Tagarchief: New York

Never, Rarely, Sometimes, Always

Waardering: 4 uit 5.

Deze filmtitel is ontleend aan de antwoorden op een checklist van een abortuskliniek in Manhattan.
Regisseur/schrijver Eliza Hittman heeft een ontroerend en gevoelig drama gemaakt over twee tienermeiden in het huidige Amerika.

We leren de 17-jarige Autumn kennen als ze bij een talentenshow echt zingt, in tegenstelling tot de andere deelnemers. Ze lijkt niet echt populair want ze krijgt een scheldwoord naar haar hoofd geslingerd. Later smijt ze de schreeuwer een glas water in het gezicht. Ze is dus niet gemakkelijk te intimideren.
Toch maakt Autumn geen vrolijke indruk, eerder een beetje afstandelijk en melancholisch.

Maar al snel komen we er achter waar dit aan ligt. Ze is namelijk zwanger. Dat blijkt als ze een kliniek bezoekt. Daar krijgt ze ook een afschuwelijk Pro Life filmpje te zien. En passant krijgt ze foldertjes mee over adoptie.
Autumn wil niet dat haar ouders van haar zwangerschap weten. En in de staat waar ze woont, is een abortus voor een 17-jarige zonder ouderlijke toestemming onmogelijk.

Dus stapt Autumn met haar nichtje Skylar en een veel te zware koffer in de bus naar New York. Daar komt ze erachter dat ze al langer zwanger is dan haar in de kliniek is verteld. Hierdoor moet ze naar een andere plek en duurt het allemaal dagen langer dan gepland.
Geld hebben ze in beperkte mate, onderdak is te duur, dus zoek je ‘s-nachts een bowlingbaan of een gokpaleis op.

Never Rarely Sometimes Always is een film die je niet snel vergeet. Heel rustig verteld, zonder sensatie, zien we de tocht van de twee meiden. We ervaren dat het voor zulke meiden niet gemakkelijk is om je staande te houden. Maar ze slaan zich door alle tegenslagen heen en komen veilig weer thuis.

Sidney Flanagan als Autumn en Talia Ryder als Skylar spelen de sterren van de hemel. Hun gezichten spreken boekdelen en geven uiting aan hun innerlijke gevoelens. Hun spel is mede de kracht van deze film. De scène waarin Autumn de vragen uit de titel beantwoord, tonen dat ze op dat moment echt wordt geconfronteerd met zaken waar ze liever niet aan denkt.

Ik vond het een sterke film met een uitmuntend verteld en in wezen eenvoudig verhaal. Het laat zien hoe empatisch de medewerkers van de klinieken in New York zijn, in tegenstelling tot die buiten de grote stad.

Net gelezen: “De getuige” van John Grisham

Grisham de getuigeAl meer dan 20 jaar schrijft John Grisham met groot succes de ene na de andere thriller, maar ik moet bekennen dat ik nog nooit een boek van hem heb gelezen. Tot nu dan, toen ik via een aanbieding zijn boek “De getuige” in handen kreeg. Dit boek dateert al uit 2009, maar ja, je moet ergens beginnen.

“De getuige” gaat over Kyle McAvoy, een briljant rechtenstudent aan Yale. Hij is daar hoofdredacteur van het prestigieuze The Yale Law Journal. Zijn vader is advocaat met een eigen praktijk, midden tussen de mensen in York en hij hoopt dat zijn zoon in zijn voetsporen zal treden, anders dan dat hij een topbaan aanneemt bij een van de grote internationale advocatenkantoren in Manhattan.

Maar op een dag wordt Kyle aangesproken door een man, die zich voordoet als FBI-agent. Hij confronteert Kyle met een niet zo nette gebeurtenis uit een recent verleden. Iets te doen met een dronken studente in een kamer met vier dronken studenten en wat er toen gebeurde.

Kyle wordt onder druk gezet door de man, die geen FBI-agent blijkt te zijn, om na zijn afstuderen als associate advocaat (een soort lerend advocaat) bij een groot advocatenkantoor dienst te nemen. Als hij dat niet doet dan wordt een videofilmpje verspreidt van de vervelende gebeurtenis.

Vervolgens ontspint zich een verhaal, bijna rechttoe-rechtaan, van een slimme jongen die probeert zijn belagers te slim af te zijn. Maar hij moet ook liegen en bedriegen tegen de mensen om hem heen om te voorkomen dat de video wordt gepubliceerd. Feitelijk is het geen echte thriller, want het gaat ook om spionage van bedrijfsgeheimen.

“De getuige” is voor mij een aardig boek, niet meer en niet minder. Het verhaal wordt vlot verteld en is goed te volgen. Geen ingewikkelde plotlijnen, die door elkaar heen lopen, maar een bijna chronologische vertelling met af en toe een uitstapje naar het verleden.

De spanning bouwt gedurende het verhaal goed op, zeker omdat Kyle op een ingenieuze wijze in de tegenaanval gaat. Jammer is alleen dat het verhaal met een sisser afloopt, een soort leeglopende fietsband. Terwijl je denkt dat er een spannende finale gaat komen, blijkt dit helaas niet zo te zijn. En dat is jammer want dat zou het verhaal zeker boven de middelmaat hebben uitgetild. Nu blijft het steken in een goed verhaal zonder adequaat einde.

Elementary, amusante toevoeging aan Sherlock series

ElementaryAl wekenlang werd ik vanaf bushokjes en mupi’s aangekeken door Jonny Lee Miller en Lucy Liu. Zij probeerden mij over te halen om op SBS6 af te stemmen en naar Elementary te kijken, een nieuwe serie over Sherlock Holmes en kompaan Watson.

Een Amerikaanse versie van de klassiek Britse speurder Holmes, wat moest dat worden? Gelukkig wel met een Engels acteur in de hoofdrol.

Gisteravond gingen HW en eega er eens even voor zitten om de eerste twee afleveringen te bekijken. Uitgesteld kijken was het, want de afleveringen waren dinsdagavond uitgezonden, met verrassend hoge kijkcijfers (voor SBS6 althans). En ook de vele Twitterberichten waren lovend.

En het moet gezegd, het is een amusante serie met een geheel eigen insteek. Een nieuwe versie van Sherlock Holmes. Sherlock is net van een verslaving afgekickt en pakt zijn leven als ‘consultant’ van de politie weer op. Watson, dit keer heel verrassend als vrouw, is een chirurg onder wier mes een patiënt is overleden, speelt de rol van bewaker/begeleider om te voorkomen dat Sherlock terugvalt in zijn oude gedrag.

Elementary 2Door deze achtergronden, die vlotjes uit de doeken worden gedaan, krijgen Sherlock en Watson een persoonlijke diepgang, die goed gebruikt wordt om de karakters in te vullen en een ‘twist’ mee te geven. Jonny Lee Miller speelt Sherlock op een amusante, eigenzinnige manier. Met de nodige ticks, maar ook met een prachtige onderkoelde humor, echt Brits. Ook Lucy Liu zet Watson neer op een onverwachte manier. Onverwacht, omdat ze vrouw is maar ook zoekend naar de Sherlock achter de Sherlock. En soms prikt ze heerlijk door dat schild van Holmes heen. Er bestaat chemie tussen deze twee en dat is gelukkig te zien.

De verhalen op zich zijn standaard en spelen zich af in New York. De stad wordt mooi in beeld gebracht, maar wel allemaal op de geijkte manier. De crux zit hem in de nerveuze manier van oplossen van zaken door Holmes en dat werkt prima.

HW en eega blijven in ieder geval kijken!