En daar stonden we dan, afgelopen zondag. Op de Botermarkt in Leiden, te wachten op de finish van Artychi, de befaamde niet-blogger. Nog net voor de grote drukte van de 10 km ging finishen. Het was nog redelijk rustig, maar even later kwam de grote groep lopers zo’n beetje collectief over de streep.

Honderden, zo niet ruim duizend lopers, die er allemaal tussen de 45 en 60 minuten over deden. Zoals gebruikelijk was het weer een groot feest, daar in het centrum van Leiden, bij de 22e Leiden Marathon.

Dit apparaatje zorgt sinds kort voor een razendsnelle internet verbinding (70-90 Mbps).
Image posted by MobyPicture.comSinds ik in Leiden woon, ben ik een beetje aan het knoeien met mijn internetverbinding. Aansluiting zit beneden, Mac staat boven. Ik heb een Ziggo 120 Mbps verbinding, haalde dat in de oude woning wel met een gewone kabel.

Maar in Leiden heb ik geen kabel, maar een wi-fi netwerk met een Airport Express. Ook handig voor de twee iPhones, de iPad en de MacBook. Maar boven bleef de Mac maar sukkelen met de wi-fi verbinding. Want kennelijk zit er een dikke betonnen vloer tussen de begane grond en de eerste verdieping.

Als ik boven zo’n 10 Mbps haalde, was ik spekkoper. Nou merk je dat bij gewoon internet gebruik niet zo heel erg, en evenmin bij de e-mail. Maar het werd wel hinderlijk bij het bekijken van bijvoorbeeld HD video’s of films. Dan stond herhaaldelijk het beeld stil en moest je wachten tot de download weer was bijgewerkt voor de film verder kon. En dat stoort, dat kan ik u bevestigen.

Soms hoor je een heel vertrouwd geluid in de stad, een draaiorgel. De huidige draaiorgels op straat zijn echter geen schim meer van die prachtige grote orgels met een heerlijke klank. Maar op de Leidse Draaiorgeldag kom je nog van die kanjers tegen. Deze Leidse Draaiorgeldag is zo langzamerhand een traditie geworden. De grote en prachtige Hooglandse Kerk staat helemaal vol met draaiorgels, die afwisselend allemaal een deuntje spelen. Diepe klanken golven door die grote kerk, klanken die iets doen met het publiek.

Als het Bevrijdingsdag is, dan is er in Leiden altijd een braderie. Dit jaar een grote braderie zelfs, die de Doezastraat en bijna de hele Herenstraat besloeg. En dankzij het prachtige zonnige weer waren er heel wat mensen op de braderie afgekomen.

Het was eigenlijk één groot feest, voor groot en klein. Speciaal aan de kleintjes was gedacht met allerlei attracties, maar even zo goed wandelde er een dixieland orkestje rond en speelde een coverband allemaal muziek uit de jaren ’60 en ’70.

En ontdekte ik een nieuwe Italiaan op de Herenstraat, Giuseppe, die heerlijke pizza’s maakt. Binnenkort gauw eens proberen! Hieronder een paar foto’s van de feestvreugde.

Tijdens een vakantie mag ik graag een dagje cultuur inpassen. Het liefst natuurlijk meerdere dagen, maar één dag is ook al mooi. En met de gratis Keuzedag van de NS en de Museumkaart is dat helemaal gratis, voor niks, noppes, nada. En daar houden wij Nederlanders van, gratis voor niks. Dat zit in ons bloed.

En zo stapte ik enkele dagen geleden bij Leiden Lammenschans op de trein, richting Nijmegen, om daar de tentoonstelling ‘Foto (=) Kunst’ in museum Valkhof te bezoeken. En om daarna achteloos door te reizen naar ’s Hertogenbosch voor de tentoonstelling van Scholten & Baijings en natuurlijk voor een aantal Bossche Bollen.

Koninginnedag 2011 werd afgesloten met een heerlijke Italiaanse maaltijd. Al enige tijd was ik geïntrigeerd door een relatief klein zaakje aan de Lange Mare, dichtbij de Haarlemmerstraat in Leiden. Fratelli Ristorante stond er op de gevel en als ik er langs kwam zaten er altijd mensen. Het was zo’n Italiaans restaurant waar ze geen pizza’s verkopen, maar echte Italiaanse kost.

En omdat ik Italië een prettig land vind en de Italiaanse keuken op waarde kan schatten, bedacht ik me dat dit dus een mooie afsluiter van Koninginnedag (alias mijn verjaardag) kon worden.

Ik heb het genoegen om jarig te mogen zijn op Koninginnedag. Op mijn geboortedag werd Koninginnedag ingevoerd, dus vanaf mijn babytijd heb ik het meegemaakt. Niet dat ik me daar veel van herinner, maar het moeten ook toen al hele oranje dagen zijn geweest. Dat kan niet anders. Mijn eerste echte herinnering was op de lagere school. Want op MIJN verjaardag moest ik liedjes gaan zingen voor een ander. En dat hoort toch niet, zeg nou zelf! Naast het Wilhelmus zongen we ook uit volle borst het Twents volkslied, Er ligt tussen Dinkel en Regge een land.

Afgelopen donderdag was het weer eens tijd voor een bezoekje aan Amsterdam, net even voor de drukte van Koninginnedag. Al een poosje stond de fototentoonstelling van Dana Lixenberg op HW’s lijstje. In het bijzonder vanwege de tv-serie A’dam – E.V.A., waar HW bijzonder van genoten heeft. Het stadse, het bruisende, het levendige, het dynamische, dat waren de dingen waarop HW kickte (jawel, een oud woord maar wel nog van toepassing).

Maar voordat de kunst een plaatsje kon krijgen, diende eerst de maag te worden gevuld met een passende lunch. Hiervoor zochten HW en zoon ‘Blue‘ op, een hoog gelegen eet- en drinkgelegenheid met een lekker uitzicht over Amsterdam.

Ik ben een liefhebber van detectives en misdaadboeken. De laatste tijd lees ik vooral veel werk van Scandinavische schrijvers, die kunnen me erg boeien. Het gaat vaak niet alleen om de actie, de plot, maar ook om de uitwerking van de karakters. Vanaf nu wil ik jullie verblijden met een kort verhaal over de boeken, die ik net uit heb. Vandaar de titel ‘Net uitgelezen’. Vandaag de eerste aflevering.

Het Dertiende Sterrenbeeld is de eerste misdaadroman van Unni Lindell uit 1996. Lindell is een Noorse, geboren in Oslo. Ze schrijft al sinds jaar en dag, kinderboeken, kookboeken, gedichten, romans, van alles eigenlijk. Het Dertiende Sterrenbeeld is de eerste van een serie misdaadromans met inspecteur Cato Isaksen in de hoofdrol.

Vandaag was het tijd om een benen eens te strekken, te buigen en weer te strekken. Kortom, tijd om het stalen ros uit de schuur te halen en deze te bestijgen. De koperen ploert stond hoog aan het zwerk en de trage zweetdruppels dienden een actieve stoot te krijgen.

Waarheen dan, is vervolgens de eerste vraag die opdoemt. Eega dacht aan een ritje door de bollen, ondertussen even vergetend dat het al een ritje is voor we bij de bollen zijn. Ergo, iets in de buurt. Welnu, de omgeving van Leiden is rijk aan groen en fietspaden, dus hop, met gezwinde pas trap het Groene Hart in.