Tagarchief: techniek

@LeidenIFF dag zes: Remember / Steve Jobs

RememberFilm 11: Remember

Zev Guttman (Christopher Plummer) is een 90-jarige man met een lichte vorm van dementie. Zijn vrouw Ruth is pas overleden. Hij woont in een verzorgingshuis. Daar is hij in aanraking gekomen met Max Rosenbaum (Martin Landau), net als Zev een overlever van Auschwitz.

Max heeft ontdekt dat de man, die beider families in Auschwitz heeft vermoord, nog leeft. Hij gebruikt de naam Rudy Kurlander en woont in de VS of Canada.

Jammer dat Max rolstoelgebonden is, met een zuurstoffles, maar hij heeft eerder met Zev en Ruth afgesproken dat Zev de nazibeul gaat opzoeken en vermoorden. Omdat Zev dus ietwat dementeert, heeft Max alles opgeschreven en geregeld (hotelreserveringen, betalingen, bus- en treintickets, zelfs geld voor een revolver).

En zo gaat onze Zev op pad, een 90-jarige met trillende handen, die iedere ochtend wakker wordt en denkt dat Ruth nog leeft. En passant vermoordt hij nog een zoon van een oud nazi-soldaat. Ik ga u verder niets over het verhaal vertellen, anders dan dat het einde totaal anders is dan verwacht.

“Remember” is een goed verfilmd verhaal met uitstekende acteurs. Dat mag ook wel met acteurs met zo’n naam. Maar er wringt iets in dit verhaal want hoe kan een dementerende man dwars door de VS en Canada reizen zonder dat het misgaat. En hoe kan het dat dezelfde man, denkend dat hij een Jood is, dit helemaal niet is. Je blijft met heel veel vragen zitten of dit allemaal eigenlijk wel kan. En ik kom tot de conclusie dat het een totaal onmogelijk verhaal is. Eigenlijk wordt hier misbruik van dementie gemaakt om spanning in te bouwen en dat vind ik een goedkope truc.

Mijn waardering: een 4.

Regie: Atom Egoyan
Met: Christopher Plummer, Dean Norris, Martin Landau en Jürgen Prochnow
Duur: 95 minuten
IMDb waardering: 7.2

 

Steve JobsFilm 12: Steve Jobs

Steve Jobs kennen we allemaal als de geniale man van Apple, de bedenker van de iPod, de iPhone, de iPad en de iMac. Een visionaire man, die aanvoelde wat mensen wilden, namelijk gemakkelijk te bedienen apparaten of gadgets. Immers, gemak dient de mens.

De man die Apple heeft gemaakt tot het grootste bedrijf ter wereld, een prestatie van wereldformaat. Dat het allemaal niet zo gemakkelijk is gegaan, zien we in deze film.

“Steve Jobs” focust zich vooral op de persoon Jobs. Niet op de gadgets of het merk. Drie momenten in de tijd zijn leidend in deze film. Het eerste moment is in 1984, net voor het moment dat hij de Macintosh wil onthullen. Vervolgens 1989, als hij er bij Apple is uitgewerkt en hij op het punt staat om zijn nieuwe bedrijf NeXT te presenteren, incl. een hele dure computer gericht op het onderwijs. En tenslotte net voor de presentatie van de iMac in 1998.

We leren Jobs kennen als een licht autistisch egoïstisch mens. Hij is sterk overtuigd van zichzelf en van de door hem gekozen richting. Hij drijft mensen tot het uiterste om perfectie te bereiken. Bij de presentatie van de Macintosh is het de bedoeling dat de computer ‘hallo’ zegt. Maar 30 minuten voor de presentatie weigert de computer. Jobs jaagt de mensen op om er vooral voor te zorgen dat dit wel gebeurt, hoe dan ook. Alle techneuten zeggen dat dit niet gaat lukken, maar hij wil het. Uiteindelijk lukt het met een trucje en wordt de zaal feitelijk misleid. Dat vindt Jobs niet erg, als er maar ‘hallo’ wordt gezegd.

We leren Jobs ook kennen als een man die ontkent dat hij een dochter heeft. En daar niet voor wil betalen, ondanks zijn rijkdom. Kortom, een moeilijk mens.

De film is boeiend, vooral doordat Michael Fassbender een overtuigend karakter neerzet, waardoor Jobs geloofwaardig wordt. Persoonlijk kreeg ik een beetje een hekel aan Jobs, een bij vlagen kleingeestig mens, niet bereid tot enige handreiking aan mensen om hem heen. Daardoor krijgt het karakter juist diepte en wordt het geen reclamespot voor de grote visionair. Mooi is ook de zinsnede “Who are you? What do you do?”, die Steve Wozniak, zijn grote vriend vanaf het begin hem toeroept tijdens een pittige discusse. Want Jobs was geen technicus, geen designer en geen programmeur. Waarop Jobs terugroept “I’m the director of the orchestra” en daarmee slaat hij de spijker op de kop. Want Jobs was de man, die anderen kon overtuigen van zijn visie en ze in de goede richting kon sturen.

