Tagarchief: politiek

Klassiek politiek drama in Franse serie ‘Marseille’

De nieuwe Franse serie ‘Marseille’ is een klassiek politiek drama in de beste zin van het woord. Een Shakespeariaanse vader en zoon strijd, loyaliteit, verraad, familietoestanden, allemaal onderwerpen in deze 8-delige serie van Netflix. Doe er nog een snufje maffia bij, de voetbaltrots op Olympique Marseille en wat gettogevoel en je hebt alles wel zo’n beetje te pakken.

In de eerste berichten over ‘Marseille’ werd vooral gerept over een Franse ‘House of Cards’. Waar deze vergelijking vandaan komt of wie dit verzonnen heeft, weet ik niet, maar de plank wordt flink misgeslagen. ‘Marseille’ moet op zijn eigen merites worden beoordeeld en dan blijkt het een prima serie te zijn.

Marseille 1Hoofdpersonen zijn Robert Taro (Gérard Depardieu), de burgemeester van Marseille, en zijn jonge loco Lucas Barrès (Benoît Magimel). Taro wil zijn burgemeesterschap overdragen aan Lucas. Lucas is kind aan huis bij Taro, die hem zelfs min of meer als kind heeft geadopteerd. Lucas en Julia, Taro’s dochter, zijn als broer en zus.

Maar in de eerste aflevering gaat Lucas bij een stemming over een havenproject zijn eigen gang en steekt zijn oude leermeester een mes in de rug. Tegelijkertijd kondigt hij aan dat hij bij de komende verkiezingen gaat voor het burgemeesterschap. De oude Taro voelt zich verraden en komt terug op zijn besluit om niet aan de verkiezingen mee te doen.

Wat volgt is strijd op leven en dood tussen Taro en Lucas. Deze strijd heeft gevolgen voor iedereen die in de buurt komt van deze twee kemphanen. Er rollen politieke koppen, verbonden worden gesmeed en even vrolijk weer om zeep geholpen, vriendschappen en huwelijken komen onder spanning te staan. En op de achtergrond wordt volop door derden geïntrigeerd om er zelf beter van te worden.

Kortom, een drama vol spanning en kronkelige plotwendingen. De serie is opgenomen in Marseille en dat geeft een heel bijzondere sfeer. Marseille is de tweede stad van Frankrijk, bekend als havenstad en daardoor ook als drugsstad. Hoge misdaadcijfers, grote arme wijken midden in het centrum vol met Noord-Afrikanen.

De eerste aflevering moet je er even inkomen, maar dan komt de serie als een rollercoaster over je heen. Na alle verhalen over Depardieu en zijn wanstaltige spel in ‘Welcome to New York’ had ik mijn twijfels over de hoofdrolspeler, maar die twijfels heb ik overboord moeten kieperen. Depardieu zet een prachtig karakter neer, eigenwijs, doordrammerig, grote bek, maar ook charmant en vriendelijk. Zijn tegenspeler Magimel geeft uitstekend tegenspel als de jonge musketier, die op eigen benen wil staan. Berekenend en manipulerend probeert hij de strijd aan te gaan. Ook de andere rollen zijn uitstekend bezet.

‘Marseille’ is een serie waar je even aan moet wennen, maar dan ben je verkocht. Ik ben benieuwd of er een vervolg komt.

Een saai weekje van een oudere niet-werkende

Of hoe kom je het leven door! (deel 1)

Vaak hoor ik of lees ik verhalen over oudere mensen. Dat die zo actief zijn of dat het de ‘profiteurs’ zijn van deze tijd. ‘Zij’ kunnen genieten en de ‘anderen’ moeten hiervoor inleveren. Vreselijke mensen dus eigenlijk.

Laat ik hierover nu eens een boekje open doen, vanuit mijn eigen praktijk. En jullie meenemen op een klein reisje door de tijd van ongeveer anderhalve week. Wat heb ik in die tijd gedaan?

