Zo maar een zondag in Leiden. Afgelopen zondag welteverstaan. Tussen de geweldige regenbuien door scheen ’s middags ineens de zon, weldadig, warm en liefdevol. Tijd om even op de fiets te stappen en naar het Theehuis Leidse Hout te gaan, onderweg de waterplassen mijdend.

Alwaar we werden verwelkomd door een luid klepperend echtpaar Ooievaar, die het kennelijk ook erg naar hun zin hadden op deze zondagmiddag onder het zonnetje.

Soms hoor je een heel vertrouwd geluid in de stad, een draaiorgel. De huidige draaiorgels op straat zijn echter geen schim meer van die prachtige grote orgels met een heerlijke klank. Maar op de Leidse Draaiorgeldag kom je nog van die kanjers tegen. Deze Leidse Draaiorgeldag is zo langzamerhand een traditie geworden. De grote en prachtige Hooglandse Kerk staat helemaal vol met draaiorgels, die afwisselend allemaal een deuntje spelen. Diepe klanken golven door die grote kerk, klanken die iets doen met het publiek.

Als het Bevrijdingsdag is, dan is er in Leiden altijd een braderie. Dit jaar een grote braderie zelfs, die de Doezastraat en bijna de hele Herenstraat besloeg. En dankzij het prachtige zonnige weer waren er heel wat mensen op de braderie afgekomen.

Het was eigenlijk één groot feest, voor groot en klein. Speciaal aan de kleintjes was gedacht met allerlei attracties, maar even zo goed wandelde er een dixieland orkestje rond en speelde een coverband allemaal muziek uit de jaren ’60 en ’70.

En ontdekte ik een nieuwe Italiaan op de Herenstraat, Giuseppe, die heerlijke pizza’s maakt. Binnenkort gauw eens proberen! Hieronder een paar foto’s van de feestvreugde.

Ik heb het genoegen om jarig te mogen zijn op Koninginnedag. Op mijn geboortedag werd Koninginnedag ingevoerd, dus vanaf mijn babytijd heb ik het meegemaakt. Niet dat ik me daar veel van herinner, maar het moeten ook toen al hele oranje dagen zijn geweest. Dat kan niet anders. Mijn eerste echte herinnering was op de lagere school. Want op MIJN verjaardag moest ik liedjes gaan zingen voor een ander. En dat hoort toch niet, zeg nou zelf! Naast het Wilhelmus zongen we ook uit volle borst het Twents volkslied, Er ligt tussen Dinkel en Regge een land.

Wat hebben bloemen nu met chocoladeflikken te maken. Denkt u ongetwijfeld. Welnu, afgelopen zaterdag bewoog zich een bloemencorso vanuit de Bollenstreek naar Haarlem en diezelfde plaats is ook de plaats van Droste, bekend van de flikken. En om die combinatie helemaal perfect te maken waren HW en eega, tezamen met Artychi en eega, naar Haarlem getogen opdat kennis kon worden genomen van de bloemen en de chocoladeflikken.