Tagarchief: sport

Feyenoord, de dood of de gladiolen? (deel 4)

Vandaag wil ik het hebben over de handel en wandel van de Rotterdamse club op de transfermarkt. We weten dat Feyenoord al jarenlang gebukt gaat onder schulden, die ooit in een grijs verleden zijn ontstaan. Die schulden zorgen er kennelijk telkens weer voor, dat niet kan worden geïnvesteerd in spelers. En als er al geïnvesteerd wordt, dat is dat meestal niet echt super gelukkig en worden spelers vaak met verlies van de hand gedaan (enkelen uitgezonderd).

Laten we eens beginnen bij het seizoen 15/16.
Toen werd er flink geld binnengeharkt met de verkoop van Clasie, Boëtius, Manu en te Vrede. Opbrengst bij elkaar 18,8 miljoen euro.
Van dat geld werd 10,5 miljoen gebruikt voor de aankoop van Vejinovic, Botteghin, Michiel Kramer (bekend van de broodjes kroket), Gustafsson en Tapia.
Vejinovic werd later met 2,25 miljoen verlies verkocht, op Gustafsson werd 500.00 verlies geleden en op Kramer 1,5 miljoen (want die liep zonder contract de deur uit).
Drie van de vijf aankopen werden dus weer met verlies van de hand gedaan. Het waren mislukte spelers en de vraag is hoe dat kan. Was de aankoop verkeerd of zit er in het technisch team iets fout waardoor spelers niet goed kunnen slagen bij Feyenoord.
De totale winst in het seizoen 15/16 was 8,3 miljoen euro.

Het seizoen 16/17 was wat rustiger. Weliswaar zat er 8 miljoen in de knip, maar er werd voorzichtig ingekocht. Jörgensen kwam voor 3,5 miljoen, Berghuis werd gehuurd en doelman Brad Jones kwam transfervrij binnenwandelen.
Dat seizoen werden Lex Immers en Achahbar voor 2,6 miljoen verkocht.
De transfers zorgden dus voor een verlies van 900.000 euro in het seizoen 16/17.

Een jaartje later, het seizoen 17/18.
De huur van Berghuis smaakte naar meer en hij werd voor 6,5 miljoen overgenomen van Watford. Haps kwam binnen voor 6 miljoen en St. Juste voor 4,8 miljoen. Daarnaast werd voor Amrabat 4 miljoen betaald, net als voor Larsson. En Boëtius kwam weer terug voor 1,5 miljoen. Een totale investering van 26,8 miljoen.
Nou gaat het ergens op lijken, zou je denken. Ware het niet dat er voor 33,3 miljoen werd verkocht. Karsdorp vertrok voor 16 miljoen naar Italië en Kongolo voor 15 miljoen naar Frankrijk. Verder vertrok Elia voor 1,1 miljoen, Woudenberg voor 700.000 en Hahn voor 500.000.
Kortom, opnieuw een winst van 6,5 miljoen over het seizoen 17/18.

Inmiddels zou er dus bijna 14 miljoen in de kas moeten zitten, maar helaas pindakaas, dat blijkt dus niet zo te zijn. Want in het seizoen 18/19 werd slechts voor 2 miljoen in nieuwe spelers geïnvesteerd, te weten de jonge Sinisterra. Wel kwamen Delle en Ayoub gratis binnen wandelen en werden Martina en Clasie gehuurd.
Aan de verkoopkant werd 8,95 miljoen binnen geharkt. Boëtius werd voor 3,5 miljoen de deur uitgedaan (2 miljoen winst), Amrabat werd voor 2.5 miljoen verkocht (1,5 miljoen verlies), Vejinovic vertrok voor 1,25 miljoen (2,25 miljoen verlies) en Gustafsson vertrok voor 1 miljoen (0,5 miljoen verlies). Daarnaast vertrokken Basaçikoglu en Hamer voor samen 700.000 euro. Op onze Bilal werd 3,1 miljoen verlies geleden.
Al met al een positief handelsresultaat van 6,95 miljoen.

