1001004002649056Op mijn stapeltje met ietwat oudere boeken lag ook nog De Stilte van de Hel, het thrillerdebuut van Cody Mcfadyen uit 2006. Het is zo’n ouderwetse Bruna-pocket, die zo gemakkelijk in de hand ligt (ook qua gewicht).

Met De Stilte van de Hel introduceert Mcfadyen Smoky Barrett als leading character, die ook in zijn vervolgboeken de hoofdrol speelt. Smoky Barrett is een FBI-agente, die de leiding heeft over het CASMIRC-team in Los Angeles (Child Abduction and Serial Murder Investigative Resources Center). Kortom, ze gaat over de kinderontvoeringen en de seriemoordenaars, in het bijzonder over seriemoordenaars.

Het boek begint heftig met de huidige situatie van Smoky. Haar gezin is thuis aangevallen door een seriemoordenaar en haar man en dochter zijn daarbij omgekomen. Zelf is ze ernstig gewond geraakt. Via gesprekken met haar psycholoog komen we erachter wat zich zo ongeveer heeft afgespeeld, voor zover het geheugen goed wil meewerken.

logo-LIFFMijn zevende dag van het Leiden International Film Festival is ook de drukste dag. Vier films op rij, twee in de middag en twee in de avond. Van Shakespeare via een high school drama, een Frans liefdesdrama tot een komisch liefdesdrama. Veel stijlverschillen dus. Maar vanwege geen zin meer de laatst geboekte film maar geskipt.

PelecanosAlles gebeurt ooit voor de eerste keer. Zo ook het lezen van een thriller van George Pelecanos, een veel gelezen Amerikaans schrijver. Vaak zag ik zijn naam op boeken in de boekwinkel maar op de een of andere manier vond ik het nooit aantrekkelijk genoeg om er eentje aan te schaffen.

De grote afrekening wordt op de omslag aangemerkt als een literaire thriller. Nu heb ik altijd al een beetje moeite met dit begrip, maar volgens mij valt dit boek zeker niet onder het begrip ‘literair’. Tot zover de ontwaarding van dit begrip.

Het verhaal speelt zich af in Washington, D.C. De twee hoofdpersonen, Derek Strange en Terry Quinn, werken elk afzonderlijk en samen als een soort privé detectives hoewel ze zichzelf afficheren als ‘detectives’. Daarmee overdonderen ze vaak hun tegenpartij die dan denkt dat het politiemensen zijn. Maar dat waren beiden in het verleden.

breakingbadEen week geleden zag ik de laatste aflevering van Breaking Bad. Naar mijn bescheiden mening een van de beste tv-series van de afgelopen jaren. Misschien wel een van de beste series ooit.

Vanaf 2008 tot voor kort, in totaal 60 afleveringen, hield Walter White ons in zijn greep. Walter White, de hoofdpersoon, een aimabel leraar scheikunde op een middelbare school in Albuquerque, New Mexico.

Bij wie kanker wordt geconstateerd en die zich realiseert dat de behandeling te veel geld kost en dat, als hij sterft zijn gezin arm achterblijft. En die er dan achterkomt dat met het produceren van methylamfetamine (meth) veel geld valt te verdienen. En die in staat is om bijna zuivere meth te maken, met zijn kennis van de scheikunde.

En zo begint een tocht naar het einde. Want de onschuldige Walt komt in het criminele circuit met de grote dealers. Zoals de ogenschijnlijk goedlachse restauranteigenaar Gus Frings. Walt krijgt hulp van een ietwat onbenullig jochie, Jesse Pinkman, lichtelijk verslaafd maar wel met contacten.

Lee Child - De VijandZo, ik heb ook een Jack Reacher thriller gelezen. ’s Werelds best verkochte thrillerserie, en ik was er nog nooit aan toegekomen. Lee Child moet inmiddels wel zo’n beetje de best verkopende schrijver ter wereld zijn, want elk boek is een enorm succes.

De Vijand is het achtste boek in de serie, die inmiddels 18 boeken omvat en waarvan er één is verfilmd. Waarom het boek De Vijand heet is mij niet helemaal duidelijk, want ik mag er vanuit gaan dat er in elk boek een vijand voorkomt.

Het verhaal speelt zich begin 1990 af, net nadat de Berlijnse muur is gevallen. Jack Reacher, majoor bij een speciale eenheid van de Militaire Politie, is net overgeplaatst van Panama naar Fort Bird, een grote basis in North Carolina. Het blijkt dat veel van zijn collega’s ook op hetzelfde tijdstip zijn overgeplaatst. Niemand weet de precieze reden.

BaldacciMijn eerste Baldacci. Ondanks dat er al heel veel boeken van zijn hand zijn verschenen, had ik er nog nooit eentje gelezen. En dat ik dit boek las, was ook toeval want eega kreeg deze bij de AKO geheel gratis mee bij een ander boek.

Waarom nooit eerder een Baldacci? Dat is misschien ook wel toeval. Hoewel ik meer Scandinavische thrillers lees dan Amerikaanse, had ik altijd het gevoel dat het massaboeken waren. Populaire boekjes voor de snelle vluchtige lezer. Wellicht een vooroordeel, maar ik heb nu dus aan Baldacci geroken 🙂

En ik moet bekennen dat ik niet teleurgesteld ben. Weliswaar is de schrijfstijl echt heel anders dan van de meeste Scandinavische schrijvers, maar de opbouw en de spanning vergoeden veel.