Onder het genot van de nieuwe plaat van Guy Garvey, de zanger van Elbow, zet ik mij daarom  achter dit kleine Apple toetsenbordje.

Anderhalve week geleden begon het weekend met een feestje van een van de Leidsche Mondialen. Dat is een groep kunstenaars uit Leiden, die op verschillende plekken in Leiden hun werk tonen. Hubert van der Meij, die werkt onder de naam Hepas Atelier, had een nieuwe atelierruimte betrokken in Katwijk. Een prachtige grote ruimte, waar vroeger een muziekkorps had lopen marcheren. Het zat gezellig vol met familie en andere Mondialen en zo aan het eind van een lange donkere dag smaakte de erwtensoep prima. Op de een of andere manier vind ik het werk van Hubert wel aansprekend met die felle kleuren. Hij noemt het zelf ‘spontane kunst’ omdat hij gewoond ergens begint en hij dan wel ziet waar hij uit komt. Onderstaand werk Koetje in de war heb ik dan ook ‘spontaan’ meegenomen.

IMG_0614

Daarna was het tijd voor het weekend. Omdat ik nog steeds sportverslaggever ben voor Studio Alphen stonden er twee voetbalwedstrijden op het programma. Dat waren Koudekerk – BSC ’68, een lokale derby met twee koplopers, en De Zouaven – Alphense Boys in het verre Grootebroek (vlakbij Enkhuizen). De zaterdagwedstrijd werd gespeeld onder het genot van harde wind en regen, maar het was leuk om weer eens een aantal oude bekenden uit Rijnwoude te ontmoeten. Een beetje onverwacht won BSC met 0-2. Trainer Alex Redel van Koudekerk was dan ook zeer ontevreden over het spel van zijn ploeg, vertelde hij in het interview na de wedstrijd.

De volgende dag vroeg op pad naar Grootebroek. Eerst om Amsterdam heen, de tunnel door en dan het weidse Noordhollandse polderlandschap in. Purmerend voorbij en dan rechtsaf bij Hoorn, waarna je na enige tijd bij Grootebroek komt. De Zouaven, bekend van Frank en Ronald de Boer (die begonnen daar hun voetballoopbaan), blijkt een gezellige vereniging met dorpse allures. Tijdens de pauze geen obligaat kopje slappe koffie, maar zelfgemaakte erwtensoep. Waarna uw verslaggever weer goedgevuld op de tribune kan plaatsnemen voor de 2e helft. Een lastige wedstrijd voor koploper Alphense Boys, want er wordt met moeite een 3-3 gelijkspel behaald. Na afloop een kort interview met een teleurgestelde trainer en daarna nog even een biertje in de bestuurskamer. En dan snel de auto in voor de lange terugreis.

Tussendoor nog even naar de feestelijke avondopenstelling van het Rijksmuseum van Oudheden geweest, waar ik hier al eerder over schreef.

Vervolgens op een doordeweekse dag een ochtendje brainstoeien over een idee van een goede kennis. Hij maakt zich zorgen over de verwildersing van de maatschappij. Zijn uitgangspunt is dat mensen een veel grotere invloed op het bestuur horen te hebben en de vraag is dan hoe je dat zou kunnen bereiken. In zijn visie zou een medium als Facebook daar een rol in kunnen spelen. Een interessante gedachte, waar heel wat mitsen en maren bij zijn te bedenken. Ik vind zelf ook dat de mensen vaak door de politiek worden bedot en dat het loont om de politiek weer dichter bij de burgers te brengen. Mensen moeten de kans hebben om fatsoenlijk te kunnen meepraten. Hoe dat dan precies moet, dat zou ik ook niet 1-2-3 weten, maar verandering is nodig.

Daarna ’s avonds weer naar het Leidse Volkshuis voor de cursus Kunstgeschiedenis over de kunst vanaf 1900. Deze avond vooral aandacht voor het Dadaïsme, het surrealisme en nog een stukje De Stijl.48_dada_siegt_Raoul_Hausman

Het verhaal van deze week wordt al weer te lang, dus morgen het tweede deel van het saaie weekje van een oudere niet-werkende.