De kas was dus flink gespekt want al met al zou er nu 20,85 miljoen in de transferkas moeten zitten. Kun je leuke spelers mee aantrekken, zou je zo denken.
Maar opnieuw blijkt dit niet waar te zijn, want dit seizoen is voor 300.000 euro uitgegeven aan een nieuwe spelers, te weten Johnston. Ter was gratis, Kelly was gratis, Narsingh was gratis en Karsdorp wordt gehuurd.
Daartegenover staat 18 miljoen aan verkopen, namelijk voor Vilhena en St. Juste.
Ja, je leest het goed, er is dus een winst van geboekt. Dat betekent dat de transferpot nu zon 38,55 miljoen zou moeten bevatten.

Nou weet ik ook wel dat deze rekensom ietwat gemakkelijk is want er zijn allerlei partijen die meedelen in de opbrengst van verkochte spelers.
Maar toch, er is dus gewoon bijna 40 miljoen verdwenen in een bodemloze put, waarvan kennelijk het einde nog niet in zicht is. Want er is nog steeds geen geld voor het aantrekken van spelers, die van Feyenoord weer een waardige opponent kunnen maken in de strijd om het kampioenschap, met Ajax en PSV.

Mijn conclusie kan dan ook niet anders zijn dat dat Feyenoord kennelijk onvoldoende professioneel wordt geleid. Dat is niet alleen de schuld van van Geel, maar dat kan de hele top van de club zich aantrekken, inclusief de raad van commissarissen. Als Feyenoord een beursgenoteerd bedrijf was geweest dan hadden de aandeelhouders al lang heel hard aan de bel getrokken over zoveel waanzin. Mogelijk was de club al een keer failliet gegaan, want het lijkt er nu op dat elke geldschieter een flinke vinger in de pap wil hebben of heeft gehad.
Chaos heerst dus bij Feyenoord en zal nog wel even blijven.

Morgen schrijf ik nog een laatste analyse over de organisatie en trek ik de finale conclusies.

Feyenoord, de dood of de gladiolen? (deel 3)

Na de verdediging en het middenveld te hebben besproken, is dan nu de tijd aangebroken om de aanval van Feyenoord eens onder de loep te nemen.
Feyenoord speelt meestal in een 4-3-3 formatie met twee vleugelspitsen en een centrumspits. Dat betekent dat je minimaal vier vleugelspitsen en twee centrumspitsen moet hebben. Maar liefst nog een paar meer, voor alle zekerheid.

De volgende aanvallers staan onder contract:

  • Sam Larsson (26 jaar – linksbuiten)
  • Emil Hansson (21 jaar – linksbuiten)
  • Steven Berghuis (27 jaar – rechtsbuiten)
  • Luciano Narsingh (28 jaar – rechtsbuiten)
  • Luis Sinisterra (20 jaar – rechtsbuiten)
  • Nicolai Jörgensen – (28 jaar – centrumspits)
  • Dylan Vente (20 jaar – centrumspits)
  • Naoufal Bannis (17 jaar – centrumspits)

Op het oog kun je met dit aantal spelers het seizoen doorkomen. Maar als je naar de kwaliteiten kijkt dat wordt het iets anders.

Van Emil Hansson loopt volgend jaar het contract af. Deze jongeling heeft het afgelopen seizoen uitstekend gedaan bij RKC in de Keuken Kampioen Divisie. 44 wedstrijden gespeeld, 13 keer gescoord en 12 assists. Dat zijn cijfers die er niet om liegen. Maar toch maakte hij in de oefencampagne geen indruk en kon hij niet laten zien wat nou zijn kwaliteiten zijn. Ik ben bang dat hij voor de top van de Eredivisie tekort komt, maar in een divisie lager prima meekomt. Wellicht kan hij nog een miljoentje opbrengen voordat hij volgend jaar gratis de deur uitloopt. Verlenging van contract lijkt me zinloos.

