Tagarchief: Netflix

Seven Seconds, dood of leven

8226-seven-secondsVroeg in de ochtend, een besneeuwd Liberty Park in Jersey City. Uitzicht op het Vrijheidsbeeld. Het sneeuwt een beetje. Een donkerblauwe SUV raast over de witbesneeuwde weg. In de auto een blanke man, bellend met zijn mobiel. Zijn vrouw is op weg naar het ziekenhuis om te bevallen.

Dan, ineens een klap, een gebarsten voorruit. Slippend komt de man, Peter Jablonski, tot stilstand. Onder zijn auto ligt een mountainbike en zijn voorkant is gedeukt en kapot. Hij ziet een bloedspoor en achter een helling ligt het slachtoffer, een zwarte jongen.

Jablonski raakt in paniek en belt zijn collega’s. Hij blijkt een rechercheur van de narcotica-afdeling. Zijn drie collega’s zijn er snel, bekijken het toneel en zijn meerdere, DI Mike Di Angelo, zegt hem weg te rijden. Zij zullen de zaak wel oplossen. Ze zijn bang voor de gevolgen, blanke agent rijdt zwarte jongen aan. Gedoe….

Dat is het begin van de serie “Seven Seconds”, te zien bij Netflix. In 10 afleveringen wordt het verhaal verteld, tot aan het einde waarbij de dader door de rechter wordt veroordeeld.

“Seven Seconds” is een aardige serie, met redelijk wat spanning. Want kan de zwarte hulpofficier van justitie KJ Harper, die zelf een groot alcoholprobleem heeft, aantonen dat er sprake is van een misdaad. Ze wordt hierbij geholpen door de blanke rechercheur ‘Fish’ Rinaldi. Het is een moeizaam onderzoek, waarbij de twee aan alle kanten worden tegengewerkt. Zoals je misschien al is opgevallen gebruik ik de worden ‘blank’ en ‘zwart’. En dat is niet voor niets want dit is een van de hoofdthema’s van deze serie, die dan ook goed past bij de beweging “Black Lives Matter”. We zien ook hoe nauw de banden zijn tussen politie en misdaad. Geld telt, voor iedereen, zeker in de VS.

Daarnaast zien we wat de gevolgen van een dergelijk ongeluk zijn voor het gezin dat dit overkomt. Waarbij de moeder wraak wil en de vader zijn heil zoekt in zijn godsdienst.

We zien ook hoe de gezinnen van de agenten reageren en wat het daar teweeg brengt. Helaas wordt dit dramatisch nog wel eens overdone, waardoor het tempo ineens wegzakt. Ook zijn er te veel subplots, die nergens toe leiden. Een junkie getuige, die het ongeluk heeft gezien, wordt vermoord door het narcoticateam. Conclusie: zelfmoord van een junkie, verder onderzoek niet nodig. Dus was de junkie ook niet nodig voor het verhaal. Idem dito de moord op een bendeleider.

Een ander zwak punt vind ik het slecht uitgevoerde onderzoek. Men doet zijn best, maar men laat te veel lopen. Daardoor wordt het wat minder geloofwaardig, tenzij de politie in de VS voornamelijk bestaat uit halve criminelen en nietsnutten.

Al met al een aardige serie, waar ik vanwege de spanning toch wel een 7 aan geef.

The Punisher: ongebreideld geweld

Punisher logoSinds afgelopen vrijdag kan de serie The Punisher in zijn geheel bij Netflix worden bekeken. 13 afleveringen, vol met ongebreideld geweld. Het is een van de series naar Marvel-comics, die Netflix heeft gemaakt. Eerdere series in deze reeks waren Daredevil, Jessica Jones, Luke Cage en The Defenders.

Maar The Punisher is anders dan zijn voorgangers. Gewelddadiger, wreder, meedogenlozer, rechtelozer en helemaal zonder humor. Het is een donkere serie geworden zonder een echte ‘serie noir’ te zijn.