 

 

Einde van The Newsroom, een van de betere tv-series

The NewsroomVanavond kwam er een einde aan The Newsroom. Na 25 afleveringen zat het er op voor Will McAvoy (Jeff Daniels), de scherpe nieuwspresentator van ACN News Night. De dood van de nieuwsdirecteur Charlie Skinner (Sam Waterston) was, naast het einde van een tijdperk, tegelijkertijd een nieuwe start. Bevochten op de nieuwe eigenaar van het tv-station.

The Newsroom was, naast een plezier om naar te kijken vanwege de hoge productiestandaard van HBO, altijd een reden voor discussie. Want het was een programma over het maken van een nieuwsprogramma en vooral over de inhoud van zo’n programma. Hoe ver moet je gaan om je publiek te pleasen? Dat was een vaak voorkomend dilemma, want zeker in de VS zijn kijkcijfers bepalend voor je bestaansrecht. Altijd koos de redactie voor een integere benadering, waarbij vaak de scherpe randjes werden opgezocht om zaken ook scherp te kunnen zien.

The Newsroom laat ons ook zien wat er met de pers kan gebeuren, als het geld het wint van de inhoud. Naar mijn mening zien we in Nederland bijvoorbeeld het NOS Journaal langzaam afglijden naar een vaak betekenisloze inhoud. Omdat er nieuws voor iedereen moet worden gemaakt. Het moet bij wijze van spreken gezellig zijn of worden. Eigenlijk zou je de hoofdredacteur willen toeroepen “Laat de gezelligheid in godsnaam bij Hart van Nederland en richt je op ons het belangrijke nieuws. Duidt dat voor ons en wees niet bang om keuzes te maken”.

Want dat liet The Newsroom ook zien, dat je keuzes moet maken. Hier wordt je door populisten en andere rechtse rakkers, waar ik overigens niets tegen heb, weggezet als links rapaille. Maar om het grootkapitaal in balans te houden en te controleren, overigens net als de overheid, heb je een onderzoekende journalistiek heel hard nodig. Het volk heeft er recht op om te weten hoe het in elkaar zit.

The Newsroom liet ons ook een beetje in de keuken meekijken. Ik heb altijd met heel veel plezier naar deze serie gekeken en neem met een beetje pijn in het hart afscheid. Maar het is niet anders, the show must go on.

Hieronder is de beginscene van de serie. Een heel ongewone scene, waarin Will McAvoy ongezouten kritiek uit op de VS, weliswaar met pijn, maar toch. Dat was ook een kenmerk van deze serie, de moed om zich uit te spreken over lastige zaken, politiek, menselijk.

LIFF dag zeven: Franse liefde, liefde voor jazz en Russische liefde #leidenIFF

De zevende dag van het Leiden International Film Festival was vooral gevuld met dramatiek. Van Frans liefdesdrama via Amerikaans drumdrama naar Russisch bestaansdrama. Zwaar gevuld en droef te moede togen HW en eega in het donker huiswaarts.

Three HeartsFilm 13: 3 Coeurs

Belastingambtenaar Marc Beaulieu mist ‘s-avonds laat de trein en zit vast in een klein Frans stadje. Hij moest terug naar Parijs, maar duikt eerst maar even een bar in. Daar komt een jonge vrouw, Sylvie Berger, sigaretten halen. Hij spreekt haar aan en ze wandelen de hele nacht door het stadje. Op de een of andere manier springt er een vonk over, zonder dat dit direct gevolgen heeft. Ze spreken een week later af in Parijs, op een bankje in een park. Sylvie vertrekt naar Parijs, maar door omstandigheden of het lot mist Marc de afspraak. Hij is te laat.

Een tijd later is Marc weer in datzelfde Franse stadje en dan ontmoet hij Sophie. Ze spreken opnieuw af en er springt een vonk over. Uiteindelijk leidt dit tot een huwelijk, een zoontje en Marc vraagt overplaatsing van zijn werk van Parijs naar het kleine stadje.