Eigenlijk geldt hetzelfde voor Dylan Vente. Jong en geen onverdienstelijk voetballer, maar niet de spits van een topclub. Die potentie zit er gewoon niet in en hoewel zijn contract nog tot 2022 doorloopt denk ik dat een verkoop voor tussen de 1 en 2 miljoen nog het meest verstandig is.

Bannis, een jong talent, moet bij de selectie blijven om ervaring op te kunnen doen en te kunnen ruiken aan de ‘grote jongens’. Een talent moet je, zeker als die pas 17 jaar is, de tijd geven om te kunnen groeien. Af en toe invallen is dan het credo.

Sinisterra ontpopt zich dit jaar als een uitstekend rechtsbuiten. Jong en onervaren speelt hij heerlijk onbevangen. Maakt fouten, maar kan ook ineens drie man uitspelen. Een genot om naar te kijken. Hij kan een voetballer worden waar het stadion voor op de banken gaat staan.

Met Larsson ben ik inmiddels wel een beetje klaar. In de dop een uitstekend voetballer, dat heeft hij bij Heerenveen wel bewezen. Maar het wil er maar niet uitkomen. Sporadisch laat hij zijn klasse zien en dat is te weinig. Foppe de Haan, zijn oude trainer, vroeg zich recentelijk af of hij eigenlijk wel een topvoetballer wil zijn. Zijn contract loopt nog tot 2021 en als hij dit jaar weer zo weinig laat zien, dan moet hij volgend jaar worden verkocht. Met een beetje mazzel brengt hij nog tussen de 6 en 8 miljoen op.

Narsingh is nog een beetje onduidelijk wat hij kan toevoegen. Hij is snel en behendig, maar scoort niet echt veel. Heeft het vorige seizoen amper gespeeld en moet zich helemaal opnieuw bewijzen. Kortom, een groot vraagteken.

Voor Jörgensen geldt een beetje hetzelfde. Vorig seizoen amper gespeeld roept de vraag op of hij ooit nog weer op zijn oude niveau kan terecht komen. Zo niet, dan ook volgend jaar verkopen. 15 miljoen zit er dan helaas niet meer in. Jörgensen is feitelijk een prima ouderwetse spits, sterk, goed in het kaatsen, scorend vermogen. Hopelijk kan hij weer aanhaken en ons weer met vele goals op de banken laten dansen.

En over Berghuis hoeven we het niet meer te hebben. Blijft nog een jaar en vertrekt dan voor meer dan 20 miljoen richting buitenland. Het zij hem gegund.

In het huidige voetbal moet je een dynamische voorhoede met veel snelheid, positiewisselingen en diepgang hebben. Gelet hierop vind ik de combinatie van Sinisterra met Berghuis en Larsson heel goed. Met Kökcü er vlak achter. Tegen Dinamo Tbilisi zagen we waartoe deze combinatie in staat is. Maar helaas was de magie tegen Heerenveen al weer verdwenen.

Toch geloof ik dat Feyenoord een prima voorhoede op de been kan brengen. Misschien nog een tweede spits er bij als vervanger/invaller van Jörgensen.
Over de aanval maak ik me dan ook niet zo veel zorgen.

Morgen bekijk ik het transferbeleid van de afgelopen seizoenen eens om te zien wat daar fout is gegaan.

Feyenoord, de dood of de gladiolen? (deel 2)

Gisteren besprak ik de stand van zaken betreffende de verdediging van Feyenoord. Vandaag wil ik het hebben over het middenveld.