Mijn waardering: een 7.5

Regie: Danny Boyle
Met: Michael Fassbender, Kate Winslet, Seth Rogen en Jeff Daniels
Duur: 122 minuten
IMDb waardering: 7.7

Kunstroute Leiden, vol verrassingen

Gisteren was de eerste dag van de Kunstroute Leiden, die dit jaar al weer het 20-jarig bestaan viert. Het is een open atelierroute met ruim 140 deelnemers. Dat is dus een heel groot aanbod, waaruit je een al dan niet verstandige keuze moet maken. Op zich al moeilijk genoeg, ware het niet dat The Big Draw Leiden er ook nog is en een Verrassend Winkelweekend. Kortom, het hoofd tolt weer helemaal om.

Maar ik besloot om gisteren dan toch maar een paar deelnemers van de Kunstroute te bezoeken. Om te beginnen Studio Varf op de Hogewoerd, net om de hoek van mijn woonstraatje. In die studio werkt Hans van der Velde op een manier die niet zo veel meer voor komt. Hij werkt namelijk vanuit de oude technieken van de grote meesters, waarbij hij zich vooral richt op het kleurgebruik. Ambachtelijke kunst dus. Hieronder zie je een “grisaille” van hem. In een “grisaille” worden geen natuurlijke kleuren gebruikt, maar worden schakeringen van één kleur (meestal grijs of bruin) gebruikt.

 

Hans van der Velde - GrisailleVanaf de Hogewoerd liep ik langs de Nieuwe Rijn richting stad en zo kwam ik terecht in het atelier van Ans Zuyderhoudt. Hoe vaak ik hier al langs ben gelopen, weet ik niet meer, maar dit atelier was me nooit opgevallen. Zij maakt bijzondere vormen met hoogdruk, waarbij laag over laag wordt aangebracht. Op die manier ontstaan grillige, kleurrijke vormen die op de een of andere manier aan de natuur doen denken. Nieuw zijn in Photoshop bewerkte foto’s, die een heel nieuwe kijk geven op bv. de golfbrekers bij Haamstede. Persoonlijk vond ik die erg mooi. Hieronder een tekening die ze maakte voor haar atelierraam, en waarin je de golfbrekers ook herkent (of niet natuurlijk).

Ans Zuyderhoudt

Van de Nieuwe Rijn via de Middelstegracht naar de Kaasmarkt was een aangename wandeling. In de tuin van de oude Kaasmarktschool had ‘Lampie’ Wouda een kinetisch waterkunstwerk gerealiseerd. Kinetisch betekent in dit geval, dat de beweging centraal staat. Het werk van Wouda bestond uit een grote bak met water en een bouwwerk met drie tuingieters, die konden kantelen. Via slangen werden de gieters gevuld, waarna ze door het eigen gewicht kantelden en gingen sproeien. Daardoor ontstond een soort klein straalbuis-effect en ging het geheel langzaam draaien. En als de gieter leeg was, moest die door een contragewicht weer terug kantelen. Hier en daar moest nog een beetje bijgesteld worden, maar de bedoeling was duidelijk. Ik heb daar, in die oude tuin, toch even volkomen geïntrigeerd staan kijken naar kantelende gieters.

Lampie Wouda - Waterwerk

Van de Kaasmarkt dwars door de drukke stad naar de Oude Vest, naar het oude Coninckshof uit 1773. Daar was een beeldentuin ingericht door Atelier Morslevend van kunstenaar Simone van Olst. De vele beelden, van Simone zelf maar ook van vele cursisten, kwamen mooi uit in deze historische context. Beelden van vele soorten steen, meest non-figuratief. Bijna allemaal te koop voor leuke, interessante prijzen. Overigens zit er wel veel eenheid in de tentoongestelde werken, de reden waarom ontgaat mij. Hieronder een van de afwijkende beelden, een Dromedaris van Braziliaans speksteen, gemaakt door Kees en te koop voor 350 euro.