Maar op een gegeven ogenblik komt hij erachter, dat Sophie de zus is van Sylvie. En hiermee is het drama geboren, want eigenlijk zijn Sylvie en Marc nog verliefd op elkaar.

Dat is in het kort de inhoud van 3 Coeurs, geregisseerd door Benoît Jacquot (bekend van Farewell, My Queen). Vier topacteurs spelen de hoofdrollen in dit kleine liefdesdrama. Benoît Poelvoorde geeft uitstekend inhoud aan de ambtelijke, maar toch ook weer avontuurlijke Marc en Catherine Deneuve zet een natuurgetrouw familiehoofd (in Franse traditie) neer.

Goed vind ik het idee dat een toevallige ontmoeting een onuitwisbare indruk kan maken. En als dit van beide kanten is dan ligt er een sluimerende liefde onder de oppervlakte. Meestal blijft het hierbij, maar in 3 Coeurs speelt het lot een aparte rol. Hierdoor wordt het een interessant verhaal met een spanningsboog, want wanneer zal deze verboden liefde uitkomen en wat zullen de gevolgen zijn.

Mijn waardering: een 7.

3 Coeurs
Regie: Benoît Jacques
Met: Benoît Poelvoorde, Charlotte Gainsbourg, Chiara Mastroianni en Catherine Deneuve
Duur: 106 minuten
IMDB waardering: 5.7

WhiplashFilm 14: Whiplash

Whiplash is de tweede grote film van de jonge regisseur Damien Chazelle. De film gaat over Andrew, wiens grote droom het is om een top jazzdrummer te worden. Hij is eerstejaars student op het beste conservatorium. Daar wordt hij opgemerkt door Terrence Fletcher, de man die vorm en inhoud geeft aan de top big band van het conservatorium.

Wat volgt is een drumcursus, waarbij Fletcher Andrew uitdaagt om de grenzen van het mogelijke op te zoeken of daar zelfs over heen te gaan. Dit alles onder het motto dat je alles moet geven om de top te bereiken. Daarvoor moet je bereid zijn om alles op te geven. Andrew doet dit dan ook, hij zet zijn vriendinnetje Nicole zonder scrupules aan de kant. Hij geeft alles op en heeft er zelfs een auto-ongeluk voor over.

Waar doet mij dit toch aan denken. Een zekere tafeltennister of bepaalde turnsters en hun trainers. Waar ligt de grens om de top te bereiken en hoeveel van je leven moet je hiervoor opofferen. Laat je de trainer/slavendrijver jouw leven bepalen of neem je op een bepaald ogenblik zelf de touwtjes in handen.

Eigenlijk is dit een vraag die ieder van ons in zijn eigen leven moet beantwoorden. Hoeveel ambitie heb je, raak je hierdoor verblind en doe je eigenlijk dingen die niet goed voor je zijn. Feitelijk een belangrijke levensvraag. Of deze vraag in Whiplash wordt beantwoord moet je zelf maar gaan zien.

De twee hoofdrolspelers,  Miles Teller als student en J.K. Simmons als leraar, spelen alsof de duivel op hun hielen zit. Alleen dit spel is al de moeite waard om te zien. Whiplash won zowel de publieksprijs als de juryprijs op het Sundance Film Festival.

Mijn waardering: een 8½

Whiplash
Regie: Damien Chazelle
Met: Miles Teller, J.K. Simmons, Paul Reiser en Melissa Benoist
Duur: 107 minuten
IMDB waardering: 8.6

 

LeviathanFilm 15: Leviathan

In een Russisch kustdorpje, ver in het noorden, wonen Kolya, zijn vrouw Lilya en hun tienerzoon Romka. Ze hebben een aardig huis aan het water, waar Kolya auto’s repareert. Helaas heeft de corrupte burgemeester een oogje laten vallen op deze plek. Hij is een soort onteigeningsprocedure gestart, waardoor huis en grond worden afgepakt. Uiteraard voor een veel te lage prijs, zodat Kolya op alle mogelijke manieren wordt gedupeerd.