Als we uitgaan van een 4-3-3 opstelling, dan zijn er dus 3 middenvelders per wedstrijd nodig. Wil je goed kunnen wisselen, dan zul je toch minstens 6 middenvelders moeten hebben, waarvan enkele aanvallend en enkele defensief ingesteld moeten zijn. Handig is het ook om minstens 2 controleurs te hebben, die goed zijn in het brengen van rust maar die ook kunnen strooien met slimme passes. De volgende middenvelders staan op de loonlijst:

  1. Renato Tapia (24 jaar)
  2. Leroy Fer (29 jaar)
  3. Yassin Ayoub (25 jaar)
  4. Orkun Kökcü (18 jaar)
  5. Wouter Burger (18 jaar)
  6. Jordy Wehrmann (20 jaar)
  7. Achraf el Bouchataoui (19 jaar)
  8. Jens Toornstra (30 jaar)
  9. Liam Kelly (23 jaar)

Nuchter beschouwd is dit een mager middenveld voor een club, die pretendeert tot de top te horen. Er lopen slechts drie spelers met voldoende ervaring rond, die een wedstrijd kunnen sturen. Dat zijn Fer, Toornstra en Tapia. Fer heeft in de eerste paar wedstrijden laten zien van grote waarde te kunnen worden als hij weer helemaal fit is. Lichamelijk sterk, rust aan de bal, overzicht en een goede passing. Voor mij is het onduidelijk geweest waarom Tapia altijd als minkukel is behandeld. Het is een uitmuntend voetballer met veel internationale ervaring. Weliswaar soms risicovol aan de bal, maar als Frenkie de Jong dat doet vinden we het geweldig. Maar als Tapia het doet dan is ie ineens een slechte voetballer. Hij is feitelijk de enige middenvelder bij Feyenoord met het vermogen om slimme steekballen te geven of geweldige lange ballen richting vleugel en een man die kan wegdraaien bij zijn tegenstander. Sterk ondergewaardeerd en wat die idiote Troost ooit bewogen heeft om te roepen dat hij moet verdwijnen, geeft ongeveer het verstandelijke niveau aan van de directie van deze grote club. Volgend jaar mag hij gratis weglopen dankzij het slechte management.
Kökcü is het grote talent dat diepgang heeft, kan scoren en in de kleine ruimte kan combineren. Feijenoord zal nog veel plezier aan deze jongen beleven. Van Wouter Burger ben ik minder zeker. Velen roepen dat hij het grote talent is maar ik vermoed dat dit meer gebaseerd is op het feit dat hij uit een echte Feyenoordnest komt. Burger is groot en sterk en zou in de toekomst op het middenveld kunnen heersen, maar in tegenstelling tot Kökcü heeft hij het nog niet echt laten zien.
Toornstra is een in wezen relatief beperkte voetballer met een gigantisch loopvermogen en een enorme werklust. Daardoor kan hij bij een goede passing in scoringspositie worden gebracht. Dat is zijn sterke punt. Daarnaast kan hij ook verdedigend aardig uit de voeten.
Ayoub vind ik onvoldoende voor een topclub. Past bij een goede middenmotor. Kwam gratis binnenlopen, want als hij 1 euro had moeten kosten dan stond hij nu waarschijnlijk niet in het Feyenoord shirt. Ongetwijfeld een giftig mannetje op de training, maar ik zou hem verkopen.
Liam Kelly is de nieuwe ster aan het firmament, maar tot nu heeft hij het in de oefenwedstrijden nog niet kunnen waarmaken.

Als ik mag kiezen, dan zou ik kiezen voor een middenveld met Tapia, Fer en Kökcü. Twee controlerende mensen en een diepgaande middenvelder. Tapia voor de slimme passes en de scherpe tackles om de bal weer te veroveren en Fer als alles overziende controleur. Toornstra komt onmiddellijk hierna in beeld, want voor de jonge Kökcü zullen drie wedstrijden per week ongetwijfeld nog iets te zwaar zijn. Ook Burger is een goede wisselspeler, die op die manier ervaring tussen de ‘grote’ mannen kan op doen.
Kelly is dan de 3e wisselspeler en dan kunnen Wehrmann en el Bouchataoui worden uitgeleend aan een KK club om meer ervaring op te doen.