Kees - DromedarisVan de Oude Vest nu voor het laatste bezoek, via de geheel opgeknapte Breestraat, naar het pand waar vroeger boekhandel de Slegte in zat. In dit grote pand zit nu tijdelijk Even Open, een soort creatief pop-up warenhuis waarin kunstenaars en creatieve ondernemers elkaar tijdelijk hebben gevonden (en misschien wordt het wel blijvend, in de een of andere vorm). In de winkel vindt je eigenlijk van alles, van schilderijen tot kinderkleding en alle creatieve kunstvormen daar tussen in. Echt zo’n zaakje waar je een uur kunt ronddwalen en waar je dan van alles kunt tegenkomen. Hieronder een doorzicht van dit creatief warenhuis.

Pop-up warenhuis Even Open

En daarmee zat de eerste dag van de Kunstroute er op. Vandaag, zondag 28 september, is er nog een tweede dag, tot 18 uur.

 

 

 

 

Net gelezen: “De Cirkel” van Dave Eggers

De Cirkel EggersJe heet Mae Holland, je bent jong en je wilt eigenlijk wel wat bereiken in de wereld. Je baantje bij het nutsbedrijf heeft geen enkele uitdaging meer en dan wordt je ineens benadert door je oude studiemaatje Annie. Zij vraagt je te solliciteren bij de Cirkel, het machtigste en meest bewonderde bedrijf ter wereld. Met een campus waar meer dan tienduizend mensen werken.

Dave Eggers, bekend van onder meer Zeitoun, neemt ons mee op de avontuurlijke tocht van de naïeve Mae door het immense rijk van de Cirkel. Beginnend bij Customer Experience komt Mae stapje voor stapje iets hoger op de ladder van dit bedrijf.

De Cirkel is een soort samensmelting van Facebook en Google. Het bedrijf beheerst eigenlijk het totale internet. Eggers beschrijft een wereld, waarin de Cirkel langzaam alle gegevens van de burgers gaat beheersen.

Stel je een wereld voor waarin totale transparantie het ultieme streven is. Iedereen draagt een kleine camera, zodat iedereen kan zien wat je doet. Inclusief politici, zodat achterkamertjespolitiek tot het verleden behoort. Door de immense hoeveelheid camera’s zal de misdaad langzaam verdwijnen. Immers, er is geen duister meer waar je je nog kunt verbergen.

Alle lichaamsgegevens worden gemeten en ‘in the cloud’ (bij de Cirkel dus) vastgelegd en bewaard. Ook dat is transparant en eigenlijk dus heel goed voor je. Minder sterfgevallen omdat aandoeningen tijdig worden gesignaleerd en kunnen worden behandeld.

Kortom, een waarlijk ideale wereld. Of toch niet…. Eggers beschrijft alleen maar, neemt niet echt een standpunt in. Hij laat je feitelijk zelf nadenken over wat privacy betekent in een dergelijke wereld, of liever gezegd, niet meer betekent. Want privacy bestaat niet meer, immers “privacy is diefstal” (dat is een van de credo’s van de Cirkel). Iedereen heeft recht op jouw ervaringen en als jij dat niet vindt, dan ontzeg je de ander die ervaring mee te beleven en ben je dus eigenlijk misdadig.

Een enge wereld, denk je. Maar het is verbijsterend hoeveel mensen hierin meegaan. Denk maar aan het “ik heb niets te verbergen, dus Opstelten, ga je gang”.

De Cirkel zet je aan het denken over de ‘vooruitgang’. Over Facebook, Google en wat dies niet meer zij. Als je goed oplet, zie je wat er om je heen gebeurt. Sokjes met sensoren voor baby’s is nog maar een begin.

Al met al een boeiend boek, geschreven zoals Eggers dat kan. Snel, veel dialoog, gemakkelijk leesbaar. Een aanrader als je over dit soort vraagstukken wilt nadenken. Overigens, ook goed leesbaar voor de niet-denkers.

cirkel

Foto-realistische animatie in The Blue Umbrella

Blue UmbrellaThe Blue Umbrella is een nieuw Pixar project, waarbij een hele nieuwe techniek wordt toegepast. Het is een korte animatiefilm, die komende zomer wordt gedraaid, samen met de grote Pixar bioscoopfilm Monsters University. Kenmerk van deze korte animatiefilm is alsof er gewoon gefilmd is en niet geanimeerd. Maker is Saschka Unseld, die hiermee op het doek debuteert.

In Blue Umbrella wordt gebruik gemaakt van twee nieuwe technieken. De ene is “global illumination”, waarbij wordt gesimuleerd hoe oppervlakken licht weergeven en reflecteren en de andere is “deep compositing”, waarbij de beelden gelaagd worden opgebouwd met drie-dimensionale data waardoor kijkers een grotere diepte ervaren.

Ervaar het zelf in deze korte video.