Kolya vraagt dan een oude legervriend, Dmitriy, te hulp die inmiddels een bekend advocaat in Moskou is. Dmitriy bouwt een dossier op over de onfrisse praktijken van de burgemeester en confronteert deze daarmee. De burgemeester raakt in eerste instantie in paniek, maar slaat later hard terug.

Ondertussen ontspoort het leven van Kolya volledig door allerlei andere verwikkelingen. Uiteindelijk loopt het met iedereen helemaal verkeerd af, behalve met de burgemeester die op alle fronten wint.

Leviathan is gefilmd in staalblauw en ijzig grijs, passend bij landschap en sfeer. De naam is ontleend aan het boek van de Engelse filosoof Hobbes, die in 1651 stelde dat de ideale overheid haar burgers beschermt tegen eenzame, arme, brute en korte levens. Het is hard om te constateren dat regisseur Zvyagintsev hier exact het omgekeerde laat zien. Namelijk een volkomen onbetrouwbare overheid, die haar burgers juist op alle mogelijke manieren misbruikt. Leviathan is daarom ook een satirische blik op het Russische leven van alledag en op de verhouding tussen burgers en overheid.

De film zet ook aan tot nadenken over de verhouding tussen onze eigen overheid en haar burgers. Want ook hier zien we langzamerhand dat veel burgers het vertrouwen in de overheid verliezen. Waarbij ook hier de vraag gesteld kan worden hoe betrouwbaar onze overheid nog is. Mooi voer om even op te kauwen.

Mijn waardering: een 8½

Leviathan
Regie: Andrey Zvyagintsev
Met: Elena Lyadova, Aleksey Serebryakov, Vladimir Vdovichenkov en Roman Madyanov
Duur: 140 minuten
IMDB waardering: 8.0

 

Boos!!

Ik ben boos. Dat komt niet zo heel vaak voor, maar nu begin ik echt boos te worden.

Want ik ben boos omdat:

  • er een vliegtuig pardoes, zo maar, met onschuldige mensen aan boord is neergeschoten. Maakt me niet uit door wie, maar dit is gewoon gekkenwerk.
  • er in de Gazastrook weer wordt gevochten en gewone mensen daar steeds maar weer de dupe van zijn. Maakt me niet uit wie er vechten, maar het is gewoon gekkenwerk.
  • er in Zuid-Soedan onophoudelijk wordt gevochten en de gewone mensen daar steeds meer in de verdrukking raken. Maakt me niet uit wie er vechten, maar het is gewoon gekkenwerk.
  • er in Syrië en Irak altijd maar weer wordt gevochten en de gewone burgers, mannen, vrouwen en kinderen, daar altijd maar weer het slachtoffer van zijn. Maakt me niet uit wie er vechten, maar het is gewoon gekkenwerk.
  • er op verschillende andere plekken in Afrika (Congo, Centraal-Afrikaanse Republiek, Mali) wordt gevochten en de gewone mensen daar steeds weer het slachtoffer van zijn. Maakt me niet uit wie er vechten, maar het is gewoon gekkenwerk.

OLYMPUS DIGITAL CAMERANog bozer wordt ik van het feit dat niemand er wat aan doet. Financiële belangen, machtsbelangen, geopolitieke belangen, eigenbelang, altijd is er wel een belang dat het onmogelijk maakt om er wat aan te doen.

En wij, rijke westerlingen, kijken toe en zwijgen. Af en toe storten we wat op giro 999, maar daarna kijken we weer de andere kant op. Dat maakt me helemaal boos.

Daarom ben ik ook boos op mezelf.