Kortom, Feyenoord heeft op papier een redelijk middenveld met ervaring, gogme, goede passing en power. Daar hoeft niet veel aan te veranderen en op basis hiervan kan de ploeg bij de top 4 meedraaien.

Morgen verder met het verhaal, dan over de aanval.

WK 2018: En nu het grote werk…

Het WK 2018 is nu pas echt begonnen. De afgelopen groepsfase bestond voornamelijk uit matige tot slechte partijtjes voetbal in, dat moet gezegd, prachtige stadions.

Eigenlijk was er maar een wedstrijd in die poulefase de moeite waard. Dat was Portugal – Spanje. De rest der groten deden hun kunstje en plaatsten zich voor de achtste finales.

Met een grote uitzondering. Wereldkampioen Duitsland kon na drie wedstrijden al weer naar huis. Een beschamende nederlaag tegen Zuid-Korea zorgde daarvoor.

Alle andere favorieten gingen door. Frankrijk en Uruguay zijn inmiddels door naar de kwartfinale. Messi en Ronaldo kunnen hun plunje inpakken. Argentinië, dat in 2014 nog het zilver behaalde, was geen partij voor Frankrijk en Europees kampioen Portugal kon de hechte Uruguayaanse muur niet slechten.

Ik verwacht Brazilië, België, Spanje, Kroatië, Zwitserland en Engeland ook nog in de achtste finales.

Vooralsnog is mijn gouden kandidaat Brazilië, met Frankrijk en Spanje ook nog als kanshebbers. Outsiders zijn Engeland, Kroatië en België.

Een saai weekje van een oudere niet-werkende

Of hoe kom je het leven door! (deel 1)

Vaak hoor ik of lees ik verhalen over oudere mensen. Dat die zo actief zijn of dat het de ‘profiteurs’ zijn van deze tijd. ‘Zij’ kunnen genieten en de ‘anderen’ moeten hiervoor inleveren. Vreselijke mensen dus eigenlijk.

Laat ik hierover nu eens een boekje open doen, vanuit mijn eigen praktijk. En jullie meenemen op een klein reisje door de tijd van ongeveer anderhalve week. Wat heb ik in die tijd gedaan?

Onder het genot van de nieuwe plaat van Guy Garvey, de zanger van Elbow, zet ik mij daarom  achter dit kleine Apple toetsenbordje.

Anderhalve week geleden begon het weekend met een feestje van een van de Leidsche Mondialen. Dat is een groep kunstenaars uit Leiden, die op verschillende plekken in Leiden hun werk tonen. Hubert van der Meij, die werkt onder de naam Hepas Atelier, had een nieuwe atelierruimte betrokken in Katwijk. Een prachtige grote ruimte, waar vroeger een muziekkorps had lopen marcheren. Het zat gezellig vol met familie en andere Mondialen en zo aan het eind van een lange donkere dag smaakte de erwtensoep prima. Op de een of andere manier vind ik het werk van Hubert wel aansprekend met die felle kleuren. Hij noemt het zelf ‘spontane kunst’ omdat hij gewoond ergens begint en hij dan wel ziet waar hij uit komt. Onderstaand werk Koetje in de war heb ik dan ook ‘spontaan’ meegenomen.

IMG_0614

Daarna was het tijd voor het weekend. Omdat ik nog steeds sportverslaggever ben voor Studio Alphen stonden er twee voetbalwedstrijden op het programma. Dat waren Koudekerk – BSC ’68, een lokale derby met twee koplopers, en De Zouaven – Alphense Boys in het verre Grootebroek (vlakbij Enkhuizen). De zaterdagwedstrijd werd gespeeld onder het genot van harde wind en regen, maar het was leuk om weer eens een aantal oude bekenden uit Rijnwoude te ontmoeten. Een beetje onverwacht won BSC met 0-2. Trainer Alex Redel van Koudekerk was dan ook zeer ontevreden over het spel van zijn ploeg, vertelde hij in het interview na de wedstrijd.

