig, met muziek van de Leino’s en de Band of Liberation. En de hutspot smaakte weer voortreffelijk.

Vervolgens is het tijd voor een rondje kermis, kijken wat er staat, hoe bont het weer is en hoeveel geluid er wordt geproduceerd. HW is overigens niet iemand die in die slinger- en centrifugale apparaten stapt, hij kijkt liever. Daarna nog even een rondje door de stad en dan op tijd naar bed voor een vroeg ontwaken. Lees verder 3 october 2012 – Leidens Ontzet