 

Razendsnel internet via elektriciteitsnet

Dit apparaatje zorgt sinds kort voor een razendsnelle internet verbinding (70-90 Mbps).
Image posted by MobyPicture.comSinds ik in Leiden woon, ben ik een beetje aan het knoeien met mijn internetverbinding. Aansluiting zit beneden, Mac staat boven. Ik heb een Ziggo 120 Mbps verbinding, haalde dat in de oude woning wel met een gewone kabel.

Maar in Leiden heb ik geen kabel, maar een wi-fi netwerk met een Airport Express. Ook handig voor de twee iPhones, de iPad en de MacBook. Maar boven bleef de Mac maar sukkelen met de wi-fi verbinding. Want kennelijk zit er een dikke betonnen vloer tussen de begane grond en de eerste verdieping.

Als ik boven zo’n 10 Mbps haalde, was ik spekkoper. Nou merk je dat bij gewoon internet gebruik niet zo heel erg, en evenmin bij de e-mail. Maar het werd wel hinderlijk bij het bekijken van bijvoorbeeld HD video’s of films. Dan stond herhaaldelijk het beeld stil en moest je wachten tot de download weer was bijgewerkt voor de film verder kon. En dat stoort, dat kan ik u bevestigen. Lees verder Razendsnel internet via elektriciteitsnet

Druk, drukker, drukst: Part 1 – In the cloud

Mijn voornemen was om dit jaar elke dag iets te bloggen. Maar daar komt, onbedoeld, de klad in. Want elke dag iets bloggen dat ook nog een beetje inhoud heeft, blijkt vind ik lastig. Zo is het me niet gelukt om de afgelopen tien dagen iets te schrijven. Hoe komt dat dan, wilt u dan natuurlijk wel weten. Immers, nieuwsgierigheid is de moeder aller ontdekkingen.

Welnu, ik ga een poging wagen om het uit te leggen (voor mensen die hierin niet zijn geïnteresseerd, is nu het ogenblik gekomen om af te haken).

Lees verder Druk, drukker, drukst: Part 1 – In the cloud

Waarom een iPad toch zo handig is

UPDATE: lees hier de reacties van dhr. Strubbe op het fenomenale succes van het filmpje op het net.

Een weekje Londen (Day Two)

Dag twee gingen we besteden aan het werk van eega’s oudste zoon Jochem, die als product designer in Londen werkt. En zo zaten we even na tienen al weer in bus 55 richting City om als eerste een galerie te bezoeken aan de Brompton Road, net iets verder dan het grote winkelpand van Harrods. Helaas was de galerie op dit ‘vroege’ uur nog gesloten, zodat er niets te bewonderen viel.

Toen maar door naar het Science Museum, dat even verderop om de hoek ligt. Jochem heeft daar meegewerkt aan de vormgeving van de tentoonstelling “Who Am I“. Hij ontwierp o.a. de houders en steuntjes in de tentoonstellingskasten, maar ook de tekstbordjes en het poppetje, wat in diverse uitingen weer naar voren komt.

Lees verder Een weekje Londen (Day Two)

Het Grote Ziggo Alles-in-1 Avontuur

Ik ben een Ziggo abonnee, behoorde vroeger tot de Casema klanten en ben automatisch getransformeerd tot Ziggo vriend. Ik hoor veel klachten over Ziggo, maar mijn ervaringen zijn tot op heden goed. Eens werkte mijn internet niet goed meer, maar de telefonische ondersteuning (ook wel helpdesk genoemd) bracht een hele goede uitkomst. En binnen twee dagen stond er een monteur voor de deur die het euvel verhielp en en passant ook nog wat extra dingen deed. Prima dus!

Nu kreeg ik enkele weken geleden een mysterieus mailtje van Ziggo, waarin ik kon zien dat ik goedkoper uit was met een Alles-in-1 pakket. Immers, ik betaalde € 74,15 per maand voor mijn tv-aansluiting, telefoon en internet. En door het Alles-in-1 pakket te nemen, voor slechts € 64,95 per maand kon ik € 9,20 besparen. En het grote voordeel was dat mijn downloadsnelheid zou stijgen van 25 naar 50 Mbit/s. Plus nog de mogelijkheid om de Ziggo HD-PVR voor slechts € 99 aan te schaffen.

Wat te doen, o wat te doen!

Lees verder Het Grote Ziggo Alles-in-1 Avontuur

Hoe de Pret Theorie het gedrag kan beïnvloeden

Via het blog van Jeroen Maters kwam ik dit filmpje op het spoor. Dit experiment toont aan dat mensen door lol en pret kennelijk bereid zijn hun gedrag aan te passen. Heel vermakelijk, en zoals Jeroen zich al afvroeg, wanneer komt dit op Leiden CS.