De volgende dag vroeg op pad naar Grootebroek. Eerst om Amsterdam heen, de tunnel door en dan het weidse Noordhollandse polderlandschap in. Purmerend voorbij en dan rechtsaf bij Hoorn, waarna je na enige tijd bij Grootebroek komt. De Zouaven, bekend van Frank en Ronald de Boer (die begonnen daar hun voetballoopbaan), blijkt een gezellige vereniging met dorpse allures. Tijdens de pauze geen obligaat kopje slappe koffie, maar zelfgemaakte erwtensoep. Waarna uw verslaggever weer goedgevuld op de tribune kan plaatsnemen voor de 2e helft. Een lastige wedstrijd voor koploper Alphense Boys, want er wordt met moeite een 3-3 gelijkspel behaald. Na afloop een kort interview met een teleurgestelde trainer en daarna nog even een biertje in de bestuurskamer. En dan snel de auto in voor de lange terugreis.

Tussendoor nog even naar de feestelijke avondopenstelling van het Rijksmuseum van Oudheden geweest, waar ik hier al eerder over schreef.

Vervolgens op een doordeweekse dag een ochtendje brainstoeien over een idee van een goede kennis. Hij maakt zich zorgen over de verwildersing van de maatschappij. Zijn uitgangspunt is dat mensen een veel grotere invloed op het bestuur horen te hebben en de vraag is dan hoe je dat zou kunnen bereiken. In zijn visie zou een medium als Facebook daar een rol in kunnen spelen. Een interessante gedachte, waar heel wat mitsen en maren bij zijn te bedenken. Ik vind zelf ook dat de mensen vaak door de politiek worden bedot en dat het loont om de politiek weer dichter bij de burgers te brengen. Mensen moeten de kans hebben om fatsoenlijk te kunnen meepraten. Hoe dat dan precies moet, dat zou ik ook niet 1-2-3 weten, maar verandering is nodig.

Daarna ’s avonds weer naar het Leidse Volkshuis voor de cursus Kunstgeschiedenis over de kunst vanaf 1900. Deze avond vooral aandacht voor het Dadaïsme, het surrealisme en nog een stukje De Stijl.48_dada_siegt_Raoul_Hausman

Het verhaal van deze week wordt al weer te lang, dus morgen het tweede deel van het saaie weekje van een oudere niet-werkende.

 

 

Club de Cuervos, voetbaldrama met humor

Club de CuervosSinds enige tijd is de Mexicaanse serie Club de Cuervos op Netflix te bekijken. Het is de eerste Spaanstalige originele Netflixserie.

Club de Cuervos gaat over een relatief kleine voetbalclub uit Nuevo Toledo. Ze spelen in de eredivisie en zijn de trots van het stadje. De club is eigendom van de rijke familie Iglesias. Als de pater familias plotseling overlijdt, moet er een nieuwe president worden gekozen. Kandidaten zijn de jonge zoon Chava, een verwend rijk ventje, en zijn halfzus Isabel, die al jaren haar vader hielp bij het besturen van de club. Isabel verwacht dat de bestuursraad haar zal kiezen, maar is totaal overdonderd als Chava tot nieuwe president wordt gekozen (uiteraard na de nodige presentjes links en rechts).

Chava ligt al snel overhoop met de technisch directeur en de trainer, die werken volgens een 8-jaren plan dat samen met de overleden vader is opgesteld. Chava heeft zo zijn eigen ideeën over de voetbalclub en contracteert een grote Spaanse vedette, Aitor Cardoné. Dit blijkt een heel eigenaardig mannetje te zijn, waardoor het team helemaal uit elkaar valt en geen wedstrijd meer wint.