 

De regenboogman

Tony Auth Editorial Cartoon on GoComics.com

Gezien bij Filmfestival Rotterdam: Chileense thriller No

NoNO (113 min. – drama – Chili/Frankrijk/VS)
Regisseur: Pablo Larraín
Met Gael García Bernal, Alfredo Castro en Antonia Zegers
Genomineerd voor een Oscar voor beste buitenlandse film
Meer weten: IMDB

Chili, 1988. Het land zucht onder de dictatuur van generaal Pinochet. Onder druk van het buitenland wordt een referendum georganiseerd. Doorgaan met Pinochet of niet. Uiteraard zijn de machthebbers er van overtuigd dat zij de verdeelde oppositie, een stelletje “communisten”, gaan verslaan. De keuze is SI of NO, zo simpel is het.
Beide kanten krijgen elke dag 15 minuten zendtijd. De oppositie besluit René Saavedra, een bekend reclameman, in te schakelen. En die kijkt met een totaal andere blik naar het referendum. In plaats van de confrontatie te zoeken met beelden van de harde werkelijkheid, de martelingen, de verdwijningen, laat hij beelden van hoop zien. Een betere toekomst, blije gezichten, een gelukkig Chili.

No 2De film is opgenomen in de beeldkwaliteit van de jaren 80. Daardoor zijn de leuren flets, maar kunnen originele beelden uit die tijd zo worden ingepast, zonder dat het opvalt. Veel shots zijn tegen de zon in opgenomen, waardoor de fletse kleuren nog fletser worden. Maar hierdoor ontstaat wel een echt tijdsgevoel, dat voor de iets ouderen heel herkenbaar is. Jonkies, opgegroeid in het digitale tijdperk zullen de film waarschijnlijk als mislukte opnames beschouwen.

In de film zien we ook volgens mij ook de eerste regenboogcoalitie. Want de oppositie is totaal versplinterd in kleine partijen, van uiterst radicaal tot christen-democraten. Reclamemaker Saavedra slaagt er handig in om elke kleur aan een partij te linken. Mad Men tegen Pinochet.

NO is een spannende film, waarin voortdurend een onderhuidse dreiging aanwezig is. De dreiging van een nietsontziende dictatuur, die alles en iedereen in de gaten houdt. Zo krijgt ook reclameman Saavedra te maken met anonieme auto’s voor de deur, vreemde telefoontjes en pure dreiging, richting zoontje en vrouw. Deze dreiging doet je beseffen hoe het is om in zo’n land te wonen. Vooral als je voor normale democratische rechten wilt opkomen.

NO is wat mij betreft een aanrader. Vanwege het thema, dat nog steeds alledaags is, vanwege de manier waarop het opgenomen is, maar ook vanwege het goede verhaal dat op een ouderwets chronologische volgorde verteld wordt. En vanwege het feit, dat een sterke op emoties gerichte reclame wonderen kan verrichten. Goed geacteerd, sterke dialogen.

Mijn waardering is een 8. Hieronder de trailer.

Gezien: Meryl Streep als The Iron Lady

The Iron LadyHet heeft enige tijd geduurd voordat ik Meryl Streep als The Iron Lady zag, maar enkele dagen geleden kwam het er dan toch nog van. De film kwam begin 2012 in Nederland in de bioscopen. Meryl Streep kreeg een Oscar voor haar rol, net als de make-up mensen.

De film gaat, zoals de titel al doet vermoeden, over het leven van Thatcher in de politiek. Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van een oude, bijna seniele Thatcher, die terugkijkt op haar leven. De geest van haar overleden man Denis kijkt over haar schouder mee en becommentarieert haar leven.

Door deze insteek valt de nadruk helemaal op een oude vrouw die mompelend door haar appartement scharrelt. En het opvoeren van een overleden geest draagt ook al niet bij aan het verhaal. De vraag is dan ook wat regisseur Phyllida Lloyd nou eigenlijk voor ogen had, welk verhaal zij ons wilde vertellen.

The Iron Lady 2Want Margaret Thatcher was iemand die ontegenzeggelijk een grote stempel heeft gedrukt op de levens van de Britten in de jaren 80. Haar strijd met de vakbonden, de Falkland-oorlog, het begin van de anti-Europese houding van de Conservatieven, allemaal zaken die het beeld van die jaren hebben bepaald. En niet te vergeten haar neo-liberalisme dat ze met Reagan, de toenmalige Amerikaanse president, deelde.

