Bij het opstaan blijkt de verkoudheid nog niet geweken. Dus dat blijft minimaal een dagje nog snuiven, snotteren en hoesten.

Vandaag met de bus naar mijn werk. Gemakkelijk, lijn 169 stopt praktisch voor mijn deur en voor de deur van mijn werk. Ideaal, en het gaat ook nog eens vlotjes. Ik ga met de bus want rond het middaguur vertrekt ik vanuit Alphen voor een werkbezoek aan de Sociale dienst Drechtsteden.

Ton Jansen

Mijn goede vriend Ton Jansen van het Leids Dichtersgilde schreef onderstaand gedicht over Noorwegen, het land waar wij begin jaren 70 twee keer met een Lelijke Eend (2CV) door heen zijn gecrosst. Een prachtig land, wonderschoon, met steeds weer verrassende vergezichten. Een land waarin de natuur nog volkomen ongerept was (is?) en waar de mensen toen nog onschuldig waren. Een land waar wij de wereld hebben ontdekt, ’s avonds in de schemer die nooit voorbij ging, zittend op een grote steen. Een land waar nooit een eind aan leek te komen, een land waar je zo maar pardoes verliefd op wordt.