Club de Cuervos 2Sponsoren haken af, de ene na de andere wedstrijd wordt verloren. En ondertussen blijven Isabel en Chava strijden om de macht, waarbij geen enkel middel ongeschuwd blijft. In dit geheel speelt ook nog de mysterieuze Mary Luz een rol. Zij is in verwachting van een buitenechtelijk kind van Iglesias sr. en wil dus ook zeggenschap. Kortom, net als in een echte soap verwikkelingen genoeg.

De serie is een zwart-humoristisch inkijkje in de voetbalwereld. Weliswaar de Mexicaanse, maar toch. Waar speelt macht geen rol in deze vreemde wereld. Grimlachjes te over en links en rechts ook nog wat over verschillende maatschappelijke aspecten, zoals armoede en homoseksualiteit in de kleedkamer. Ook de macht van de voetbalagenten komt aan de orde, net als het economische en culturele belang van een voetbalclub in een stad.

Er wordt vrolijk op los geacteerd, 13 afleveringen lang. Toch missen de karakters de diepgang, die bij een goed drama horen. Het blijft meer een soap-achtige serie. Wel met heel veel verwikkelingen en verrassingen, maar een-dimensionaal.

Hou je van voetbal, dan is dit een best te pruimen serie. En als je niet van voetbal houdt, dan kun je deze serie beter overslaan.

Te zien op Netflix.

Voetbal voor geheel onthouders

AgovvDeze week hoorde, las en zag ik veel over AGOVV. Dat was vroeger de Apeldoornse Geheel Onthouders Voetbal Vereniging. Met een blauw shirt vanwege de “blauwe knoop”.

Dat alles jammer genoeg in een negatieve context van een faillissement, maar meer nog deed deze naam mij denken aan vroeger. Vroeger, toen ik nog een kind was en in het mooie Twente woonde.

Mijn vader was in die dagen een verdienstelijk voetballer, speelde voor mijn geboorte op het hoogste niveau van het toenmalige amateurvoetbal. Speelde na de Tweede Wereldoorlog zelfs nog in het Oostelijk elftal en heeft ook nog tegen Abe Lenstra gespeeld. Toentertijd speelde mijn vader voor Tubantia in de eerste klasse Oost.

Voetbaljaarboek 1953Mijn vader was helemaal gek van voetbal. Ik heb wel geprobeerd dat ook te worden, maar dat is helaas mislukt. Ik vind voetbal leuk, maar ben geen fanaat. Maar goed, mijn vader had dus ook Voetbaljaarboeken, geschreven door de legendarische Leo Pagano en ir. Ad van Emmenes. Namen waar voetbalkenners nog steeds koude rillingen van krijgen, want zij waren de grote radioverslaggevers van die tijd.

En uit zo’n Voetbaljaarboek ken ik AGOVV. Want ik verslond die boeken met huid en haar. Alle voetbalverenigingen uit Nederland stonden er in en met een Bos atlas kon ik precies herleiden waar die dan allemaal vandaan kwamen. Zo wist ik als jong kind al van Harkema Opeinde en weet ik tot op de dag van vandaag heel goed waar allerlei plaatsen in Nederland liggen. En ken ik ook veel namen van voetbalverenigingen, waarvan er inmiddels ook al een aantal zijn verdwenen.

Zo zie je maar dat een honger naar weten, al is het uit een Voetbaljaarboek, later tot kennis leidt. En daar moest ik aan denken, toen ik over AGOVV hoorde, las en zag.

Vandaagdedag: Nieuw Werken en oud voetbal

isdrijnstreekAl vroeg in Alphen begonnen voor overleg met de gemeenten Kaag en Braassem, Nieuwkoop en Alphen over het werk van de sociale dienst. Door de opheffing van de ISD De Rijnstreek, mijn vorige werkgever, moeten de gemeenten nu veel meer samen overleggen over beleid en uitvoering. So much for efficiency!