Het lijkt me dat op basis van deze historische gegevens en haar onbuigzame, ijzersterke karakter een prachtige film zou kunnen worden gemaakt. Want geen misverstand, The Iron Lady is dat absoluut niet. En dat is een gemiste kans.

Ondanks het feit dat Meryl Streep een Oscar voor haar rol kreeg, meen ik dat juist haar vertolking erg afleidt van waar het om zou moeten gaan. Natuurlijk is zij als vertolker fenomenaal, maar het doet de film als geheel geen goed.

Van mij krijgt deze film daarom slechts een 5.

Vandaagdedag: Even bijpraten

Cesar ZuiderwijkEven bijpraten sinds de laatste blog kan geen kwaad. Want in de tussentijd is er best het een en ander gebeurt. Als eerste mocht het complete personeel van de gemeenten Alphen aan den Rijn, Boskoop en Rijnwoude (de fusiegemeenten) op maandagmiddag 10 december opdraven in de grote zaal van theater Castellum. Voor de bijeenkomst “Energieke middag voor medewerkers met pit”.

Voor de pauze enthousiaste burgemeesters, enthousiast management, filmpjes waarin de reeds bekende afdelingshoofden werden voorgesteld en nog zo wat. Na de pauze het spelletje Petje op, Petje af over de vraag wie het meest van de 3 gemeenten wist en tot slot een trommelworkshop met Cesar Zuiderwijk, de drummer van de Golden Earring. Tijdens de pauze had iedereen een setje slalepels gekregen met een drumstick aan het uiteinde. De hele zaal roffelde enthousiast mee in een vierkwartsmaat. En tot slot nog een koor, dat zong dat we proud moesten zijn. Vermoedelijk op de nieuwe gemeente en op hoe goed we allemaal wel niet zullen worden. Lees verder Vandaagdedag: Even bijpraten

Bazige mannetjes

Gisteravond keek ik naar het Grote Lijsttrekkersdebat van RTL4. Waar dat ‘grote’ nou precies op sloeg is mij nog niet helemaal duidelijk. Zijn de lijsttrekkers persoonlijk groot van formaat of was het een groot debat. En kan een debat überhaupt wel groot zijn (eerlijk gezegd denk ik van niet). Dus moet het wel op de grootte (lengte) van de lijsttrekkers slaan.

Maar eigenlijk zijn het helemaal geen ‘grote’ mannen. Want ze praten wel veel, althans ze spuwen veel woorden uit, maar visie op een toekomst, die ontbrak helemaal. Iedereen heeft zijn eigen stokpaardjes. Van Rutte moet je bang zijn voor ‘socialisten’ (volgens mij hebben we die bijna niet meer in Nederland), van Wilders moet je bang zijn voor Europa (of was het Manneke Pis in Brussel), van Roemer moet je bang zijn voor de kille VVD-ers en van Samson moet je bang zijn voor, eeehhh… Hé, van Samson hoef je nergens bang voor te zijn.

Eigenlijk was hij de enige die de moed had om te zeggen dat oplossingen niet gemakkelijk zijn. Hij had ook geen cadeautjes voor de hard werkende Nederlanders (werken die eigenlijk wel zo hard?). Van Rutte krijgen die pardoes 1.000 euro in 2015. Ik werk dan niet meer en ben dus geen hard werkende Nederlander meer, hoewel ik wel ruim 40 jaar hard heb gewerkt. Maar ja, dat telt niet, kijk maar naar alle reclamespotjes.

Anyway, persoonlijk vond ik Samson het sterkste overkomen van de vier haantjes. Die allemaal victorie kraaiden toen vandaag de CPB doorrekeningen van hun partijen werden bekend gemaakt.

Bazige mannetjes, die gaan ons straks regeren. Willen we dat eigenlijk wel?