Tagarchief: sci-fi

Blade Runner 2049, een blik op de toekomst?

Het was al weer bijna een jaar geleden dat ik naar een film was geweest. Toen was het Leiden International Film Festival bezig en was ik bezig met een soort marathon. Ruim twintig films in een tijdsspanne van iets meer dan een week. En op de laatste dag van dat festival sloeg de pech toe, een darmontsteking met als gevolg een aantal operaties en bijna een jaar uit de running.

Dus was het best wel weer spannend om voor het eerst weer in een bioscoopstoel plaats te nemen. En dan ook nog met een film die bijna drie uur duurde. Het is allemaal goed gegaan en inmiddels is het filmfestival 2017 ook weer begonnen en is de eerste film ook weer geconsumeerd. Dit jaar geen 20 films of meer, maar alleen middagvoorstellingen want ik ben nog niet toe aan avondfilms. Gek is dat eigenlijk, dat de moed daartoe nog ontbreekt. Maar alles moet langzaam worden opgebouwd. Dat geldt voor het hele revalidatieproces en vooralsnog loopt alles naar wens.

Maar nu terug naar Blade Runner 2049. Het vervolg op de klassieker uit 1982 met Harrison Ford en Rutger Hauer. De nieuwe film is een vervolg op die oude cultfilm met opnieuw een rol voor Harrison Ford.

Ditmaal is het Blade Runner K (Ryan Gosling) , die in opdracht van luitenant Joshi (Robin Wright) oude replicants moet opsporen en vernietigen. Van deze oude replicants is de levensduur verstreken en daarom houden ze zich verborgen. Als eerste zien we de opsporing van replicant Sapper Morton, een vredelievende boer die op een afgelegen plek zijn groenten teelt. Op deze boerderij vindt K spullen, die hem op een zoektocht brengen naar zijn eigen verleden, de geschiedenis van de replicanten, de kracht van het geheugen en wat het betekent om mens te zijn.

Deze zoektocht voert ons door een magische wereld van een toekomstig Los Angeles en omgeving. Een prachtige wereld die op een fabuleuze wijze door cameraman Roger Deakins in beeld wordt gebracht. Overdonderende en majestueuze beelden trekken voorbij en lieten mij naar adem happend achter. Dit werk is alleen al een Oscar waard. Dit is een film die je moet ondergaan.

En passant zet het je dan ook nog aan het denken over het je eigen menszijn. Prima rollen van Ryan Gosling en Sylvia Hoeks als Luv.

Een film die je moet zien op een zo groot mogelijk scherm.

 

 

 

Star Wars, met een rotvaart door de ruimte

Star Wars: The Force Awakens (2015) - IMDb 2016-01-04 16-12-23De middag voor Kerstavond leek ons een geschikt moment om de nieuwe Star Wars: The Force Awakens te gaan zien. De grote zaal van Trianon was halfvol, vooral ouders met kinderen hoewel ik ook wel wat opa’s en oma’s ontdekte.

Het begin was veelbelovend ouderwets, de door het beeld scrollende tekst die in de verte verdwijnt. Deze film is eigenlijk de opvolger van Star Wars Episode VI: Return of the Jedi uit 1983. Voor de niet-weters, er zijn nu 7 Star Warsfilms. De eerste serie wordt wel de “Oorspronkelijke trilogie” genoemd. Dit zijn de films uit 1977, 1980 en 1983. Daarna kwam een serie onder de naam “Prequel-trilogie” met films uit 1999, 2002 en 2005. Die laatste serie bestrijkt dus feitelijk de jaren voor de “Oorspronkelijke trilogie”. En dan nu, na tien jaar, eindelijk weer een vervolg, aansluitend bij laatstgenoemde trilogie. En dit is dan weer het begin van de nieuwe “Sequel-trilogie”. Dat dus even voor de duidelijkheid en plaatsbepaling.

Star Wars 2The Force Awakens speelt zich een aantal jaren af na de dood van Darth Vader en de ondergang van het Rijk. Uit de as van het dode rijk is een nieuwe orde ontstaan, de First Order. Dictatoriaal, doet denken aan het nazi-rijk Duitsland. Een van de belangrijkste opdrachten van de First Order is om de verdwenen Luke Skywalker, de laatste Jedi, te vinden.