Hoofdpersoon Frank Castle, een uitstekende rol van Jon Bernthal, is een supergetrainde marinier, die jaren in Afghanistan heeft gevochten. Maar bij zijn laatste opdracht ging het om een illegale operatie, waarbij onschuldige mensen werden gemarteld en gedood. Uiteraard moet dit onder de rader blijven, zeker als er ook nog een heroïnehandeltje mee gepaard gaat. Frank komt hier later achter, maar dan is het al te laat. Zijn vrouw en twee kinderen worden na zijn thuiskomst vermoord en eigenlijk begint daar al de zwakte van het verhaal. Want waarom vrouw en kinderen vermoorden, als je ook Frank het zwijgen kunt opleggen. Maar ja, dan heb je natuurlijk geen verhaal meer.

Anyway, wraak is nog het enige dat Frank rest. En dus gaat hij op pad om iedereen die betrokken was bij die moorden uit te roeien. Geloof me, dat gaat niet zachtzinnig. Ik ben heel wat gewend, maar het geweld in The Punisher voegt een nieuwe dimensie toe aan dit begrip. Uiteraard schieten de tegenstanders slechter dan Frank en dat leidt tot een enorme stapel lijken. Wat dat betreft zit de serie vol met clichés. Zo weet je vanaf het eerste ogenblik dat een ogenschijnlijke vriend geen echte vriend is. Hoe je dat weet? Kijk maar naar zijn rotkop en je weet genoeg. Overigens, de verwondingen die Frank oploopt, diverse schot- en steekwonden, zijn vaak binnen dagen, zo niet uren, magisch genezen (waarschijnlijk gebruikt hij geheime Afghaanse kruiden).

En zo gaat Frank schietend en vechtend door 13 afleveringen heen. Eerlijk gezegd is het niet altijd even boeiend en jammer genoeg ontbreekt de relativering en de humor, die dit soort series zo goed kunnen gebruiken. Daardoor is The Punisher zeker niet de beste Marvel-serie van Netflix. Persoonlijk vond ik Daredevil en Jessica Jones leuker.

Uiteraard is de serie goed gemaakt, prima actiescènes, goed geluid. Maar het verhaaltje is net te dun, de karakters net te weinig ontwikkeld. En omdat de grote tegenstrever aan het eind niet dood is, hetgeen geheel in tegenspraak is met Frank’s uitspraak dat ze allemaal dood moeten, verwacht ik nog wel een vervolg.

En even een ethische vraag. Wat betekent het voor een kijker, als de hoofdpersoon ongestraft al uitgeschakelde personen doodschiet. Gelet op het vele wapengeweld in de VS vraag ik me af wat een serie als The Punisher hieraan bijdraagt. Maar wellicht moet je daar niet al te lang over nadenken.

Klassiek politiek drama in Franse serie ‘Marseille’

De nieuwe Franse serie ‘Marseille’ is een klassiek politiek drama in de beste zin van het woord. Een Shakespeariaanse vader en zoon strijd, loyaliteit, verraad, familietoestanden, allemaal onderwerpen in deze 8-delige serie van Netflix. Doe er nog een snufje maffia bij, de voetbaltrots op Olympique Marseille en wat gettogevoel en je hebt alles wel zo’n beetje te pakken.

In de eerste berichten over ‘Marseille’ werd vooral gerept over een Franse ‘House of Cards’. Waar deze vergelijking vandaan komt of wie dit verzonnen heeft, weet ik niet, maar de plank wordt flink misgeslagen. ‘Marseille’ moet op zijn eigen merites worden beoordeeld en dan blijkt het een prima serie te zijn.

Marseille 1Hoofdpersonen zijn Robert Taro (Gérard Depardieu), de burgemeester van Marseille, en zijn jonge loco Lucas Barrès (Benoît Magimel). Taro wil zijn burgemeesterschap overdragen aan Lucas. Lucas is kind aan huis bij Taro, die hem zelfs min of meer als kind heeft geadopteerd. Lucas en Julia, Taro’s dochter, zijn als broer en zus.

Maar in de eerste aflevering gaat Lucas bij een stemming over een havenproject zijn eigen gang en steekt zijn oude leermeester een mes in de rug. Tegelijkertijd kondigt hij aan dat hij bij de komende verkiezingen gaat voor het burgemeesterschap. De oude Taro voelt zich verraden en komt terug op zijn besluit om niet aan de verkiezingen mee te doen.