Vervolgens naar Hazerswoude-Rijndijk voor een bila met de coördinator. Een bila is een bilateraaltje, zo noemen ambtenaren een gesprek tussen twee personen. Hoe vervreemdend kun je het maken. Lees verder Vandaagdedag: Nieuw Werken en oud voetbal

Vandaagdedag: terug op het oude honk

Home - BernardusTerug naar het oude honk. Het honk van de s.v. Bernardus in Hazerswoude-Rijndijk. Plaats waar ik van 1982 tot 2009 heb gewoond. Een belangrijk deel van mijn leven heb doorgebracht. Plaats waar zoonlief is geboren en opgegroeid. Plaats van lief en leed.

Bernardus, de plaatselijke voetbaltrots. Waar ik eind jaren 80 binnenstapte, als vader van een pupil. Waar ik jeugdtrainer en jeugdleider was. Waar ik jarenlang in het bestuur heb gezeten. Waar ik de vaste verslaggever was voor Radio Rijnwoude. En waar ik sinds de verhuizing naar Leiden steeds minder kom. Tot praktisch helemaal niet meer. Maar waar ik nog veel mensen ken.

Daar was ik gisteren als radioverslaggever van Alphen Stad FM. Om live verslag te doen van de wedstrijd tegen SEP, uit Delft.

Kwam weer veel oude bekenden tegen, te veel om met iedereen te praten. Want uiteindelijk kom je daar voor een klus, namelijk het doen van een radioverslag. Dat betekent dat je voor de wedstrijd een voorbeschouwing doet, dan flitsen van de wedstrijd (steeds in blokjes van ongeveer twee minuten) en aan het eind één of twee interviews met trainer en/of speler.

Het begint met de ontvangst in de bestuurskamer, waar je de opstellingen ophaalt. Daar zitten al een paar oude bekenden, bestuursleden. Even tijd voor een babbel en dan aan het werk. En na afloop weer even een biertje in de bestuurskamer, met een paar bitterballen. Napraten over de wedstrijd, een geliefd onderdeel van het voetbalspel, de derde helft (vaak het belangrijkste onderdeel van het spel).

Overigens, Bernardus verloor de wedstrijd met 1-2 en het was ook nog een hele matige wedstrijd. Maar dat is de 4e klasse.

Vandaagdedag: hockey, harde wind en niezend naar bed

Vandaag begin ik met een nieuwe rubriek, Vandaagdedag. Daarin komt dagelijks mijn wedervaren in de wereld van morgen (en soms gisteren).

Om te beginnen een foto, die ik gisternacht maakte. Een gitzwarte nacht, waar de maan prachtig doorheen sijpelde. Met als gevolg sprookjesachtige wolkenrijen. Uiteraard in het echt nog veel mooier dan deze foto laat zien.

Vandaag deed ik ook verslag van de herenhockeywedstrijd tussen HDS en HCA (uit Alphen). Radiowerk voor Alphen Stad FM, de lokale omroep van Alphen, Rijnwoude en Boskoop. De wedstrijd vond plaats in het verre en voorname Den Haag, om precies te zijn op het sportpark Madestein.

De eerste helft speelde zich af onder een stralend blauwe lucht, prachtig herfstweer. Helaas zorgde dit voor een verkeerde inspiratie bij HCA, want zij stonden al na zeven minuten met 2-0 achter. De rest van de wedstrijd was eigenlijk steeds een inhaalrace. Bij de stand 3-2 voor HDS leek het er even op dat HCA kon aanhaken, maar uiteindelijk verloren de Alphenaren met 4-2.
Daarna de donkere tocht terug, vanuit het verre en vreemde Madestein naar Leiden. Waar het na een heerlijke maaltijd goed uitbuiken was bij Studio Sport. Met genoegen gekeken naar de overwinning van Feyenoord op AZ. Het gaat steeds een stukje beter met de Rotterdammers.

En ik wilde de avond afsluiten met de dubbele aflevering van Penoza, serie twee, maar ik bleek toch een flinke verkoudheid te hebben opgelopen, dus lekker onder de wol met een Eppo.