Als onder aanvoering van de duivelse Kylo Ren een klein dorpje aanvallen omdat ze vermoeden dat daar iets gevonden kan worden dat naar Luke Skywalker kan leiden, krijgt Poe Dameron (Oscar Isaac) een klein zakje in handen gedrukt van Lor San Tekka. Als Poe wordt opgepakt door de Stormtroopers kan hij het zakje nog net in een vakje van een droid frommelen. Die droid is de schattige BB-8, een leuke toevoeging aan de al bestaande droids.

BB-8 ontvlucht het strijdtoneel en komt terecht bij Rey (Daisy Ridley), een soort zwerfster die oude metalen opsnort en verkoopt. En dan begint het grote avontuur, waar ik verder niet over zal uitweiden.

Prachtig is als halverwege de film de oude bekenden Han Solo (Harrison Ford) en Chewbacca (Peter Mayhew) weer opduiken. Dan krijg je ook echt het gevoel dat het het vervolg is van de oude serie. Waarna ook prinses Leia, als generaal, weer in beeld komt.

De hele serie Star Wars-films is inmiddels uitgegroeid tot een legende met mythische proporties. Deze film sluit daar mooi op aan. Opnieuw zien we het gevecht tussen ‘good’ en ‘evil’, waarbij uiteraard ‘good’ overwint. Het verhaal is duidelijk en de verfilming is, zoals gebruikelijk, overdonderend.

Goed om te zien dat er twee nieuwe sterren in de dop zijn toegevoegd, Daisey Ridley en John Boyega als de omgeturnde Stormtrooper Finn. Vooral Daisey Ridley is een welkome frisse aanvulling van de cast. Haar toekomst is verzekerd, want in de volgende films komt zij weer terug.

Over het 3D-effect ben ik iets minder te spreken. Want soms lijkt het wel of de acteurs door een kijkdoos lopen, het is net te opvallend 3D. Maar misschien is dat niet aan mij besteed, want dit was dan mijn derde 3D film.

Maar al met al een heerlijke rollercoaster met grootse vechtsscènes, spanning en sensatie, geweldige decors in de vorm van immense ruimteschepen. Kortom, het kijken waard.

LIFF dag zes: Van gewone mensen naar de Interstellar ruimte #leidenIFF

Vandaag stonden twee films op het programma. Twee totaal verschillende films, eentje klein van karakter en de ander een vermoedelijk grote kaskraker, de nieuwe film van Christopher Nolan.

Still Life 2Film 11: Still Life

Still Life is de tweede film van Uberto Paolini, de neef van de beroemde regisseur Luchino Visconti. De film gaat over John May, een ambtenaar die belast is met zoeken naar nabestaanden van mensen, die alleen zijn overleden.

John May, een schitterende rol van Eddie Marsan, is een keurige man, die met overgave zijn werk doet. Hij doet dat wel een beetje traag waardoor er in het mortuarium af en toe iets te veel doden liggen. Want dan is John nog bezig om nabestaanden op te sporen. Nauwgezet, consciëntieus, altijd aanwezig bij een begrafenis, keurig verzorgd, dat is John.

Maar op een dag zegt zijn manager dat hij vanwege bezuinigingen en een samenvoeging met een andere gemeente, nog een paar dagen heeft om de zaken af te wikkelen. Iemand anders neemt zijn werk over. John stort zich dan met volle overgave op zijn laatste ‘case’.

Feitelijk is het een eenvoudig verhaal, rechttoe rechtaan verteld. Een man, zijn werk, zijn leven. Maar door zijn zoektocht voor die laatste ‘case’ krijgen we een prachtig beeld van de wereld der eenzaam gestorvenen. Het is een kleine film vol met mensen, gewone mensen met hun herinneringen aan de overledene. Dat maakt deze film speciaal. Eigenlijk omdat die zo gewoon is. Maar je wordt wel helemaal in het verhaal gezogen en leeft mee met deze laatste zoektocht. Eigenlijk is het ook de laatste zoektocht naar zijn eigen geluk.