Wat volgt is strijd op leven en dood tussen Taro en Lucas. Deze strijd heeft gevolgen voor iedereen die in de buurt komt van deze twee kemphanen. Er rollen politieke koppen, verbonden worden gesmeed en even vrolijk weer om zeep geholpen, vriendschappen en huwelijken komen onder spanning te staan. En op de achtergrond wordt volop door derden geïntrigeerd om er zelf beter van te worden.

Kortom, een drama vol spanning en kronkelige plotwendingen. De serie is opgenomen in Marseille en dat geeft een heel bijzondere sfeer. Marseille is de tweede stad van Frankrijk, bekend als havenstad en daardoor ook als drugsstad. Hoge misdaadcijfers, grote arme wijken midden in het centrum vol met Noord-Afrikanen.

De eerste aflevering moet je er even inkomen, maar dan komt de serie als een rollercoaster over je heen. Na alle verhalen over Depardieu en zijn wanstaltige spel in ‘Welcome to New York’ had ik mijn twijfels over de hoofdrolspeler, maar die twijfels heb ik overboord moeten kieperen. Depardieu zet een prachtig karakter neer, eigenwijs, doordrammerig, grote bek, maar ook charmant en vriendelijk. Zijn tegenspeler Magimel geeft uitstekend tegenspel als de jonge musketier, die op eigen benen wil staan. Berekenend en manipulerend probeert hij de strijd aan te gaan. Ook de andere rollen zijn uitstekend bezet.

‘Marseille’ is een serie waar je even aan moet wennen, maar dan ben je verkocht. Ik ben benieuwd of er een vervolg komt.

Club de Cuervos, voetbaldrama met humor

Club de CuervosSinds enige tijd is de Mexicaanse serie Club de Cuervos op Netflix te bekijken. Het is de eerste Spaanstalige originele Netflixserie.

Club de Cuervos gaat over een relatief kleine voetbalclub uit Nuevo Toledo. Ze spelen in de eredivisie en zijn de trots van het stadje. De club is eigendom van de rijke familie Iglesias. Als de pater familias plotseling overlijdt, moet er een nieuwe president worden gekozen. Kandidaten zijn de jonge zoon Chava, een verwend rijk ventje, en zijn halfzus Isabel, die al jaren haar vader hielp bij het besturen van de club. Isabel verwacht dat de bestuursraad haar zal kiezen, maar is totaal overdonderd als Chava tot nieuwe president wordt gekozen (uiteraard na de nodige presentjes links en rechts).

Chava ligt al snel overhoop met de technisch directeur en de trainer, die werken volgens een 8-jaren plan dat samen met de overleden vader is opgesteld. Chava heeft zo zijn eigen ideeën over de voetbalclub en contracteert een grote Spaanse vedette, Aitor Cardoné. Dit blijkt een heel eigenaardig mannetje te zijn, waardoor het team helemaal uit elkaar valt en geen wedstrijd meer wint.

Club de Cuervos 2Sponsoren haken af, de ene na de andere wedstrijd wordt verloren. En ondertussen blijven Isabel en Chava strijden om de macht, waarbij geen enkel middel ongeschuwd blijft. In dit geheel speelt ook nog de mysterieuze Mary Luz een rol. Zij is in verwachting van een buitenechtelijk kind van Iglesias sr. en wil dus ook zeggenschap. Kortom, net als in een echte soap verwikkelingen genoeg.

De serie is een zwart-humoristisch inkijkje in de voetbalwereld. Weliswaar de Mexicaanse, maar toch. Waar speelt macht geen rol in deze vreemde wereld. Grimlachjes te over en links en rechts ook nog wat over verschillende maatschappelijke aspecten, zoals armoede en homoseksualiteit in de kleedkamer. Ook de macht van de voetbalagenten komt aan de orde, net als het economische en culturele belang van een voetbalclub in een stad.

Er wordt vrolijk op los geacteerd, 13 afleveringen lang. Toch missen de karakters de diepgang, die bij een goed drama horen. Het blijft meer een soap-achtige serie. Wel met heel veel verwikkelingen en verrassingen, maar een-dimensionaal.

Hou je van voetbal, dan is dit een best te pruimen serie. En als je niet van voetbal houdt, dan kun je deze serie beter overslaan.

Te zien op Netflix.