Als je van hele gewone films houdt met een sterk verhaal en uitstekende acteurs, dan kan ik je Still Life aanraden.

Mijn waardering: een 8½.

Still Life
Regie: Uberto Paolini
Met: Eddie Marsan, Joanne Froggatt, Karen Drury en Andrew Buchan
Duur: 92 minuten
IMDB waardering: 7.6

 

InterstellarFilm 12: Interstellar

Interstellar is, na The Dark Knight Rises, de volgende grote film van succesregisseur Christopher Nolan. Dit keer gaat hij op de science fiction toer.

Het is een en al misère op de aarde. Stofstormen, droogte, hittegolven en meer van dat soort natuurrampen teisteren de aarde. Oogsten mislukken en alleen maïs valt nog te telen. Het einde van de aarde lijkt in zicht.

Boer Cooper, die met twee kinderen en zijn vader, een boerenbedrijf runt, ziet de toekomst ook somber in. Tijdens zo’n grote zandstorm vormen zich in de kamer van zijn dochter Murph bepaalde patronen in het zand. Cooper ontdekt dat dit coördinaten zijn en samen met zijn dochter gaat hij op onderzoek uit. Hij komt terecht bij een afgesloten gebied, waar diep onder de grond wordt gewerkt aan een interstellaire vlucht. Dr. Brandt is de leider van dit project. Cooper kent hem, want hij was vroeger een befaamd ruimtevaartpiloot.

Dr. Brandt legt uit dat de aarde twee keuzen heeft. Of de hele bevolking moet worden verhuisd naar een andere planeet, of er moeten ingevroren cellen naar een andere planeet worden gebracht om daar te worden ontwikkeld tot levende mensen. In het laatste geval wordt de bevolking op aarde opgegeven.

Het grote doel is dus om een bewoonbare planeet te vinden in een ander sterrenstelsel. Daartoe moet door een ‘wormgat’ worden gevlogen, dat plots beschikbaar is gekomen. Het idee is dat ‘andere wezens’ dit ‘wormgat’ hebben geplaatst. Kennelijk is er dus sprake van andere levende wezens ergens in de ruimte.

Natuurlijk pakt Cooper dan zijn koffertje in, neemt afscheid (hoewel dochter Murph niet wil dat hij gaat), stapt in zijn ruimteschip en vertrekt.

Uiteraard volgen dan vele ruimtelijke avonturen (zoals in alle andere vergelijkbare films), wordt er verraad gepleegd en vallen er doden. De robots aan boord doen denken aan de robots uit 2001, A Space Odyssey van Kubrik. Ze praten met mensen en maken zelfs grapjes, ook tegen elkaar.

Uiteindelijk volgt dan een ontknoping, die ik hier niet uit de doeken zal doen, maar die te maken heeft met de vierde en vijfde dimensie.

Maar al met al kon Interstellar me niet overtuigen. Ongetwijfeld zit de film wetenschappelijk goed in elkaar, zijn de beelden prachtig en spectaculair, maar blijft de menselijke maat achterwege. De band tussen Cooper en Murph, die in het begin redelijk intens was, verwaterd. Daardoor kun je je als kijker ook niet goed hechten aan een karakter en vraag je je steeds af waarom iets wel of niet gebeurt. Het gevolg is dat het je niet zoveel uitmaakt wat er met de karakters gebeurt. En daardoor wordt het ineens alleen maar technologie, die een rol speelt.

De metavraag die blijft is dan waar de plaats van de mensheid is in de ruimte. Die vraag blijft onbeantwoord, mede door het vreemde einde. Want ineens zien we wel weer een groene aarde, maar het vraagteken blijft waar die aarde nou eigenlijk is.

Mijn waardering: een 5.

Interstellar
Regie: Christopher Nolan
Met: Matthew McConaughey, Anne Hathaway, Wes Bentley en Jessica Chastain
Duur: 169 minuten
IMDB waardering: 9.4